Dag 18: papier is geduldig

Onder een bewolkte hemel keek ik op mijn Garmin. Nog maar 10 mijl van de 120 te gaan. Bijna in het hotel. Ineens het besef, nog maar 10 mijl te gaan van de op papier een van de moeilijkere dagen van de Fast America Ride. Maar papier is geduldig en houdt geen rekening met omstandigheden. Hoewel het geen wandelingetje in het park was, ben ik deze dag ook weer relatief probleemloos doorgekomen. Het woord afzien is geen seconde in me opgekomen. Hopen dat dit zo blijft.

Onweer

Dreiging

Er was weer een geagiteerde stemming bij de staf vanwege het weer. Dit keer waren dreigende onweersbuien daaraan debet. Terecht dat ze daar prudent mee omgaan. Bij de briefing kregen we dus allerlei do’s en dont’s te horen mochten we in een onweersbui terecht komen. Misschien Amerikaans overdreven, maar het toont ook het verantwoordelijkheidsgevoel en dat doet me goed. Daar komt bij dat we de hele dag op een hoogvlakte -alhoewel het woord ‘vlakte’ nauwelijks van toepassing was- zouden rijden, waar we nog meer blootgesteld zouden zijn aan eventueel onweer.

In mijn vaste groepje met Tom en Roger zit ook David, onze huismeteoroloog. Gezien de waarschuwingen vooraf besloot ik hem vandaag niet uit het oog te verliezen. Los van de onweersdreiging lag er ook gewone regen op de loer. David had de buienradar bestudeerd en bedacht dat we de regen voor konden blijven. Suikermuisje Tom was het daar mee eens. Dat betekende dat we een vliegende start maakten, hetgeen mijn benen die het gisteren te verduren hadden gekregen, niet direct konden waarderen.

Hond

Eindeloze rollers

Maar goed, ik bleef eraan hangen, hopend op betere benen in de loop van de dag als ze wat meer opgewarmd zouden zijn. In de eerste kilometers kregen we snel gezelschap van een hond, labrador achtig type, die ons erg leuk vond en enthousiast met ons meerende. Onvermoeibaar. Ze bleef gezellig meelopen. Op een gegeven moment kwam de baas in de auto aangezet om haar weer mee naar huis te nemen.

Barry wilde snel door, hetgeen op een vloek van de hondeneigenaar kwam te staan, aangezien de hond meteen weer mee wilde rennen. Nu kan ik me Barry’s gevoel ook voorstellen. Als hemofilie en HIV patiënt is hij waarschijnlijk de laatste persoon op aarde die gebeten wil worden. Hij draagt overigens zo’n 70.000 dollar aan medicijnen mee op de reis. Da’s een apotheek waar menig profploeg een puntje aan kan zuigen…..

Enfin, voor onze ogen ontspon zich een typisch Amerikaans fenomeen: hond staat aan de ene kant van de kruising, baas aan de andere kant. Baas stapt in de auto om daarin, jawel, de kruising van nog geen 12 meter over te steken. Je moest eens moe worden. Hij pakte onze nieuwe vriend in haar nekvel en wij konden onze weg vervolgen.

Floodplains

Het eerste deel van de tocht liep over een een rustig glooiende grote weg, waar we weer aangewezen waren op de vluchtstrook. Langs groene grazige weiden, rivieren en floodplains: de Amerikaanse variant van uiterwaarden. Hele bossen die in de rivierloop onder water staan. Niet zo lang geleden stond het water hier nog erg hoog, dus flinke stukken land stonden nog blank.

Eenmaal van de grote weg af begon de Missouri achtbaan weer. Op, af, over eindeloze rollers. Je was de heuvel nog niet op of de volgende kondigde ze al weer aan. America by Bicycle urban legend vertelt dat iemand ze ooit eens geteld heeft en het schijnen er op de etappe van vandaag 275 te zijn. Ik geloof dat graag.

Een aardige aanslag op benen en gewrichten. Een uitvaller met een zere knie, iemand anders had last van de achillespees. Ik ben er afgezien van wat pijnlijke quadriceps -da’s logisch- goed doorheen gekomen.

Amish

Pas op, Amish!

Na een aantal bordjes met fietsen erop met het onderschrift ‘share the road’, ineens een vergelijkbaar bordje met een huifkar. Teken dat we Amish territorium inreden. We passeerden inderdaad een boerderij zonder auto of tractor, maar met een huifkar op de oprit.

En even later, ja hoor! Een huifkar vol met vriendelijk groetende Amish vrouwen. We hadden zowaar sjans. Sommigen trokken hun camera, maar ik zie dat vanuit ‘aapjes-kijk-achtige’ overwegingen nooit zo zitten.

Regen

Na de lunch in Linneus (waar doet dat aan denken?) gooiden we het gas er weer op, want een regenbui naderde. Na meer dan 2800 kilometer de eerste regen van de reis! Dan tel ik de 3 horizontaal aanwaaiende druppels in de woestijn van New Mexico op weg naar Winslow niet mee.

Linneus

We reden op de grens van een bui, dus de regen die we te verstouwen kregen, mocht eigenlijk amper die naam dragen. Er viel een enkele druppel uit de lucht, niets meer dan een vermoeden van regen. Tom smolt dus niet.

Te kloppen man

Toch wilden we niets aan het toeval overlaten, dus we bleven flink doorrijden om voor eventuele hevige buien binnen te zijn. We versloegen zelfs de bus voor de laatste geplande SAG stop. Nu hadden we nog genoeg voorraad, dus dat was geen probleem.

De heuvels bleven talrijk, maar ze werden tot mijn genoegen gemiddeld gesproken langer en steiler. Tijd om me weer even uit te leven en het gas goed open te trekken. Dat heeft me weer een ‘King of the Mountain‘ op Strava opgeleverd. Kennelijk een lokaal iemand van de 1e plek verdreven. Voor zolang het duurt, denk ik dan altijd, want ik kan een aardig stukkie fietsen, maar ik ken genoeg mensen die dat nog veel beter kunnen om bescheiden te blijven. Vals bescheiden natuurlijk, dat dan weer wel…..

Binnen de groep heb ik inmiddels een soort status gekregen van de te kloppen man als het op Strava segmenten aankomt. De Gaul! eer wordt ook aan deze kant van de oceaan hoog gehouden. Het geeft mij in ieder geval prettige motivatie om heerlijk door te fietsen.