Dag 4: eindelijk de bergen in

“The bicycle saves my life every day. If you’ve ever experienced a moment of awe or freedom on a bicycle; if you’ve ever taken flight from sadness to the rhythm of two spinning wheels, or felt the resurgence of hope pedalling to the top of a hill with the dew of effort on your forehead; if you’ve ever wondered, swooping bird-like downhill on a bicycle, if the world was standing still; if you have ever, just once, sat on a bicycle with a singing heart and felt like an ordinary human touching the gods, then we share something fundamental. We know it’s all about the bike.”

Dit prachtige citaat uit het voor fietsfreaks buitengewoon lezenswaardige boek ‘It’s all about the bike’ van Robert Penn gooi ik er weer eens in omdat het perfect de etappe van vandaag beschrijft. Niet dat het allemaal esoterisch zwevend fietsen was. Het ging ook om lekke banden, pijntjes in de benen, zadelpijn en andere fietsongemakken. Maar bovenal was het een prachtige dag, waarin we door prachtige bergen zijn gefietst, met lekker lopende beklimmingen en zalige afdalingen door fabuleuze landschappen.

Hoogvlaktes

Eigenlijk leek het een saaie bedoening. We zijn vandaag 3 bergruggen over gereden om vervolgens op een hoogvlakte terecht te komen. Maar iedere vlakte was landschappelijk weer verschillend en na een paar dagen tientallen zo niet honderden kilometers rechtdoor te hebben gereden, waren de kronkelige bergwegen een welkome afwisseling. De beklimmingen waren op zich niet zwaar, ik heb op mijn Garmin geen percentages van meer dan 7% gezien. Maar al bij al toch 2500 hoogtemeters gemaakt. De laatste pas ging spontaan tot 2100 meter, maar in het klimaat waar we nu zitten, groeien op die hoogte gewoon nog bomen.

Hoogtepunt was de laatste afdaling: lekker bochtig zonder al te technisch te zijn, prachtig asfalt, langs prachtig rood gesteente, en met uitzicht op een weidse hoogvlakte met Grand Canyon achtige bergen in de verte. In die omstandigheden afdalen is puur geluk, niet te beschrijven en zeker niet te fotograferen.

40-50-60

Met het veranderen van het parcours in meer bergachtig veranderen ook de teams die samen rijden. Hoewel, de 2 mannen waarmee ik een groot deel van de dag heb doorgebracht, hoorden de vorige dagen ook tot mijn pelotonnetje, alleen de zwaardere renners vielen nu af.

Zodra de weg omhoog begon te lopen, reed ik met de Amerikaans-Zwitserse homo Roger die purser is bij United en een meubelwinkel heeft in Colorado. De andere metgezel was Tom, een klein tanig mannetje met een groot gevoel voor humor. Gepensioneerd, oud eigenaar van een aantal Taco Bell restaurants en hij doet nu iets met een theeplantage in Rwanda met z’n zwager. Dit korte resume doet het niet vermoeden, maar hij is fervent democraat (zie relaas dag 1). Tom heeft meer mijlen dan ik kilometers getraind en klimt als een bezetene. Ik heb hem al omgedoopt tot Pontomi.

We kwamen erachter dat we precies een leeftijdsreeks vormen van 40 (ikzelf)-50 (Roger) en 60 (Tom). Alledrie mannen die om wat voor reden dan ook een jongensdroom willen beleven tijdens hun kroonjaar: de USA over fietsen.

Wounded Warriors en War Child

Sowieso heeft ieder van de 23 mannen die de tocht maken wel een speciaal doel. Het zijn gemiddeld gesproken niet de meest getrainde fietsers, maar wel mannen die op zoek zijn naar een life-changing event. Omdat ze net zijn gepensioneerd, een vader die zijn zoon wat levenslessen mee wil geven op deze tocht, mannen in between jobs en een aantal goede-doelen rijders zoals mijn roommate Phil en ik.

Phil rijdt voor een organisatie die gewonde oorlogsveteranen ondersteunt. Er zit iets moois maar ook een zekere ironie om als rijder voor War Child juist met hem de kamer te delen…….

Phil is ex-militair. Daarvan hebben we er meer. Inclusief toerleider Mike zijn er een stuk of 6 militairen of ex-militairen die de tocht maken. Is dat omdat die gewend zijn aan lange op zich tamelijk doelloze ondernemingen 😉 ?

Bijzonder

Hoe dan ook zijn het bijzondere types met eigen verhalen, die ik zo langzamerhand leer kennen. Medisch gezien hebben we overigens een waar wonder bij ons, en op dat gebied ben ik als oud Alpe d’HuZesser wat gewend. Dat is Barry. Barry heeft hemofilie, heeft via transfusies die hij daarom kreeg ooit HIV opgelopen. En hij heeft ook nog een keer een levercirrose gehad omdat hij hepatitis kreeg. Hij is toen behandeld met een soort chemo die  minder dan 5% kans van slagen had en hij heeft die schamele procenten gepakt. Kortom, iemand die meerdere medisch statische kansen enorm in het gezicht heeft uitgelachen.

Draadjes

Kortom, een bijzonder zootje bij elkaar. Een solidair zootje ook. Los van alle tips over hoe zadelpijn te bestrijden -ik treed wederom niet in details, maar ik hou inmiddels erg van de mega drogisterijen die hier te vinden zijn- kreeg ik vandaag meteen een nieuwe binnenband van Tom toen ik het presteerde om 2 banden tegelijk lek te rijden.

En niet eens over een put ofzo. In beide banden had ik een minuscuul maar vlijmscherp draadje dat afkomstig is uit kapotgesprongen vrachtwagenbanden. Dat is een een (ander) nadeel van het rijden over vluchtstroken van snelwegen. Op leeglopende banden kon ik het net tot de laatste SAG stop halen, waar ik ze op m’n gemak kon wisselen. Nu ja, dat was het  misfortuin van de dag, die verder fantastisch was.