Dag 3: the long and not so winding road

OK, toegegeven, het ging om 2 ‘roads’. Vandaag hebben we ruim 180 kilometer afgelegd over 2 bijna kaarsrechte wegen. Eerst onze vriend van gisteren de Interstate 10, en daarna de weg naar eindbestemming Wickenburg. Tientallen kilometers stijf rechtdoor, de weg in de verte verdwijnend in luchtspiegelingen, door een landschap wat op zich prachtig is, maar waarin je je continu afvraagt wat indianen heeft bezield om hier te komen wonen, evenals de latere kolonisten.

Arizona

Blythe werd vroeg wakker. Dat heeft alles te maken met het feit dat het bevolkt wordt door mensen op doorreis en werklieden, die in de woestijn aan zonnepanelen en andere constructies werken. Om 6:30 waren we op pad richting Arizona, de 2e staat die we aandoen.

Kennelijk hebben de eerste dagen al een soort van zen staat bij me opgeroepen. Mijn hartslagmeter weigerde dienst en normaal wordt ik van dat soort dingen bloedchagrijnig. Nu bedacht ik dat ik dan maar op gevoel moest rijden, “use the force, Floris!” Het laag intensieve ritme dat ik gisteren had gekozen, wilde ik ook vandaag doorzetten.

Op de snelweg, waar we snel de grens met Arizona passeerden, begonnen we snel met klimmen. Niets serieus, maar het was heerlijk om even een andere fietshouding aan te kunnen nemen. Want zonder in details te treden, m’n achterste was niet in topconditie na de ‘bumpy ride’ over stukken snelweg daags ervoor.

Lucky Luke en trucker bombs

Tijdens de klim sloeg de verwondering (a word from our sponsor) toe. Verwondering om het feit dat mensen het kennelijk bedacht hebben om een weg aan te leggen. Verwondering over het prachtige landschap dat zich ontrolde, Bergen, vulkanisch achtig gesteente (denk ik), cactussen, kortom Lukcy Luke land. En het besef dat het totaal bizar is dat je daar doorheen fietst op een snelweg. Dankbaar ook dat het kan, al had het van mij geen snelweg hoeven zijn.

Langsrazende trucks -soms met complete straaljagerrompen erop- zijn niet direct aangenaam, ook al geven ze even wat wind mee. De zwarte substantie die zich vastzette op m’n benen deed me afvragen wat ik aan het inademen was. En de berm geeft een mooi archeologisch beeld van de hedendaagse mens. Kapot gegooide flessen heten overigens zeer plastisch ’trucker bombs’.

Toch genoot ik van iedere meter door dit prachtige landschap. Na zo’n 60 km draaiden we van de snelweg af, voor onze 1e SAG-stop, midden tussen de cactussen. Daar de batterij van mijn hartslagmeter gewisseld, die het na vervolgens nog tientallen kilometers rotzooien, weer begon te doen.

Waarom?

We reden door een eindeloze becactuste vlakte, met her en der trailerkampen verspreid. Wederom de vraag: ‘Waarom? Waarom gaan mensen in zo’n godvergeten plaats in een uit de hand gelopen caravan wonen?’ Ondertussen stonden wij wel voor een missie om de kilometers weg te malen. En dat met een pittig zijwindje. Kortom, tijd voor een dubbele waaier dacht ik zo.

Dat blijkt in het Engels een ‘rotating paceline’ te heten. Tom, een tanige fietser van 60 en een heerlijke lolbroek, kende het concept en wist met mij de overige groepsgenoten te instrueren. En na een tijdje hadden we een aardig draaiende waaier, die los van het efficiënter fietsen, ook nog eens de zinnen verzette, je bent immers ook mentaal met het waaierrijden bezig,

Your now beyond hope en garbage miles

Toen de weg weer begin te klimmen, na de nietige vlek met de naam ‘Hope’ waar een lolbroek ‘Your now beyond hope’ (met deze letterlijke spelfout) had neergezet, sloeg onze groep van zo’n 8 renners wat uiteen. Samen met Tom, Roger en Jody kwam ik aan bij de lunch SAG.

Daarna begon een stuk weg dat 50 kilometer stijf rechtdoor liep, in een inmiddels niet bijster interessant landschap. Vlak, cactussen, struikgewas en in de verte bergen. Maar ja, als je Amerika over wil fietsen…. Onze mecanicien Jim noemt het heel toepasselijk ‘garbage miles.’

Ik ben veel kopwerk gaan doen, foto’s nemen, af en toe een sprintje trekken, liedjes gaan zingen om de verveling te verdringen. Dat afgewisseld met een soort van meditatieve staat bracht me redelijk soepel naar de laatste SAG stop, in Aguila. Een nietige, stoffige en stille vlek die jonger is dan het huis waarin ik woon. Waar alleen het geluid van een piepende windmolen ontbrak om het echt helemaal een slapend western dorpje te laten zijn.

Van daar de laatste etappe in een gelukkig niet meer zo verzengde hitte naar Wickenburg. De laatste kilometers heerlijk bergaf. Met na het diner een fantastisch welverdiend ijsje in een all American ijssalon waar de tijd decennia heeft stilgestaan.