Dag 19: Muddy waters

Als toerleider Mike zegt dat het een makkelijke dag gaat worden, berg je dan maar. Zoveel hebben we na vandaag wel geleerd. Het was weliswaar geen Groot Lijden, absoluut geen kruiswegstatie en het tandvlees kon ook nog in de koffer blijven, maar het predicaat ‘makkelijk’ was vandaag geenszins van toepassing.

Nog meer rollers

Bij vertrek was de grond nat, maar van boven bleef het droog. Bij het dagelijkse gecompliceerde ritueel van kledingkeuze bleven de regenaccessoires dan ook in de tas. De afgelopen dagen van continu klimmen en dalen hadden velen van ons danig uitgehold. Volgens Mike zou het nu wel meevallen, maar de 1100 hoogtemeters over 155 kilometer vertellen wel degelijk dat we nog aardig wat rollers voor de kiezen hebben gekregen.

Die dingen zijn in een groep best lastig aan te vatten. De een heeft een heel andere stijl dan de ander. David bijvoorbeeld laat zich als een baksteen vallen -hij is verreweg de beste daler van ons allen-, pakt snelheid en sprint naar boven. Als de heuvel lang genoeg is, halen we hem doorgaans weer in. Anders verdwijnt hij aan de einder richting volgende heuvel.

Wederom zagen we een bordje met een Amish-huifkar er op. Alleen dit keer geen live ontmoeting met een kar met Amish vrouwen. Moeten we toch ander gezelschap zoeken voor onze snel naderende vrije dag in Springfields…….

Les

Na een SAG stop bij een geweldig oud verlaten hotel in een klein dorpje vervolgden we onze weg over een eindeloze weg met erg veel gaten in het wegdek. Volgens Mike vernieuwen ze de weg eens in de 6 jaar en dat is waarschijnlijk volgend jaar. Oppassen geblazen dus, zeker in een groepje. Ook vanwege het vele staand klimmen.

Vooral omdat het moment dat je gaat staan, je fiets nog wel eens een slinger naar achter krijgt. En als je dicht bij elkaar rijdt kan dat hachelijke situaties opleveren. David, een zeer ervaren coureur met een fenomenale fietsbeheersing gaf ons les. Ga staan op het moment dat je een neerwaarste duw geeft met je voet, dan gaat je fiets niet naar achter. Iedere keer leer je nog weer bij.

Dat heb ik onlangs ook uitgelegd aan Eric, een student uit New Jersey die samen met z’n vader Ralph de tocht rijdt. Eric lijkt op superman: normaal getooid met een studentikoze bril, op de fiets gekleed in een strak tenue waarin zijn klassiek Amerikaanse V-vormige lichaam flink uitkomt. Ofwel, een brede torso en smalle heupen. Bepaald geen ideaal fietsfiguur en hij heeft het ook niet makkelijk. Hij vertelde me enorm veel van deze tocht te leren en nu veel meer van fietsen te weten dan daarvoor. Dat gaat zo nog decennia door jongen………….

Mississippi

Na eindeloos gedraai, gekeer, geklim en gedaal kwamen we bij een nieuw geografisch hoogtepunt, de Mississippi. Die stond net laag genoeg om met de pont over te kunnen. Na een bijzonder modderige lunch stapten we op het veer. Ik heb mijn hoofd nog gebroken over een goede Engelse vertaling van ‘Heen-en-weerwolf’ maar mijn brein was te verweekt van het fietsen. Of het is gewoon niet te vertalen 😉

De pont was een ponton dat aangedreven werd door een soort boot ernaast. Die scharnierde op ingenieuze wijze in de vaarrichting, dus draaide om toen we vertrokken. Heel apart gezicht. De rivier zelf was breed, stroomde voor Nederlandse begrippen behoorlijk snel en was verder erg stil. In het graanseizoen schijnt dat anders te zijn, als de enorme graanoogsten van het Midwesten worden vervoerd richting New Orleans.

Modder

We meerden aan in een nieuwe staat op onze reis: Illinois. Onze fietsen waren door de modder langs de rivier onacceptabel vuil geworden. Dat vonden wij althans. Gelukkig kwamen we na een paar honderd meter bij enorme graansilo’s, alwaar we van een waterslang gebruik mochten maken. Dat was hilarisch. Dat wil zeggen, de dialoog die we met de medewerkers van de silo hadden. Wat een karakters waren dat.

“Cycling from LA to Boston? Hell, you know that them got these things on 4 wheels with engines, heat, airconditioning and all?” En dat met het dikst mogelijke accent. Toen Tom vertelde dat hij gepensioneerd is, was het antwoord: “Man, when I am retired I will sit on the couch and drink beer.” Zit wat in……

Rivierenland en regen

Met schone fietsen vervolgden we onze weg. Door een volstrekt vlak landschap langs de rivier, met kleigrond, slootjes en dijken. Kortom, een danig thuisgevoel maakte zich van mij meester. Heb ik verdorie hiervoor duizenden euro’s neergelegd?

We kregen ook een flink zuidenwindje tegen te verwerken in de laatste 35 kilometer naar eindbestemming Quincy. Nu kwamen de 4000 kilometer training door een vlak rivierenland goed van pas. Dat gevoel werd versterkt doordat we na 3112 kilometer door Amerika onze eerste regen van importantie te verwerken kregen. Kortom, ik nestelde me op kop en sleurde de ons groepje naar de finish.

Dat had ook te maken met verlicht eigenbelang. Als je in de regen achter iemand fietst, krijg je namelijk een flinke douche spatwater van de degenen voor je te verwerken. Inclusief alles wat op de weg ligt. ‘Belgian toothpaste’ noemen ze dat hier toepasselijk. Dan maar lekker op kop fietsen.

Quincy

We reden langs de rivier die nog danig hoog stond. De lokale bewoners gaan met dat fenomeen om door in huizen op palen te wonen. Slim. Al waren sommige huizen echt niet meer met de auto te bereiken. Dat moet voor Amerikanen toch wel heel erg zijn.

We bereikten Quincy, een karakteristiek havenstadje langs de Mississippi. We reden door een straat met kasten van huizen. Waarschijnlijk tekenen van oude welvaart toen de rivierhandel nog bloeiend was.

Doorweekt streken we neer in het hotel, dat zo aardig was om een tuinslang en oude lappen te regelen om de fietsen schoon te maken. En met een receptioniste die verse koekjes had gebakken. Die het weliswaar in de verste verte niet haalden met hetgeen Lieke doorgaans bakt, maar die toch erg welkom waren na een natte, heuvelachtige en winderige 155 kilometer.