Dag 23: Dogville

Small Town America. De aanduiding van het deel van Indiana dat we vandaag doorkruist hebben. Kleine, schattige dorpjes. Alle gazonnetjes keurig gemaaid, witte hekjes strak in de verf, alles keurig aangeharkt, de Star Sprangled Banner fier in de vlaggenmast. 

Hokjes

Het zou de Beemster kunnen zijn

De dorpjes deden me denken aan Dogville -al heb ik die film nooit gezien en that’s a big shame!-, alles keurig geordend in hokjes. Maar wee wat er achter de keurig gerangschikte bloemperkjes en  mooie houten deuren gebeurt. De tirannie van kleinzieligheid, de dictatuur van hypocriete bekrompenheid. Of zoals Tom het treffend verwoordde toen we ergens in de Midwest een blanke oude man op z’n grasmaaier passeerden: “They told me we got a black guy for President now. Things aren’t what they used to be!”

Tegelijkertijd doen die schattige dorpjes ook denken aan betrokkenheid, gemeenschapszin, solidariteit en hart voor de omgeving. Tegen de druk in proberen ze ieder hun eigen highschool te handhaven en doen dat vol trots. Dit deel van Indiana is een land van boerenwelvaren. Met vruchtbare velden en prachtige en goed onderhouden houten boerderijen.

Het schaakbordlandschap van Illinois werd langzaam maar zeker verstoord door meer bochten in de wegen en meer golvingen in het terrein. Een causaal verband? Tegelijkertijd ook steeds meer bomen, die af en toe lekker beschutting boden voor de frisse noordwestenwind.

Wind

Een wind die grotendeels gunstig was voor de route van vandaag. We hebben deze dan ook in weer een recordtempo afgelegd. Ruim 190 km met een gemiddelde van 34 km/h. Dat kan voor stervelingen zoals wij alleen als je een lekker rugwindje hebt, en dat hadden we, afgezien van een aantal stukken die ons noordwaarts brachten.

Dit rit zelf was dan ook weer een wandeling in het park. Zij het een lange. We hebben ons niet eens bovenmatig ingespannen, op sommige stukken na dan, waar we even het gas opendraaiden. Met name David had vandaag superbenen en liet dat af en toe merken.

Groep

Op de totale reis hebben we nu een gemiddelde van 29,4 km/h. Dat is belachelijk hard. Deels te wijten aan de gunstige omstandigheden -dan reken ik die dagen met windkracht 7 en 5 maar even niet mee- en deels, zoals ik eerder schreef, aan het feit dat je tientallen zo niet honderden kilometers ongehinderd rechtdoor kan rijden. Zonder daarbij aan de fantasie van verkeerskundigen ontsproten obstakels tegen te komen.

Een belangrijke factor is natuurlijk ook dat we het met z’n 4en doen. David, Roger, Tom en ik vormen inmiddels een goed op elkaar ingespeelde groep. Af en toe met een gastrijder, want het wordt inmiddels een soort sport om een tijdje met de ‘grote jongens’ -zoals we beschouwd worden- mee te rijden. Van mijn clubgenoot Kasper Bijlsma de tocht in 2007 gemaakt heeft, had ik de tip meegekregen om goed te zoeken naar een prettige groep om mee samen te rijden en daarin geen compromissen te sluiten. Een meer dan waardevolle tip en het heeft ook goed uitgepakt.

Tegelijkertijd heb ik natuurlijk ook, zeker op de mentaal mindere momenten, de ergernissen aan de groepsgenoten. Het niet helemaal stuurvast zijn, het net iets te hard overnemen, een obstakel iets te laat aangeven, ja zelfs een piepje in iemands fiets kunnen me bij tijd en wijle danig chagrijnig maken. Maar ik moet er niet aan denken om deze afstanden moederziel alleen af te leggen, zoals sommigen van onze groep doen. Dat je uit de wind kan rijden, de krachten verdelen en zeker de onderlinge grappen en grollen maken dat chagrijn meer dan goed.

Indiana

Inmiddels zijn we aangeland in Indiana. Dat betekent dat het tijdverschil met Nederland nog maar 6 uur is. En dat we 4 (!) tijdzones zijn door gereden. In 1 land. Het idee.