Dag 24: From Suburbia with love

Vanochtend werd de ware reden van mijn tocht ontmaskerd. Geheel quasi-onschuldig had ik me aangemeld voor een matineus bezoek aan Roark, een bedrijf dat titanium fietsen maakt. Dat wil zeggen, dat doen ze als een spin-off van hun eigenlijke werk, hetgeen is het hoogwaardig bewerken van titanium en andere metalen. Voor ruimtevaart, wetenschap en een niet gering aantal, jawel, militaire doeleinden. Ik hield mijn gezicht in de plooi, maar toen kwam de fatale vraag: zijn er non-US citizens in de groep? Tja, vanaf dat punt moest ik door de rondleiding met een enorme sticker die me als non-US citizen brandmerkte, ongetwijfeld gadegeslagen door CIA, FBI en minstens 3 satellieten.

Bike-porn

De fabriek was indrukwekkend. De high-tech apparaten die ze hadden voor het lassen met electronenbundels, het snijden met laserstralen en andere high-end technieken deden de MIG en TIG lasapparaten die ze ook hadden verbleken als gereedschappen uit het ijzeren tijdperk. Ze hebben een van de voedselcontainers voor de Gemini-capsule gemaakt en zijn nu een belangrijke leverancier voor een deeltjesversneller die in Michigan gebouwd wordt. Geld speelt daarbij kennelijk geen rol.

Onze interesse ging uiteraard het meest uit naar de titanium frames die Roark bij wijze van hobby is gaan bouwen. Een dure hobby, dat wel. Want het instapmodel kost 4000 dollar voor het frame alleen. Ze hadden ook een frame met koppelstukken dat je uit elkaar kon halen om het zo in een koffer te passen. Een duur vouwfietsje. Zeer praktisch en stevig, alleen esthetisch minder mooi. Het is me gelukt om zonder zo’n frame de deur uit te lopen, dus die missie was geslaagd. De spionage-missie helaas niet, ik zal de AIVD moeten teleurstellen

[imagebrowser id=5]

Suburbia

Na een aantal rurale wegen leidde de tocht van vandaag, een uitje van 175km, langs de buitenwijken van Indianapolis. Nu eens een rit met veel verkeersobstakels als stopborden, stoplichten en één heuse rotonde. Mooie wijken, villa-achtige huizen, enorme high-schools en kerken, heel veel kerken. Waarbij ergens een bord stond: “Give God what is right, not wat is left.” Mmmmmm, denk daar maar eens over na.

Verder is het kennelijk nationale-grasmaai-week in de VS, want het aantal mannetjes en vrouwtjes dat ik op een motormaaier het gazon heb zien bijwerken overschrijdt bijkans het aantal pick-up trucks dat ik in Kansas heb gezien.

Rode lap

David, Roger, Tom en ik hadden vandaag een stilzwijgende afspraak om het rustig aan te doen. Het weer was buitengewoon aardig, lekker briesje schuin in de rug en weer eens warm genoeg om in korte broek en met dito mouwen te rijden. Alleen de enkele tientallen kilometers die we zuidwaarts moesten rijden, waren met een stevige wind tegen.

Bij een van die stukken reed er voor ons een lokale fietser op een peperdure tijdritfiets met ligstuur, fancy zipp-wielen en alles erop en eraan. Dat werkte voor mij als een rode lap op een stier. Ik vergat onze stilzwijgende afspraak en ramde in een keer door de wind naar die fietser toe, om in zijn zog even uit te rusten. Hij bleek ook uitgerust met allerlei fietsgerelateerde tattoos. Hij vond het wel leuk om ons uit de wind te houden en daar was ik het voor even mee eens. Toen hebben we in een demoraliserende ruk achter ons gelaten. Sorry, testosteron momentje.

Verbod

Even later haalden we Richard in. Een oersterke fietser die een paar dagen in de bus had gereden omdat hij een spier in z’n dijbeen teveel had belast. En met een obsessie voor getallen en met name het aantal Watt dat iemand in een bepaalde tijdseenheid kan wegtrappen. Het frustreerde hem kennelijk dat ik hem mijn data dat niet kon of vooral niet wilde vertellen. Richard sloot zich bij ons aan, hetgeen ik gezien zijn recente medische geschiedenis niet heel erg verstandig vond. Toen hij op zich zeer solidair aanbod om ook kopwerk te doen, heb ik hem dat simpelweg en duidelijk verboden. Gelukkig accepteerde hij dat.

En gelukkig koos hij na de lunch weer z’n eigen tempo. Een lunch bij een Burger King langs een snelweg. En wat schetste onze verbazing toen we die Burger King betraden? Daar stond een heel gezelschap Amish! Kennelijk hebben ook zij creatieve wegen gevonden om met des Heerens geboden om te gaan. Want ik heb geen huifkar op de parkeerplaats gezien……

Escorte

Het laatste stuk van de weg leidde over de ‘1806’, volgens vele bordjes een historische weg “that helped to build the nation.” Nu, de geschiedenis heeft inmiddels deze weg afgedankt en voor dood naast een iets verderop gelegen snelweg gedumpt. Kortom, veel slecht asfalt en geen moer te beleven. Lekker rustig, dat dan weer wel. Zodat we met onze waaier rustig een van de 4 banen in beslag konden nemen zonder het overige verkeer te hinderen.

Bij het naderen van onze eindbestemming Richmond haalden we Big Tom in. Niet te verwarren met Little Tom uit mijn vaste groepje. Big Tom, een gepensioneerde luchtmachtpiloot die in Duitsland woont, kampt al enige dagen met knieproblemen. David bood hem aan om hem een straaljagerescorte te geven. Gebroederlijk om hem heen hebben we Big Tom zo de laatste 15km naar de finish geloodst.