Springfield rest day wrap-up

Best druk, zo’n rustdag. Waar we anders ons slechts bezig hoeven te houden met eten, fietsen, nog meer eten, nog meer fietsen, nog veel meer eten en slapen, was de to-do list voor vandaag best lang. Je zou bijna medelijden krijgen met mensen die geheel vrijwillig de Verenigde Staten over fietsen en dan een rustdag hebben……

Plaats van rust was Springfield, de hoofdstad van Illinois. Meer bekend als de stad waar politiek icoon Abraham Lincoln is groot geworden.

Programma

De dag begonnen met 40 kilometer ontspannen fietsen om het lichaam in beweging te houden. Volgens Mike was dat nu niet nodig, omdat de volgende etappes niet schrikbarend zwaar zijn. Maar ik wilde het ritme niet doorbreken. Daarna fiets gepoetst en vervolgens een heerlijke massage genoten. De masseur was Jack, een 66 jarige Vietnam-veteraan met 50 jaar massage ervaring en dat was te merken. Dat deed de benen goed. Mijn quadriceps waren danig stijf, maar volgens Jack lang niet zo stijf als die van 2 collega trans-Amerika-fietsers. Dat deed ook het moraal goed.

Jacks opa was een Griekse immigrant die in 1915 naar de VS is gekomen zonder opleiding en kennis van de Engelse taal. Toch heeft hij een bestaan opgebouwd. Dat is wel een boeiend fenomeen in Amerika. Hoewel de geschiedenis veel jonger is -we slaan de native Americans gemakshalve even over- zijn velen zich veel meer bewust van hun achtergrond dan de gemiddelde Europeaan.

Lincoln Museum

Lincoln Museum

In de middag met Tom naar het Lincoln Museum geweest. Deels Efteling achtig met poppen in historische decors enzo, maar daardoor erg kindvriendelijk. De informatie was goed en er waren interessante multimediale presentaties. Creatief hoogtepunt was een moderne nieuwsuitzending over de verkiezingscampagne van 1860, compleet met campagnespotjes van de kandidaten. Waar overigens zowel de standpunten als de geografische achterban van Republikeinen en Democraten een spiegelbeeld was van de huidige verhoudingen. De gimmick was een nieuwsticker met ‘live nieuws’ uit die tijd. “Frenchman Louis Pasteur has discovered that heating milk kills bacteriae – American physicians call him a quack.”

Voor Amerikaanse begrippen vond ik de beeldvorming die het museum rond Lincoln tracht neer te zetten opvallend genuanceerd. Men probeert de legendevorming te ontkrachten en een realistischer beeld neer te zetten. Waarbij wel weer de neiging bestaat om de persoon Lincoln toch te verheerlijken door te tonen hoe moeilijk hij het op privé en politiek vlak had. Maar toegegeven, het was geen blinde propaganda.

Gaul! meets Abe

De enige chauvinistische misser die ik kon ontwaren was in het begin. Waarin Lincoln werd neergezet als de historische figuur waarover het meeste geschreven is, na Jezus Christus. Nu ja. In Amerika misschien. Maar zoals Tom terecht opmerkte: “The rest of the world simply doesn’t count.”

Tussenbalans

We zijn nu ruim 3400 kilometer onderweg, ik heb 118 uur op de fiets doorgebracht, met een gemiddelde snelheid van 29 km/h en ik heb 21730 meter geklommen. Flink op weg dus. Nog een kleine 2 weken en dan doemt de oostkust op. Dat vooruitzicht maakt me bijna melancholisch, want het is bijzonder gaaf om met een groep van ruim 20 fietsers door Amerika te trekken. Elkaars wel en wee mee te maken, de landschappen te zien veranderen, het weer te trotseren, ontmoetingen te hebben en vooral veel te lachen.

Pas op, taxichauffeur kan bijten!

Om me heen is er een aantal lijven flink afgepeigerd. Daaronder ook wel een aantal fietsers die naar mijn maatstaven schromelijk te weinig getraind hebben. Maar die het wel volhouden en een bijzondere tijd hebben, dus wat zeggen mijn maatstaven nu eenmaal? Tot nu toe houdt mijn lichaam zich prima. De hartslagen zijn wel 20 slagen lager dan ik normaal gewend ben, vanwege de intredende vermoeidheid, maar hebben een plateau bereikt waarop ik al een aantal dagen constant kan presteren. En na zware dagen herstelt het lichaam vooralsnog goed. Dat maakt het allemaal een stuk lolliger.

Anders

Het is wel anders fietsen dan ik gewend ben, los van de lengte en de duur. Natuurlijk rijden we nu in lijn -veelal letterlijk- van A naar B, en maken we niet een zinloos rondje om weer in A uit te komen. Maar meestal zoek ik tochten uit in mooie streken en/of gebieden die sportief interessant zijn vanwege bijzondere beklimmingen. Hetgeen overigens vaak samen gaat.

Een land doorfietsen betekent dat je ook minder interessante stukken tegenkomt. Gebieden waar je normaal nooit zomaar door zou gaan fietsen. Maar juist dat maakt het ook weer leuk. Omdat je zo echt de verschillende landschappen, sferen en de overgangen daarvan ervaart.

Op naar de laatste 2 weken, kijken wat die gaan brengen!