Dag 20: drist en mizzle

Waar eskimos vele woorden hebben om verschillende sneeuw aan te duiden, natuurijsliefhebbers in Nederland vele soorten ijs onderscheiden, hebben de inwoners van Oregon een keur aan woorden om de uiteenlopende druppelvorming bij 100% luchtvochtigheid aan te duiden. Zo leerde Karen, een tanige fietster en lid van de begeleidingsstaf mij. Het gaat van mist, naar drist, naar mizzle, tot drizzle. Het kan zijn dat ik de volgorde verkeerd heb, want daar schijnen ’s lands meteorologen elkaar ook nog over in de haren te vliegen.

Zeker is wel dat we vandaag alle vormen zijn tegengekomen. Dus hoewel het niet regende, was het bij tijd en wijle een nattig dagje. Verder was een zo gepiept, de ruim 170 kilometer die we met een licht windje in de rug hebben afgelegd naar rustdag nummer 2 in Springfield, Illinois.

Pannenkoeken

De dag begon met een zogenaamd ‘remote breakfast’. Dat wil zeggen dat de staf had bedacht dat we zo’n 25 kilometer van de start zouden gaan ontbijten, in een alleraardigst ding met de naam Mike’s Place. Mike was er in ieder geval erg trots op. Hoewel het hotel ook ontbijt bood, ben ik voor een aloude trainingsmethode gegaan: kop koffie drinken en dan nuchter op de fiets stappen. Da’s erg goed om je vetverbranding te stimuleren.

Een aantal van mijn tochtgenoten compenseerden dat meteen met enorme ontbijten. Zelf haat ik echter een volle maag op de fiets, dus ik heb het bescheiden bij 3 pannenkoeken gehouden. Kun je nagaan wat de zware ontbijten waren.

Spel op de wagen

Ontbijt in Mike’s Place

Daarna zette Tom er meteen een enorme vaart in. Hij is als de dood om te vallen. Zijn vrouw heeft bezworen van hem te scheiden als hij nog een keer crasht met de fiets. En hij was nu net badend in het zweet wakker geworden na een nachtmerrie over, jawel, een crash met zijn fiets.

Die angst zette hij om in een moordend tempo. Verschillende pogingen mijnerzijds om het tempo te drukken, waren kansloos. O.K. dan maar meespelen. Phil, mijn kamergenoot, sloot zich bij ons groepje aan. Dat maakte Tom nog nerveuzer, omdat hij onbekend is met de fietsbeheersing van Phil. Toen ik op volle snelheid een heuvel op reed, was het evenwel gedaan met Phil.

Fietshaters

Na de eerste SAG stop deden we het gelukkig wat rustiger aan. Daar is overigens nog een waar incident geweest, wat wij hebben gemist omdat we al weer op pad waren. Een enorme kerel in een Harley T-shirt, type Brutus uit Popeye, kwam op de begeleidingsstaf af om te vragen of ze wel toestemming hadden om hier te parkeren. Na een woordenwisseling, waarbij Barbara uiterst beleefd bleef, gaf hij aan fietsers te haten en ons van de weg te rijden. Dat is gelukkig niet gebeurd.

Wel hadden we in de middag een incident met een soortgelijk type. We reden op een kruising af waarbij de kruisende weg een stopbord had. Ofwel, verkeer op die weg moest voorrang verlenen. We naderden de kruising en minderden toch maar wat vaart, je weet immers nooit. Van links kwam een rode pick-up die ons dus voorrang moest verlenen en die minderde inderdaad keurig vaart.

Tot het moment dat Tom als eerste van ons groepje de kruising op reed. Toen gaf de bestuurder van de pick-up vol gas. Op de een of andere manier voelden we dat allemaal aankomen, zodat we tijdig in de remmen konden en dat zonder over elkaar heen te buitelen. Maar dit was een bewuste actie van de bestuurder. Dat zijn van die momenten dat je wenst dat je een geladen bazooka op de schouder hebt……

Sociale zekerheid

Bij de lunchstop weer een interessant cultureel antropologisch fenomeen meegemaakt. Een niet heel erg slanke vrouw stapte uit een auto met iets onder haar arm waarvan ik uit mijn ooghoek dacht dat het een baby was. Het bleek echter een Pepsi-beker van een liter of 4 (dat is geen tikfout) inhoud te zijn. Die vulde ze bij de automaat in het benzinestation met Mountain Dew. Een drankje met veel cafeïne en nog meer suiker.

Dat tot daar aan toe, maar ze betaalde met een soort creditcard die minder welgestelden in Amerika tegenwoordig krijgen in plaats van voedselbonnen en die door de staat maandelijks wordt aangevuld. Dan zou je toch spontaan gaan hopen dat ze fruit goedkoper maakten en fastfood duurder. Maar dat is in het land van minimale staatsinterventie natuurlijk vloeken in een megakerk vol extatische gelovigen.

Berlin

Na de mist, mizzle, drist en drizzle die ons de hele ochtend bezighielden, werd het in de middag aardig droog. Rustig vervolgden we onze weg over boerenwegen richting Springfield. Mijn gedachten dwaalden af in het ritme van het fietsen. Ineens zie ik een plaatsnaambordje ‘Berlin’. Was ik aan het hallucineren? We hebben ver gefietst, maar zo ver? Voordat ik goed en wel wakker was, waren we er echter al weer door heen. Door Berlin, Illinois.

In Springfield volgden we het normale patroon: dat wil zeggen dat we door het centrum, met een indrukwekkend Capitool werden geleid naar een buitenwijk vol motels en mega winkelcentra. En gelukkig een milkshake gelegenheid, want dat is inmiddels de traditionele versnapering waarmee we alle fietstochten afblussen.