Rest day wrap-up

Na de eerste 1356 kilometer met aardig wat klimwerk in redelijke tot hete omstandigheden de eerste rustdag in Albuquerque, New Mexico. Prettig daaraan was vooral dat we de avond voor de rustdag wat meer tijd hadden. Want tot nu toe is het een straf ritme van aankomen, wachten op de bagage (ik behoor tot de snellere finishers), douchen, fiets poetsen, eten, drinken, nog meer drinken, briefing, bloggen, spullen klaarleggen voor de volgende dag en dan om uiterlijk 21:30 de ogen dicht want de dagen beginnen vroeg.

Rituelen

In de wisselende landschappen en omstandigheden -hoewel die zonnig zijn en hooguit verschillen in temperatuur- beginnen zich vaste patronen en rituelen te ontwikkelen. Bij iedere SAG stop is het intekenen, handen wassen, eten, drinken, plassen, insmeren met factor 50, lippen stiften met sunblock, bidonnen vullen, zalf aanbrengen op niet nader te noemen plaatsen, banden checken op steentjes en draadjes en dan weer op pad. In de woestijn kwam daar nog het vullen van een bandana met ijs bij. Sommigen gebruikten daarvoor een panty. Ook heel praktisch. Maar om uit te leggen dat je een hobby hebt waarin je gekleed in lycra iets met panties doet……..

Lichaam en geest

Tot nu toe houdt mijn lichaam zich goed in de tocht. Conditioneel niets te klagen. De hartslagen dalen wel met zo’n 20 slagen per minuut, omdat de inspanning lang en dag in dag uit is. Maar de snelheden en gemiddeldes die we rijden, zijn prima. Ik ben in een moment van onachtzaamheid een beetje verbrand op mijn rechterenkel en rechterelleboog. Als je continu naar het oosten fietst is de belichting nogal eenzijdig. Maar de verbranding is niet heel erg en met aftersun prima te verzorgen. Enige pijnpunt is het achterwerk, dat ik nu continu verzorg met babyzalf vol met zinkoxide. Het is draaglijk, maar ik hoop dat de zadelpijn wel minder wordt, want het is niet direct een genoegen.

Mentaal ben ik nog geen zwarte momenten tegengekomen. De dagen in de hitte waar ik tegenop zag, zijn prima gegaan. Alleen de lange stukken op de snelweg zijn vervelend want stressvol. Je moet daar continu alert zijn. En als dat 3-4 uur achter elkaar is, wordt niet zozeer het lichaam als wel de geest moe.

Verder is het weer even wennen aan fietsen op reserve. De laatste jaren bij Gaul! heb ik geleerd om hard van stapel te lopen. Niets rustig aan doen en de krachten sparen, maar cyclos en andere fietstochten echt als wedstrijden aanvatten. Dat is buitengewoon onverstandig als je 33 dagen achter elkaar 180 km fietst. Dus energie sparen is het devies, een mindset die ik weer even moet aanwennen.

Genieten

Bovenal is het echter genieten. Van het fietsen, het feit dat dit het enige is waar je je mee bezig hoeft te houden, de reisgenoten in de groep, de grappen, de landschappen. De lentezon op het gezicht, de kick van een afdaling, het ritme van een beklimming.

En van de vriendelijkheid van de Amerikanen. Want los van de servicegerichtheid die misschien fake is maar wel bui-ten-ge-woon prettig als je per fiets door het land reist, zijn ze gemiddeld gesproken erg aardig. Als je langs fietst zeggen ze spontaan hallo (‘heb ik iets van je aan?’ denkt de Amsterdammer dan), moedigen ons aan, vragen waar we vandaan komen en heengaan en zijn dan niet verbazingwekkend vaak met stomheid geslagen als ze het antwoord horen.

Verkeer

Het verkeer is grotendeels beleefd. Als je zelf vriendelijk blijft, krijg je op je fiets meestal voorrang. De Amerikanen in mijn groep maken nogal een big deal van het verkeer, maar als je Nederland en België gewend bent, waar er niet zo heel veel respect voor fietsers is, is fietsen hier een stukje koek. Auto’s rijden ruim om je heen, wachten even als ze niet kunnen passeren en toeteren over het algemeen vriendelijk als blijk van aanmoediging. Zelfs de machinisten van vrachttreinen laten de treinhoorn horen om ons te supporteren.

Rustdag

Op de rustdag eindelijk eens rustig kunnen ontbijten. Leuke discussies met George uit Londen, Philippe, een Belgische Israëliër en Eric, professor literatuur aan Penn State University. Eric is indrukwekkend erudiet. Toen ik hem voor het eerst ontmoette op de voorbereidingsdag, hadden we binnen een halve minuut een diepgravend gesprek over de Amerikaans en Nederlandse politiek. Hij blijkt echter overal wat van af te weten.

Toen ik vertelde over de winst van Ajax op een team waarvan hij de naam toch niet zou kennen, vroeg hij me om dat toch te noemen. Op mijn antwoord NAC reageerde hij spontaan “Oh, NAC Breda!”. Ik was met stomheid geslagen…… Eric heeft overigens een Chinese vrouw die hij op onnavolgbare wijze heeft veroverd, dat verhaal zal ik misschien nog wel eens uit te doeken doen op mijn blog.

Synchroniciteit

Ik heb mijn lichaam toevertrouwd aan de kundige handen van een masseur, die me onder het ‘genot’ van een new age achtig muziekje -iets met van die digitale panfluiten- onder handen heeft genomen. Op mijn verzoek heeft hij vooral mijn benen stevig aangepakt. Want een dag zonder pijn is een dag niet gesport, zeg maar.

Op de terugweg gebeld met Lieke, die net in Portugal was geland voor een wandelvakantie. Zij kwam op dat moment net met de metro langs het Praça de Albuquerque in Porto. Bizar toeval……

Fietswinkel

In de middag ben ik met George, Eric en Shane, een jonge Ier, naar de meest verafgelegen fietswinkel gefietst om de benen wat los te trappen. In de fietswinkel natuurlijk weer onverantwoord veel geld uitgegeven aan allerlei handige parafernalia. Waaronder armwarmers die je armen juist koel houden en je op hete dagen beschermen tegen de UV straling. Enfin, we zijn zonder nieuwe fiets de deur uitgelopen, dus we hebben het nog netjes gedaan.

Verder fiets gepoetst, gerust, me heerlijk verveeld en vooral Alburquerque verder links laten liggen. Morgen op voor een monsteretappe naar Las Vegas. Nee, niet hét Las Vegas, maar een gelijknamig dorp in New Mexico.