Dag 9: door Madrid naar Las Vegas

Vandaag door Madrid, langs Valencia naar Las Vegas gereden. Het waren geen van allen de plaatsen waar je als eerste aan denkt. Eerder nietszeggende nederzettingen in New Mexico. Hoewel dat Madrid was nog een alleraardigst plaatsje, d.w.z. straat. Het was een lange dag op kantoor: 220 km met 2300 hoogtemeters. Op papier een van de zwaarste etappes. Maar papier is geduldig.

EPO

Een van de wonderlijke dingen is dat we de hele dag hebben doorgebracht op hoogtes tussen de 1500 en 2250 meter. Zonder dat ik een moment het gevoel heb gehad in het hooggebergte te zijn. Onze natuurlijke EPO moet ondertussen wel overuren maken, kijken of dat surplus aan rode bloedlichaampjes zich de komende dagen gaat uitbetalen.

Het weer was fabuleus. Zonnig, niet al te warm vanwege de hoogte en veel rugwind. Vandaar ook het razende gemiddelde van 29,3 km/h over deze afstand met dit aantal hoogtemeters. De lucht was evenwel kurkdroog. Tegen een droge keel was niet aan te drinken en mijn astma speelde ook wat op toen we eenmaal in het hotel in Las Vegas geland waren.

Ergernis

Ondanks de perfecte omstandigheden was ik mentaal niet op m’n top. Ik had de neiging me aan allerlei dingen te ergeren. Het wegdek, de te grote snelheid waarmee de kop werd overgenomen, de te grote versnelling waarmee iemand anders de berg opreed. Tamelijk zinloze ergernissen dus. Mijn vaste groepje had naar mijn gevoel haast, wilde snel door, terwijl ik daar niet zo’n zin in had. Maar ik wilde ook niet alleen komen te zitten.

Op een gegeven moment verdween dat gevoel gelukkig en kon ik weer genieten van de omgeving. Prachtige bergen om ons heen en in de verte besneeuwde toppen. Genieten om door dit land te rijden. De komende dagen schijnen nogal saai te worden, dus gelukkig kon ik het landschap nog in me opsnuiven. Fysiek ging het na de rustdag ook goed. De hartslagen lagen wel weer wat anders na een dag rust, dus dat was wel wennen.

Cadans

Ondertussen wel wat gedoe met mijn cadansmeter. Een stuk staal dat ik een paar dagen geleden op de Interstate heb geraakt, had het magneetje van mijn cadansmeter weggeslagen. Dat had overigens veel erger kunnen aflopen, dus ik maalde daar niet zo om. In Albuquergue een nieuw magneetje aangeschaft, dus ik kon weer aflezen welke omwentelingen ik trapte. Dat werkte vandaag nog niet vlekkeloos, maar uiteindelijk had ik de instellingen goed.

Mijn cadans is overigens legendarisch aan te worden in de groep. Niet dat ik nu mr. souplesse ben, zeker niet bergop. Maar de meeste groepsgenoten draaien lage omwentelingssnelheden die pijn doen aan je ogen. En dat in het land van Lance Armstrong, die de hoge omwentelingssnelheid weer heeft geïntroduceerd.

Fenomenaal is Jody, een man die zich vandaag bij Tom, Roger, David en mij had aangesloten. De uitvinding van het binnenblad is volledig aan hem voorbij gegaan. Ook bergop gebruikt hij gewoon het buitenblad, hetgeen bij mij plaatsvervangende verzuring veroorzaakt maar voor hem kennelijk werkt.

De redelijk normale omwentelingssnelheid van 100 rpm die ik op het vlakke probeer aan te houden, heeft me inmiddels de bijnaam human metronome opgeleverd. Nu ja, daar kan ik mee leven.

Interstate

Na vandaag eindelijk een groot stuk over normale wegen te hebben gereden, kregen we na de lunch waarbij we gastvrijheid genoten in een brandweerkazerne, toch nog ruim 60 km Interstate voor de boeg. Het eerste stuk was een biljartlaken en qua verkeer een stuk rustiger dan de voorgaande dagen, dus prima te doen. Daarna een stuk dat een tennisbaan leek, zoveel rood gravel lag erop. Maar dat mochten we gelukkig bergop nemen. Daarna kilometerslang dalen met wind in de rug. Fantastisch! De 80 km/h net niet aangetikt, maar het was heerlijk om de mijlen zo snel te zien verlopen.

Daarna nog een pittig stukje wind tegen en bergop naar Las Vegas, maar dat was snel vergeten na een milkshake bij de Dairy Queen. En niet te vergeten de pizza die we in het hotel hebben laten aanrukken, aangezien er op loopafstand geen fatsoenlijke eetgelegenheid te vinden was en we weigerden ons nog te verplaatsen na 220 km op een fiets.