Cinglé du Mont Ventoux: deel 3

Na de 2e beklimming krijg ik op de top een medaille aangeboden die iedereen van Groot Verzet Tegen Kanker krijgt nadat ze de klim vanuit Bédoin hebben bedwongen. Ik bedank vriendelijk en zeg dat ik ‘m pas om wil na mijn 3e beklimming. Dat is immers de doelstelling.

Op de top formeert zich al dan niet aarzelend een klein groepje van mensen die ook wel voor de 3e keer willen gaan. Martin, mijn metgezel van de 1e beklimming, twijfelt. Ik haal hem over met de volstrekt sluitende redenering: “hoe vaak komt het voor dat je na 2 beklimmingen op de top van de Ventoux staat en er dus nog maar 1 hoeft te gaan om de berg aan alledrie de kanten beklommen te hebben?” Voor deze logica gaat hij overstag.

Chute

De afdaling begint meteen met een naar incident. We zijn 100 meter onderweg, rijden vanwege de drukte nog maar 15 km/h als 2 meter voor me iemand z’n voorrem te snel dichtzet en daardoor over de kop slaat. Na een op zich indrukwekkende salto smakt de fietser hard op het asfalt.

Ik ben er meteen bij, maar de man is buiten bewustzijn. Niet goed. Samen met Franse fietsers leggen we hem in stabiele zijligging. Een Nederlandse passant biedt hulp. Hij blijkt arts te zijn. Gelukkig. Ondertussen bel ik de arts van de organisatie, die zich meteen met de auto van Chalet Reynard naar de top spoedt.

De fietser komt gelukkig bij kennis, maar is verward en blijft bij herhaling vragen wat er is gebeurd en hoe hij daar zo terecht komt. Hersenschudding is de diagnose van de arts. Plus een aardig gehavend aangezicht. Oorlogswonden van een fietser.

Afdaling

Als de man in goede medische handen is, vervolgen Martin en ik onze weg naar Malaucene, diep onder ons in het dal. Aanvankelijk ben ik nog wat extra voorzichtig, ik heb tenslotte net voor me iemand zien vallen. De afdaling is evenwel een bijne rechte weg met flauwe bochten 10% naar beneden. Die verleiding kan ik niet weerstaan.

Ik leg me plat op mijn fiets en laat me naar beneden suizen. Heel even een schuin oog op de fietscomputer: 81km/h. Mmmmm, toch maar even wat gaan bijremmen. Dichtbij Malaucene loopt de temperatuur voelbaar op. Ondanks de wind van de afdaling krijg ik het warm. Dat wordt leuk bij het klimmen. Not!

Deel 3: Malaucene -> Mont Ventoux

Ooit was ik hier in Malaucene als 15 jarige met mijn ouders op vakantie. Berucht dorpsfeest meegemaakt, waarbij halverwege de avond de witte wijn op was. Dat is vergelijkbaar met een Brabantse kroeg waar halverwege carnaval het bier op is. Da kannie! Overigens kon je aan de gang van het horecapersoneel op die avond in Malaucene zien waar tenminste een deel van die witte wijn gebleven was.

Nu geen wilde feesten, laat staan witte wijn. We vullen onze bidonnen bij de plaatselijke bloemenhandel. En dan moeten we eraan geloven. De 3e klim vanuit Malaucene. Langs deze kant ben ik destijds als puber ook deze berg opgefietst. Met wat kilo’s minder, een goede schaatsconditie, en een heerlijke onbezonnen naïviteit. Toen vond ik de klim makkelijk, daar maak ik me nu geen illusies over.

Zon

De klim begint mild, maar allengs lopen de percentages op. De temperatuur is 29 graden, en de zon schijnt onbarmhartig op de weg, en er is geen spatje schaduw. Dat is zeg maar niet helemaal mijn weer. Heb moeite met ademhalen en er is tegen deze hitte niet aan te drinken. Martin pakt wat voorsprong; ik concentreer me op mijn eigen tempo.

De weg begint tamelijk genadeloze stijgingspercentages aan te nemen van rond de 10%. Kilometers lang. Volgens het profiel moet deze weg minder steile stukken hebben, maar daar merk ik geen snars van. Die zijn er vandaag even niet. Daarbij komt dat de weg nauwelijks bochten kent, dus je ziet precies wat er nog komt. Er is niet eens de illusie dat het om de bocht wat afvlakt.

SMS

Om mijn zinnen te verzetten ga ik wat oud-collega’s SMSen. Mensen die ik nu virtueel op mijn bagagedrager meeneem. Een genezen van borstkanker, na alle denkbare (nare) behandelingen gehad te hebben. De ander midden in de behandelingen tegen leukemie, net een beenmergtransplantatie achter de rug. Dan is mijn zelfverkozen lijdensweg letterlijk en figuurlijk een pleziertochtje.

Op zich een hele toer: met een hand aan het stuur aan 10% een SMS typen en versturen. Maar het helpt me mentaal en fysiek weer een stuk verder op de eindeloos lijkende klim.

Slot

Dan kom ik toch eindelijk bij het stuk waar de klim even bijna vlak loopt. Ik ontspan de benen wat, en sla vooral veel drinken naar binnen, want dat was schier onmogelijk op het steile stuk ervoor. Op de even wat barmhartiger percentages weet ik me te herpakken. Langzaam verklein ik mijn afstand naar Martin wat.

Dan om een bocht, doemt de top op. En die top ligt bovenop een loodrechte muur van wit gesteente waar wat haarspeldbochten tegenaan gedrapeerd liggen. Toch geeft het uitzicht op het einddoel me nieuwe moed. Daarbij komt dat op deze hoogte een verkoelende wind waait. Ik begin me weer wat normaler te worden.

In een ruk rijdt ik naar Martin toe. En zij aan zij rijden we de laatste kilometer. Hij geeft toe dat ie me vervloekt heeft om het onzalige idee te opperen nog een 3e beklimming te doen. Maar nu rijden we samen vol trots op de finish af. Een ferme handdruk, applaudiserende supporters. En dan de welverdiende medaille.

Ik ben nu officieel een idioot van de Mont Ventoux!