Cinglé du Mont Ventoux: deel 2

In Bédoin, waar ik door de snelle klim en afdaling eerder ben dan verwacht, verzamelen langzaam maar zeker de Mont Ventoux kanjers op het plein. Klaar voor dé klim van de dag, de ene klim van de dag voor verstandige mensen die 1x, in plaats van 3x naar boven gaan. Het is wel de loodzware weg door het bos vanuit Bédoin naar de top.

Een aantal mensen heeft pas sinds kort een fiets, en de Ventoux is de eerste berg die ze zien. Dat betekent voor velen een relatief veel grotere uitdaging dan mijn 3 beklimmingen, met de ervaring die ik inmiddels heb.

Deel 2: Bédoin -> Mont Ventoux

Ik vul de voorraden wat aan in een plaatselijke bar. Brigitte, Nathalie, Sandra en Wim, oud-collega’s van KWF Kankerbestrijding, komen aanfietsen met de grote groep, die de laatste 10k voor Bédoin heeft ingefietst. We praten elkaar moed in.

Met alle 250 deelnemers staan we stil bij de reden waarom we deze berg gaan beklimmen. Dan het startsein, het peloton zet zich in beweging. Met mijn oud-collega’s rijd ik Bédoin uit, door de inmiddels danig opgewarmde Provencaalse velden.

Bos

Ik groet ze, en dan pak ik mijn eigen tempo. Eerst over een niet al te zware aanloop van 5-6%. Het is druk met fietsers, ik haal er een aantal in, maar er zijn er ook veel die mij voorbij komen. Waaronder schaatster Gretha Smit. Het is nu zaak bij mijn eigen tempo te blijven. Het is tenslotte noch de eerste, noch de laatste beklimming van de dag.

Dan het beruchte, beroemde bos. En dat doet z’n reputatie eer aan. Kilometers lang percentages rond de 10. Dat hakt in de benen. De berg is zeg maar continu een procentje steiler dan Alpe d’Huez. En een stuk langer. Dat ga je voelen.

In momenten van vertwijfeling en zelfmedelijden denk ik aan Annette. Nooit gerookt, toch getroffen door longkanker. Dat hoorde ik ruim een jaar geleden daags voor Alpe d’HuZes. Na een intens jaar is ze rond begin juni overleden. Wat nou zelfmedelijden! Gaan man! Het gaat vandaag niet om jou, maar om anderen. Gaande het bos vind ik toch een soort van cadans.

Los van de langzaam slopende percentages, is het bos mentaal ook een uitdaging. Het fijne is dat het redelijk bochtig is, zodat je in ieder geval de hoop hebt dat het om de bocht minder steil wordt. Een ijdele hoop overigens. Maar je ziet totaal niet waar je heenrijdt, of je nu in het begin of halverwege de beklimming bent. Geen orientatiepunten.

Chalet Reynard

Mijn fietscomputer biedt enig houvast, want die laat ik de kilometers naar de top aftellen. Ik weet dat bij Chalet Reynard, waar het kale stuk begint, de helling even wat minder erg is, zodat je kunt herstellen. In mijn herinnering zit die chalet op 5k van de top, maar dat blijkt 6k te zijn. Een meevaller, want ik ben eerder bij het makkelijker stuk dan gedacht.

Het is inmiddels een drukte van belang bij Chalet Reynard, in tegenstelling tot de 1e klim, toen alles uitgestorven was. Ik zuig de aanmoedigingen in me op en ga in één ruk door. De top doemt weer op. Niet denken dat je er dan bijna bent, het is nog een klein half uur klimmen.

Ritme

Deze strook is dezelfde als in de beklimming vanaf Sault. Bij Chalet Reynard komen de wegen samen. Toch is het nu makkelijker. Waar de laatste 6k naar de top vanaf Sault de zwaarste van de hele beklimming zijn, zijn ze vanaf Bédoin juist relatief lichter.

En zo voelt het ook. Ik kan weer meer snelheid maken. Er komt weer meer kracht in mijn benen. Weer een groet naar het monument voor Tom Simpson. Herinnering dat deze berg over lijken gaat. Dan in een ruk naar de top, voor nummer 2. Iemand zegt dat mijn tijd 2:06 is. Maar bij thuiskomst blijkt uit mijn fietscomputer dat het 1:57 is. Dat is goed! Bij 3 beklimmingen en dan de Bédoin kant binnen de 2 uur. Prima.