Tre Cime di Lavaredo

Dolomieten, 5 juli 2008

Een stralende dag, een bijzondere fietsmissie. Namelijk de Tre Cime di Lavaredo. Naast bijzonder indrukwekkend natuurschoon betekent dat 4 km lang klimmen met gemiddelden van 12% en hoger, met uitschieters naar 20. Maar goed, eerst moet ik nog maar eens aan de voet daarvan geraken.

Daarvoor moeten 2 passen bedwongen worden. De 1e is de Passo di Valparola. Het is nog tamelijk vroeg en niet al te warm. Ik pak een kalm, maar lekker ritme, en geniet ondertussen van de uitzichten. Ondertussen haal ik een Italiaanse tourclub in. De mannen doen rustig aan, en geven later op de klim iets meer gas. Niet genoeg om mij in te halen echter 😉

Tre Croci

Dan volgt de lange afdaling naar Cortina d’Ampezzo. Welbekend van een eerdere vakantie met Lieke. Voordat ik het weet, en de herkenningspunten weer heb gezien, ben ik alweer bezig aan de beklimming van de Passo Tre Croci. Daarvan weet ik uit ervaring dat het geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken.

Lieke en ik hebben ‘m ooit gefietst als inkomer. Maar we hebben er allebei slechte herinneringen aan. Het is op zich geen moeilijke col, maar je moet ‘m niet onderschatten. Dat doe ik nu niet, neem een rustige cadans met mijn hartslag ruim onder het omslagpunt.

Tre Cime

Na een korte afdaling, en meteen weer wat geklim kom ik bij het prachtige meertje van Misurina. Dat betekent het begin van de legendarische klim naar de Tre Cime. Die begint met een voorproefje van een kilometer lang van wat er komen gaat. In de warmte, het is nog laag, mag ik percentages van 10-15% verwerken. Dat gaat goed. Ik kan mijn hartslag goed controleren, blaas mezelf niet op, en zo rij ik in een niet heel erg snel tempo toch een aantal collega fietsers voorbij.

Dan een paar kilometer soort van vlak, en dan begint het feest. Een muur van 4 km lang. Met zo’n 8 per uur op dit soort hellingen betekent dat dus een half uur beuken. Ook nu kan ik een goed ritme pakken met een intensiteitniveau dat ik een tijdje vol moet kunnen houden. Ik raap een aantal fietsers op. Eentje probeert mijn wiel te houden, maar komt daar snel van terug.

Om een bocht zie ik de Tre Cime, drie rotspunten waarvan er 2 zichtbaar zijn, voor me opdoemen. Nog een aardig hoogteverschil te overbruggen. Langzaam maar zeker loopt de hartslag op, maar ik kan goed druk op de pedalen houden. De meters glijden voorbij. Dan de laatste bochten. Gelukt! Een onwaarschijnlijk mooi uitzicht is de beloning.

Terug

Na een welverdiend stuk taart terug over de Tre Croci, die vanaf deze kant niet zo hoog is. Dan een snelle afdaling naar Cortina. Van daaruit moet ik de Valparola nog over. Lang, maar niet al te steil. De kilometers beginnen wel te tellen, maar ik kan een mooie cadans vinden die me naar boven brengt. Zo langzaam is het nog niet, want ik raap een groep Italiaanse fietsers op. Dan het laatste heftige stukje naar de pas, en dan naar beneden. Genieten van de laatste afdaling van deze week.