Materiaal

Jaren geleden, in mijn pre-hernia tijdperk, heb ik al mogen ervaren dat het de benen zijn die het ‘m doen. Dat fietsen. Flink getraind reed ik op een oude, niet al te lichte Koga aardig wat strak uitziende (‘gesoigneerd’) mannen op dure en stoere fietsen voorbij zodra de weg bergop liep. Het is overigens een leuke bezigheid om dan de blikken te monsteren.

Ook in fietswinkels kun je je op dat vlak uitstekend vermaken. Mannen (het zijn meestal mannen) met onmiskenbare verschijnselen van matig tot ernstig overgewicht die zomaar 1000 euro extra neertellen om een fiets te kopen die 500 gram lichter is. Hoeveel boeken van Sonja Bakker kun je voor dat bedrag kopen?

Als echter de buik strak staat en de benen tamelijk maximaal getraind zijn, wordt een lichtere fiets zomaar ineens erg aantrekkelijk. Zeker als je weet dat je iedere gram van die fiets op 5 juni 8x 1100 hoogtemeters omhoog moet sleuren.

Investering

Vandaar dat ik me dit jaar de investering in een nieuw karretje heb veroorloofd. Het is een Stevens Carbon SLC geworden. Duits merk, niet sexy, wel een erg goede prijs-kwaliteitverhouding.

En dat karretje is zomaar 2,5 kilo lichter dan mijn ‘oude’ vertrouwde fietsje. Waar ik overigens tot in lengte van jaren een warme band mee zal hebben. Het was een kado van Lieke, en mijn ‘comeback bike’. Na opgekrabbeld te zijn van een dubbele hernia heb ik daar de Stelvio mee bedwongen, de Marmotte gereden, 2x Luik-Bastenaken-Luik en als klap op de vuurpijl 7x de Alpe op in 2007.

Nu dus 2,5 kilo minder fiets. Op het vlakke merk je daar niets van. Bergop is het een ander verhaal.

Test

Afgelopen weekend was de test van het nieuwe fietsje, dat ik sinds een week berijd. De Ardennen in. Een nieuwe fiets betekent sowieso om de paar kilometer afstappen, weer even sleutelen aan de instellingen en weer verder. Dat heb ik tijdens wat vlakke ritten in de polder gedaan. Nu ging het om het voelen bergop.

Een aantal hellingen ging goed, maar die waren nieuw voor mij, dus ik had geen vergelijkingsmateriaal. Uiteindelijk de ultieme test op de Rosier. Een geleidelijke, niet heel erg zware klim. Dit jaar al een keer of 5 opgereden, dus ik ken ‘m als mijn broekzak. En dat ging ineens in plaats van met 15-16 met 17-18 km/h bergop! Daar zit ook een trainingseffect van de Vogezen, en weer wat minder kilo’s lichaamsgewicht in. Maar gezien de investering hou ik toch maar even vol dat het gewichtsverschil van de fiets toch wel degelijk vruchten afwerpt……………….