Bedevaart

Fietsen is een katholieke sport. Een Roomse inborst helpt alleen al bijzonder bij het begrijpen van de wat minder rechtlijnige en eenduidige wetten van het professionele wielrennen. En dan bedoel ik het spel, de intriges, de combines in én buiten de koers. Maar het gaat me hier niet om de wedstrijdsport. Wielrennen, op een racefiets de elementen trotseren, is op zichzelf al een buitengewoon katholieke bezigheid.

Fietsen is namelijk op bedevaart gaan. Met niets dan een fiets op eigen kracht de wereld intrekken. Blootgesteld aan zon, wind, regen, sneeuw, honden en onoplettende automobilisten. De wereld intrekken op weg naar een doel.

Een greep uit mijn bedevaartsoorden van de afgelopen weken:

• Haastrecht. Op een koude, zonnige zaterdag. Wat is daar bedevaartwaardig aan? Zowel Hein Vergeer als Leo Visser komen uit dat prachtige dorpje in een mooi stukje Groene Hart. Twee schaatsers die kort na elkaar wereldkampioen allround werden. Kortom een bedevaartsoord voor iedereen die van schaatsen houdt. Een overigens bij uitstek Calvinistische sport.
• Rijpwetering. Iedere wielerliefhebber weet dan meteen dat het gaat om de geboorteplaats van Nederlands grootste wielrenner. Door honderdduizenden intimi Joop genoemd.
• Wanne, Haute Levée, Rosier, Vecquee. Jawel, een rijtje beklimmingen waarmee de finale van Luik-Bastenaken-Luik wordt ingeluid.
• Echternach. Van die processie? Inderdaad; wel in een eenduidig voorwaartse lijn heengefietst hoor.

Maar bedevaartsoorden zijn van ondergeschikt belang. Je stipt ze slechts even aan met fiets en zintuigen. Net als bij een bedevaart gaat het om de weg. Is fietsen dan niet Taoistisch? Nee, maar enige Zen-elementen heeft het zeker. De weg confronteert je met je eigen lijf en geest. Door de inspanning valt alle geestelijke ballast weg, en dring je door tot andere niveaus van waarnemen en bewustzijn.

Geurflarden, pasgemaaid gras, versgezaagd hout, komen vol je gemoed binnen en verlichten ineens de ellende van een regenbui. Gezang van vogels dat tijdens een beklimming je eigen gehijg overstemt. Je eigen lijf dat warm blijft door de inspanning ondanks regen en kou. Hoe je de ene beklimming harkt, en de volgende opdanst. Een continue stroom van indrukken die je niet meer door je gebruikelijke filters haalt.

Alles komt zonder barrières zomaar ineens binnen. Coherent, logisch denken is onmogelijk. Je zou kunnen zeggen dat fietsen een lang gebed is. Kortom, een bedevaart.

Zo’n bedevaart komt er ook op 5 juni. Acht keer de Alpe d’Huez opfietsen gaat zeker veel ervaringen opleveren. Pijnlijke, euforische, wanhopige, machtige, eenzame, saamhorige. En een aantal ervaringen die ik nu nog niet kan voorzien. Omdat ik zo’n inspanning nog nooit geleverd heb. Maar het wordt hoe dan ook een boeiende weg. En de weg daar naartoe, is even boeiend.