Zeven

Aan de mensen aan de starttafel vertel ik mijn plotse voornemen om voor een zevende keer te gaan. Ze kijken me in ieder geval niet aan alsof ze water zien branden. Wel heb ik toestemming van de dokter nodig, temeer omdat het al tegen 19:00u loopt. Ze kijkt me even in de ogen en zegt dat het goed is.

Here we go. Voor de zevende keer de Alpe op. Het rechte stuk over het bruggetje, dan linksaf tegen de muur van de eerste bochten op. Ik ben vandaag van deze berg gaan houden. Ik vind ‘m nog steeds niet mooi. Het is toch een soort snelweg naar een hoop wintersport-beton dat ze Alpe d’Huez noemen. Maar het is een heel speciale berg en vandaag heb ik er absoluut een band meegekregen. Dat ik de klim nu voor de zevende keer doe, betekent dat ik de Alpe voor de elfde keer in mijn leven oprijdt. Symbolisch getal voor een Brabander van geboorte. Het is inderdaad gekkigheid.

De benen voelen in het eerste stuk tot La Garde niet onaardig. De scherpte is er wel af, maar mag het na ruim 6600 hoogtemeters? Het is inmiddels ook aardig stil geworden qua fietsers. De estafetteteams zijn klaar, de meeste bikkels zijn binnen. Iedereen die op een fiets, motor of met de auto naar beneden komt, begint wel steeds fanatieker aan te moedigen. Grote stukken ben ik alleen met de berg, en dan ineens weer zo’n morele oppepper. Wat een speciale dag.

Zo rond bocht 15 haal ik Benjo in. Naamgever van het evenement en startrijder van ons estafetteteam. Zonder een geweldige training vooraf blijkt hij bezig aan zijn vijfde klim. Wat een prestatie! We mogen als estafetteteam sowieso trots zijn. Als Benjo en ik het halen, hebben we er cumulatief vijfentwintig beklimmingen opzitten. Ook Goswin heeft de vijf gehaald. Meer dan fantastisch als je geen ervaring in het hooggebergte hebt. Ad heeft ondanks zijn ziekte van Kahler en alle gevolgen van de behandeling even twee keer de Alpe op een dag bedwongen. Dat is karakter. Lieke heeft het heel snel gedaan, en Rik en Frank op huurfietsen tussen autoreizen vanuit Polen en naar Nederland door. En dan Ronald die tussen de telefoontjes met de sponsoren door vier keer omhoog is gegaan. Geweldig!

In het stille stuk rond bocht 11 gaat bij mij het licht langzaam uit. Bocht 7 is zo’n drempel waar ik naar toe leef. Daar staan mensen, is het even wat vlakker en weet je dat je het laatste stuk eigenlijk wel doorkomt. Maar wat duren die bochten tot die tijd eindeloos! De kracht is uit mijn benen, uit mijn lijf. Dan komt een motor voorbij met Lieke achterop. Bijzondere morele support, ik kan er weer een bocht tegen! De motard blijft bij me in de buurt rijden, maar Lieke schat terecht in dat ik even alleen moet zijn met mijn fysieke ellende.

Hoewel ellende? Ik moet niet zeuren. ‘Nog een half uur afzien en je bent boven, en geheel vrijwillig. Dat is een ander verhaal dan patiënten die door de meeste nare behandelingen heen moeten om überhaupt te overleven. Tanden op elkaar en gaan. Je hoeft maar een ding te doen en dat is doorfietsen.’ Zo praat ik mezelf mentaal naar boven.

Dan het point of no return bij bocht 7. Als ik hier ben, gaat de rest ook lukken. Vorig jaar in de Marmotte moest ik hier nog even afstappen. Nu gaat het in een keer door. Het valt dus allemaal nog wel mee. Weer, voor de laatste keer, die geweldige aanmoedigingen van de fysio’s die daar staan. Je zou er bijna nog een keer voor omhoog fietsen.

In het stuk tussen bocht 6 en 5 weer dat gouden licht waar ik met mijn fiets doorheen zweef. Dan de laatste bochten. Nu geduldig blijven, niet bij de finish willen zijn. Alleen maar doorfietsen in het nu. Zoals mijn vriend en trainer Frans zegt: “het gaat om het zijn.”

Het eindeloze stuk tussen bocht 4 en 3, dat iedere keer weer steiler is dan je denkt, kom ik zowaar door. Dan zie je bocht 2 en 1 liggen. Nog maar 2 van de 147 bochten vandaag! ‘Blijf kalm, bocht voor bocht aanpakken’. Alles gaat in een roes. Ik krijg wel mee dat de mensen in de passerende auto’s me naar boven schreeuwen.

Dan bocht 1. Nog een keer uit het zadel. ‘Ik ga het halen!’ In de verte hoor ik al het lawaai bij de finish. Die mensen gaan maar door. Ik passeer alle ijkpunten die je je mentaal stelt om de klim in stukken op te delen. Langs dat huis, langs die container, langs dat hek. Dan het laatste stukje vals plat naar de finishboog, bijschakelen en alles uit de kast.

In een waas rij ik naar de finish. Zeven keer! Ik heb het gedaan, dat wat niet kon en eigenlijk dat wat nog steeds niet kan. Geweldige aanmoedigingen van de mensen bij de finish. Ik flits door een haag van gezichten, kleuren, geluid heen. Een high-five van Aad. Dan na de finish Lieke met een omhelzing en een handdoek. Paul, Peter en Coen komen op me afgelopen. “Peter, deze was voor jou!”, weet ik nog uit te brengen voordat Coen wat er van me over is helemaal fijnknijpt in een omhelzing.

Dan op de massagetafel. Het voelt alsof de masseur gitaar kan spelen op mijn kuiten. Vanonder een thermodeken aanschouw ik intens gelukkig de bizarre en bijzondere wereld om me heen. Het sfeerteam dat maar doorgaat met sfeermaken, de kanjers die over de streep komen, mijn teamgenoten en collega’s, de fantastisch gedreven superkanjers die dit evenement hebben verzonnen en organiseren. En die mensen dusdanig boven zichzelf laten uitstijgen dat je zeven keer de Alpe opfietst. Wauw!