Vijf

Bij de starttafel kom ik een dokter tegen. Haar de problemen met m’n maag voorgelegd, in de hoop tips te krijgen. “Daar heb ik wel een pilletje voor”, zegt ze. Natuurlijk. Ben verdorie zelf afgestudeerd farmacochemicus, en ik kom zelf volstrekt niet op het idee dat je wel eens een pilletje kan nemen bij een lastige maag.

Met een pilletje en enige moed weer in mijn donder begonnen met beklimming vijf. Ik heb er nu vier beklimmingen van 1100 meter hoogteverschil elk opzitten. Nu dus al 4400 hoogtemeters overwonnen. Dat betekent dat ik halverwege deze klim virtueel de Mont Blanc ben opgefietst!

De saamhorigheid onder de deelnemers lijkt steeds groter te worden. Het veld is na zoveel beklimmingen natuurlijk goed uit elkaar geslagen. De gezichten beginnen links en rechts danig te tekenen. De dalende renners roepen de klimmers steeds overtuigender bemoedigingen toe. Zelfs een renner van de profploeg Francaise des Jeux, die daar aan het trainen zijn, roept aanmoedigingen. Die hebben ook door dat er iets heel bijzonders aan de hand is.

Na bocht 4 komt Joop Zoetemelk me voorbijgefietst. Wat een eer! Op de Alpe door Joop te worden ingehaald. Een korte groet, dito conversatie en weg is ie. Ondertussen begint wel de regen in buien neer te komen. Door de inspanning zijn mijn lichaam en geest in een dermate animale staat gekomen, dat die druppels me geen moer meer uitmaken. Eigenlijk wel lekker, niet te warm.

Ik pak een redelijk ritme. Het pilletje lijkt mijn maag inderdaad tot rust te brengen. Punt is wel dat ik niet zoveel heb gegeten en ik lijk me wat slapjes te voelen. Ik besluit bij de post in bocht zeven even mijn anker uit te gooien om goed te drinken en een banaan weg te werken. Wat een helden zijn het toch, de fysio’s en de begeleiders die daar de hele dag staan en continu aanmoedigen en helpende handen en harten bieden. Je hoeft als fietser alleen nog maar te fietsen.

Het laatste stuk kom ik goed door. Een beklimming, tot het nieuwe streven van zes beklimmingen, zit er nog wel in. Het begint nu wel stevig te regenen. In het lange stuk tussen bocht 4 en 3 zie ik Lieke afdalen in een flinke plensbui.

Boven heb ik een onweerstaanbare zin in een warm broodje, dat ze gelukkig serveren bij de Grotte du Yeti. Een oase van bedrijvigheid en gezelligheid in het verder kille, stille en betonnen Alpe d’Huez. Leuke gesprekken met Nederlandse fietsers die in de buurt in Frankrijk wonen. Ze bieden meteen aan om voor volgend jaar het evenement praktisch te ondersteunen. Blijkt maar weer dat met de Alpe d’HuZes iets heel bijzonders aan het groeien is.

Op krachten na het broodje en een kop koffie begonnen aan de natte afdaling. Dan maar weer dalen als een strijkijzer. Veiligheid voor alles.