Luik – Bastenaken – Luik: in de ban van de ring

Zijn voortekenen voortekenen? En moet je ernaar luisteren, of negeren?Vrijdagmorgen, daags voor de toertocht Luik-Bastenaken-Luik kwam het in Amsterdam met hele sloten uit de hemel. En het bleef met hele sloten uit de hemel komen. Het vooruitzicht dat mogelijk eenzelfde hoeveelheid water op zaterdag gedurende 235 kilometer op me zou neerdalen, deprimeerde me danig. 

Surfen langs enkele weersites bracht me een weerbericht dat het zaterdag in de Ardennen droog zou zijn. Op zich gaf datzelfde weerbericht aan dat het op dat moment in Amsterdam droog was. Iets wat hardnekkig ontkend werd door een blik naar buiten. Toch gaf het weerbericht me voldoende moed om af te reizen naar Luik.

File

Die reis liep bepaald niet voorspoedig. Na een slordige 4 uur file was ik net voorbij Eindhoven geraakt. Had ik beter meteen kunnen gaan fietsen. Tijdens alle oponthoud kreeg ik sterk het gevoel dat iets me wilde duidelijk maken dat ik niet naar Luik moest gaan.

Trouwring

Toch, zij het kort, geslapen als een roos. Geprepareerd en wel, met een paar bakken koffie achter de kiezen, reed ik naar de start. Onderweg ineens schrik. Ik miste een trouwring om een vinger waar ie echt hoort te zitten. Waar was ik die verloren? In de jeugdherberg? Of toch ergens tussen die Luikse keitjes? Mijn lief pakte het gelukkig sportief op, en beloofde te gaan zoeken.Filmkenners weten uit Apollo 13 dat het verliezen van een trouwring op weinig goeds duidt. Was dit het ultieme voorteken? Moest ik die tocht gewoon niet rijden? Dezelfde filmkenners weten dat het in Apollo 13 uiteindelijk allemaal goed komt, dus misschien toch……

Start

Nog wat slaperig ving ik de 235 kilometer aan. Bij een groepje aangesloten dat een fijn, rustig tempo onderhield. We waren Luik nog niet koud uit of de weg begon te klimmen. Relaxed tempo gepakt. Een aantal mensen in mijn groep sprong weg, maar die liet ik begaan. Het was nog geen tijd voor gekke dingen. Wel daalde het tempo rondom me steeds meer, terwijl ik ging voor een constante cadans. Dus spontaan reed ik mezelf los van het peloton.Zo van groepje naar groepje gehopst, steeds zoekend naar een fijn rustig tempo voor mezelf. Maar mijn moraal was onder een nulpunt. Het was koud, donker, mistig, het was de hele tijd flauw klimmen en het schoot dus niet op, en ik miste een trouwring. Ik wilde er helemaal niet zijn: daar in de Ardennen op een fiets.

Baraque Fraiture

Na een tijdje van donker weer en gedachten doemde Baraque Fraiture op. De eerste stempelplaats en meteen het hoogste punt van de route. In een stille hoop mijn ring te vinden doorzocht ik de zakken van mijn fietstrui. Geen ring. Wel een telefoon met daarop een SMS van mijn lief dat ze de ring gevonden had!

Mijn gemoed sloeg als een blad aan een boom om. In de ban van de ring, maar dan een positieve ban! Genoten van het op de stempelplaats uitgedeelde lekkers, een jack aangetrokken tegen de kou, en toen vol zonnige gedachten op weg naar Bastogne.

Bastogne

Dat was sowieso een prettige etappe. Maar 35 kilometer, en goeddeels bergaf. Waar het eerste stuk van L-B-L schier eindeloos leek, was ik daarna in no time op de psychologische helft: Bastogne, waar een beloning in de vorm van een blikje rijstepap wachtte. Ideaal fietsvoer.De volgende etappe was een lastige. Wederom wat langer, 60 kilometer, met de beruchte Wanne aan het einde. Daarvoor kregen we al wat frustrerende klimmetjes te verwerken. Frustrerend want niet aangegeven als grote helling, maar wel pittig. Aanhoudend hield ik een rustig, conservatief klimtempo aan. Lettend op mijn hartslag, en alle snelle groepen die langsraasden negerend.

Wanne

Toen de Wanne. Op papier de 3e lastigste helling van de dag, met stroken van 16%. En hij viel helemaal niet mee. Liep onregelmatig en lastig. Had nog niet echt de power in de benen. Was een lastig vooruitzicht voor de volgende beklimmingen.Bij de daaropvolgende stempelplaats heb ik me ontdaan van jack en beenstukken. Klaar voor de koers. Klaar voor de finale met een serie lastige beklimmingen, met als piece de resistance de Redoute.Snel volgde de eerstvolgende echte test. De Cote d’Amermont met een stuk van 20%. Bij het begin van de helling spoot iedereen om me heen weg. Ik pakte van het begin af aan een licht verzetje, zo niet mijn lichtste verzetje, wetend dat er een stuk van 20% inzat. Al snel haalde ik mensen die eerst wegdemarreerden weer in. De een na de ander. Op het 20% stuk ging ik goed soepel door, zonder me te forceren, wat velen om mij heen duidelijk wel deden. Test doorstaan!

De andere hellingen waren lang en niet steil. Heerlijk om een tempo te pakken en gestaag door te klimmen. Ook daar volgde het verschijnsel dat ik veel mensen opraapte die in het begin van de klim te voortvarend van start gingen. Overigens kwam het ook voor dat ik linksachter een gezoem hoorde, uit mijn ooghoeken een flits zag en dan linksvoor een paar snelle kuiten in de verte zag verdwijnen. Een oefening in bescheidenheid.

Redoute

Toen de Redoute. Nooit gedaan. Zeker nooit gedaan na 200 kilometer. Ik hoorde in mijn buurt iemand het profiel uitleggen. Nuttige informatie. “Links de bocht om en dan wordt ie erg….” Rustig aan begonnen. Tot ik links de bocht om ging. Mwah, dat viel mee. Totdat er nog een bocht kwam. Toen viel het niet meer mee. Een stuk van tientallen meters 20% plus. Lichtste verzet pakken en dansen maar. Dat viel nog mee, want het gros van mijn medefietsers stond toen al te voet. Daarna nog een steile uitloop, waarop ik echt even mensen ben gaan inhalen, wetend dat dit het einde van de zware klimmen was.

Luik

Daarna nog een helling van geen betekenis om vervolgens af te dalen naar Luik. Heerlijke beloning om nog wat vals plat door te mogen rijden! Op het vlakke kon ik nog een verbazingwekkend tempo onderhouden, gezien de meer dan 200 heuvelachtige kilometer die ik in de benen had. De conservatieve tactiek betaalde zich uit…….

Voldaan viel ik na de finish in de armen van mijn lief, en ontving de beloningen: een oorkonde, een paar fietssokken (jawel) en natuurlijk mijn trouwring.