Dag 13: De Daltons

Vandaag reden de gebroeders Tom, David, Roger en Floris Dalton als gedreven door de wind, achterna gezeten door een bende fietsers op koolstoffen en aluminium, ja zelfs stalen rossen. De gebroeders Dalton waren echter niet meer in te halen. Eendrachtig samenwerkend raasden zij over de velden van Kansas. Op weg naar hun geheime schuilplaats.

Maar wat was dat! Verraad? Hun schuilplaats stond overal in het rustige dorpje Meade met groteske pijlen aangegeven? Wie zat hierachter? Alle ogen richten zich op Floris, zoals bekend de langste en dus domste van het viertal. Behoedzaam slopen ze naderbij de plek waar ze jaren ongemerkt konden schuilen voor de sterke arm van de wet. Maar wat was dat? Een heerlijke zonovergoten lunch was daar neergezet waar de ganse cavalerie zich aan te goed deed. De Daltons besloten dan maar de spijzen te delen met hun aartsvijanden.

Pannenkoeken

De dag in Liberal, Kansas begon bloedkoud maar met een heerlijk ontbijt in een pannenkoeken restaurant. Dat om 6:30u al aardig vol zat met de lokale hardwerkende bevolking. En 24 in lycra gehulde mafketels die koolhydraten moesten stapelen voor een nieuwe dag op de fiets. De serveerster met haar dermate bewerkt met haarlak dat de ozonlaag spontaan een stukje kromp voorzag ons met een brede lach van koffie en pannenkoeken. Toen ontdekte ik iets op de menukaart: als beschrijving bij ‘Dutch pancakes’ stond ‘German pancakes?’ Mijn reisgenoten konden me ternauwernood weerhouden de tent af te breken.

In volle winteruitrusting aanvaarden we de tocht. Die uitrusting bleek overigens wat overdreven. Het was wel fris, maar nog steeds een graad of 8-9 en de windchill viel ook reuze mee. Temeer omdat we het eerste stuk de wind schuin in de rug hadden. Dat was andere koek dan woensdag! We zaten nu aan de goede kant van Achilles.

Daltons

DSCN0623Zo reden we heerlijk ontspannen met een lekker vaartje naar Meade. Waar de schuilplaats van de beruchte Dalton bende te bewonderen is. Het was tamelijk hilarisch om te ontdekken dat de Lucky Luke strips een volkomen Europees verschijnsel zijn. Dus geen van de Amerikanen had een idee welke humoristische associaties de Europeanen bij de gebroeders Dalton hadden.

Na een lunch weer op weg naar de eindbestemming. Dodge City. We draaiden naar het noorden en kwamen daarmee meer in de wind. Maar ons hechte groepje van vier werkte goed samen. En eerlijk is eerlijk, als je een dag lang windkracht 7 tegen hebt overleefd, is windkracht 3-4 tegen prima te doen. We raapten gevoegelijk iedereen die voor ons gestart was, weer op.

Weiden als wiegende zeeën

DSCN0624Ondertussen werd het landschap steeds groener en vlakker. Niet zo vlak als in Nederland, meer weiden als wiegende zeeën. Of oceanen dan toch, want het landschap was schier eindeloos, velden voor zover je kon kijken. Verwondering dat een land zo uitgestrekt kan zijn. Met daarboven een prachtig blauwe lucht bezaaid met schapenwolkjes. Hier en daar ook oliepompen. Bij ons bekend als ‘the yes-nodders near clearcreek.’

Vlak  voor Dodge City hadden we een aardig pelotonnetje in ons zog verzameld. Bij het opdoemen van de gemeentegrens zette David flink aan. Ik was er op bedacht en met een flinke krachtsinspanning sprong ik naar zijn wiel. Hij verslapte en met een paar krachtige pedaalomwentelingen wist ik mijn fiets naast de zijne te brengen. Nog een laatste jump! Fotofinish…….. Alleen was er niemand om die foto te nemen. Foutje van de organisatie. Maar ik was al lang blij dat ik als verklaard strijkijzer een criteriumrenner partij kon geven.

Dodge City

DSCN0632Dodge City is een alleraardigst plaatsje na de verzamelingen campers in het zand die we eerder hebben aangedaan. Flink wat historie voor dit deel van de wereld. Iets met vechten tegen de indianen enzo. Die historie werd danig gecultiveerd in een aantal bezienswaardigheden, waaronder een kitscherig oude gevelrij uit de Westerntijd.

Calf fries

Het diner zal ik nog lang heugen. Sowieso is het totale gebrek aan etiquette in Amerika buitengewoon fijn als je er als fietser door heen rijdt. Om te beginnen kun je eten wat je wilt wanneer je maar wilt. Geen nuffige Franse keuken die pas om 19:30 opengaat, Geen Italiaan die je vernietigend aankijkt als je op het verkeerde moment van de dag de verkeerde koffie besteld. En je kunt in welke kleding dan ook het restaurant betreden. De heersende mode in het restaurant waar we in Liberal aten was overall en baseballcap.

In Dodge City hebben we ons aan de lokale specialiteit gewaagd. Calf fries. Dat mag je zelf even googelen…… Little Tom en ik wisten op voorhand niet wat het was, maar ik kreeg bruine vermoedens. Little Tom at echter vrolijk door: “Is this chicken? Is this fish?” vroeg hij? Waarop big Tom -een gepensioneerd luchtmachtpiloot en 2 koppen groter dan zijn kleine naamgenoot- naast hem aan het zuurstof moest. Heb je het al gegoogeld? Ik kan je vertellen dat het best lekker is 😉

DSCN0635

DSCN0631

DSCN0630

One Response to “Dag 13: De Daltons

  • Bij mij bekend als Mountain Oisters. Niet slecht 🙂 maar pas op als ze je snake root aanbieden 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *