Dag 12: de verplaatsing

De temperatuur was onder het vriespunt. Met een nog steeds razende wind, windkracht 7, was de windchill minimaal -10. En een sneeuwwaarschuwing. Daar wil je niet in fietsen, zeker geen 170 kilometer. Ik heb getraind in dat soort weer en die afstanden hou je bij dat soort omstandigheden niet vol. Ik niet in ieder geval.

Dat vond ook de organisatie. Mike besloot met pijn in het hart de etappe naar Liberal, Kansas te cancellen. En dat schijnt hij niet vaak te doen. Maar dit soort winterse omstandigheden leveren te veel gevaar voor lijf en leden op. Dus we hadden een heuse verplaatsing. Het lijkt de Tour wel. Of beter: Milaan-San Remo, waar de verkleumde renners dit jaar ook een stuk per bus zijn verplaatst vanwege te winterse omstandigheden.

Spijt

Ik weet niet hoe het met de anderen is, maar ik heb er geenszins spijt van dat ik nu niet heel Amerika meter voor meter per fiets oversteek. De tocht is al zwaar genoeg, gisteren telde voor minimaal 2 en het allerbelangrijkste is dat het mij gaat om het land zien en ervaren per fiets. Met 180km per dag zit daar zeker een grote fysieke uitdaging bij, maar die sportieve missie staat bij mij niet nummer 1. Als het erbij hoort om een dag per busje te doen, dan hoort dat erbij. We moeten nu eenmaal wel door.

Gelukkig heeft Tom Stenovec een waarheidsgetrouwer blog hierover geschreven 😉

Ik had het gisteren al over de dunne grens tussen heldendom en gekte. Vandaag fietsen zou zeker gekkenwerk zijn. Dus we hadden spontaan een rustdag.

Mentaal

Mijn gedachten gingen vaak terug naar de 155 km windkracht 7 tegen van de dag ervoor. Hoe hebben we dat gedaan? Hoewel de rit bijna 8 uur heeft geduurd, zijn de herinneringen beperkt tot momenten. Het was vooral een mentale uitdaging om je zo lang over te kunnen geven aan de omstandigheden en de bijbehorende omstandigheden.

Afgezien van het zingen van liedjes en het indelen van de rit in hapklare brokken, was hetgeen me het meest door de dag heeft heen geholpen het feit dat ik gisteren de sterkste was van mijn groepje van 4, zo niet het hele gezelschap fietsers. Continu de gedachte dat anderen het nog veel zwaarder hebben dan jij, is op een rare manier geruststellend. Dus ook al was het best een verzoeking, ik heb in mijn leven wel eens een stuk meer afgezien dan gisteren.

Oklahoma

Over de rit in het America by Bicycle busje waren 2 dingen vermeldenswaardig. Punt 1 reden we door een stukje Oklahoma, de 4e staat van de rit. Die was ik vergeten in mijn Garmin te laden, dus het was maar goed dat we niet hoefden te fietsen met een complexe navigatie over zegge 1 weg rechtdoor. We kwamen vrij snel in Kansas terecht. Staat nummer 5 dus. Punt 2: we zijn door het plaatsje Hooker gekomen. Iets dat de Amerikanen tamelijk hilarisch vinden. Er schuilt natuurlijk ook wel humor in, zeker omdat de plaatselijke baseball club de ‘Horny Toads’ heet. Maar de naam lijkt oordelend vanuit het busje het enige hoogtepunt van Hooker te zijn.

Verder uitgestrekte velden, die heel langzaam maar zeker groener werden. Ook steeds meer tekenen van landbouw op megaboerderijen. Het deed me enigszins denken aan een stuk of 30 aan elkaar geplakte Noordoostpolders, maar dan glooiender. Al moet ik toegeven dat dit een wat verre associatie is. Het land hier is natuurlijk oneindig veel ouder en dat kun je zien.

Rust

De omstandigheden leken vanuit de bus niet zo heftig, hoewel het ding nog aardig heen en weer rammelde in de windvlagen. Eenmaal uit de bus sloeg de ijzig koude keiharde wind ons weer om de oren. Nee, hier had ik niet een dag in willen fietsen.

Al bij al een lamlendig rustdagje. Op zich is het buitengewoon slim op zo’n dag te fietsen om de benen los te houden, maar daar stond mijn hoofd echt niet naar. Dat ga ik morgen betalen. Maar dat zien we dan weer maar. Het vooruitzicht is een koude start, dan snel wat minder koud weer en een matige tegenwind.