Dag 10: mijlen als kilometers

Volgens mij is er iets mis met je als je 177 km als een korte etappe begint te beschouwen. Nu ja, dat er iets mis met me was, dat wist ik al, maar ik geloof dat het tamelijk onschadelijk is. De etappe werd gevoelsmatig nog korter door het netto dalende parcours en een lekker rugwindje. Zonder ons bovenmatig te hebben ingespannen een gemiddelde van 34 km/h terwijl we stiekem nog 1100 hoogtemeters hebben gemaakt!

Droog

Ondertussen was het warm en gort en gortdroog. De ochtend begon koel met een graadje of 10. Vervolgens de grote stripshow: beenstukken uit, armstukkken uit, windstopper uit, terwijl de dag verstreek. We eindigden de dag dicht tegen de 40 graden en een nog warmere wind. Iedere 50 kilometer kapte ik minimaal 1,5 liter vocht weg. Maar de seconde nadat ik een slok had genomen, was mijn keel al weer kurkdroog.

Parcours

De routebeschrijving was fenomenaal. Vanuit het hotel in Las Vegas reden we 3 kilometer tot aan een kruising waar een bordje ‘Tucumcari 104 mijl’ stond. En dat was de bestemming van dag. Die weg dus ingeslagen en gevolgd tot aan Tucumcari. Onderweg zijn we na 50 kilometer 1 dorpje tegengekomen. Afgezien van 1 benzinestation verderop was dat zo’n beetje het teken van beschaving vandaag. Hoewel, een verzameling campers beschaving noemen……..

Vandaag echter geen meter Interstate en mijn God wat was het mooi. Desolate vlaktes met verlaten boerderijen. Waarschijnlijk verlaten tijdens de Dust Bowl, een lange periode van droogte in het zuiden van de VS. Wilde paarden, herten, in de verte continu tafelvormige bergen, de ‘mesas’. Zelf reden we ook op zo’n hoogvlakte, tot we ineens in een rotsachtige canyon in een prachtafdaling 400 meter daalden. De temperatuur werd meteen 10 graden warmer. Eindeloos golvende vlakten met mesas aan de horizon. Zover je kon kijken geen teken van menselijke beschaving afgezien van de weg waarop we reden. Dank aan degene die deze weg heeft aangelegd!

Het verwondermoment (word from our sponsor Verwondering) van de dag: door de eindeloze vlakte rijdend het besef dat dit was waar ik zolang van heb gedroomd. Op eigen kracht door de US fietsen, de eindeloosheid van het landschap voelen, ruiken, horen, wat een immense stilte! Niets dan het geluid van onze ademhaling en het geratel van onze kettingen. Hier heb ik al die maanden voor getraind in het volle en ingerichte Nederland. Wow.

King of the Mountain

In mijn groepje sloten we snel een pact dat dit een dag van ‘enjoying the scenery’ zou worden. Geen gekoers dus. Dat hielden we aardig vol. Alleen David liet zich op de rollende heuvels iedere keer als een baksteen vallen in de afdalingen “to gain momentum” voor de opvolgende beklimming. Voor we het wisten, waren we halverwege. De mijlen leken net zo snel te gaan als kilometers.

Ineens begon Tom gas te geven op een oplopend stuk weg. Na 100m had ik het gehad en liet hem gaan, mijn andere groepsgenoten duidelijk makend dat ik geen zin had in dat gekoers. Om een bocht doemde een leuke muur van een meter of 800 op, Het bleek Toms doelstelling te zijn om George en RIchard, die voor ons reden, in te halen. Vandaar zijn versnelling. Hij had dit echter niet willen aankondigen “in case he miserably failed.” Enfin voor onze tanige klimmer was dat geen probleem. Hij liet ons allen achter zich, inclusief Richard en George.

Zelf heb ik op de heuvel ook aardig gas gegeven, hetgeen me een ‘King of the Mountain‘, de snelst geregistreerde beklimming op Strava van wel 4 idioten die deze klim ook hebben gedaan, heeft opgeleverd. Dat is overigens relatief, want Tom was echt een stuk sneller dan ik, die heeft dat alleen niet gedeeld met Strava,……

First finish somebody elses plate before starting to eat your own…..

Na de lunchstop, waarover zo dadelijk meer, besloten we in een soort onuitgesproken pact wel het gas erop te gooien. Omdat het leuk was en omdat we ook wel zin hadden in een douche en zacht bed. Hoe leuk het ook is, dat fietsen, er zit in iedere rit ook onmiskenbaar een verlangen naar het einde besloten.

Roger, David, Tom en ik werkten samen als een soort onstopbare trein. We vraten iedereen die voor ons gestart was op. Behalve lonesome Jody. Die bleef echt buiten bereik. Mijn roommie Phil had de dag van zijn leven en het koste ons dan ook enige moeite om hem in te halen. Toen maakte hij een testosteron-gedreven beginnersfout. Toen we bijkwamen, wilde hij laten zien hoe goed hij was, dus liet ons niet passeren maar begon hard op kop te sleuren. Dat hield hij lang vol totdat ik overnam op de eerste de beste heuvel. We hebben Phil pas in het hotel weer gezien. Daar heb ik hem uitgelegd: “first finish somebody elses plate before starting to eat your own…..”

Taart voor de Koning

Ik ben niet ’s lands grootste monarchist, maar ik vond het toch leuk om de kroning van Willem-Alexander niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Dus ik heb de immer supportive Barbara gevraagd om taart te halen voor bij de lunch stop. Ter ere van onze nieuwe koning en koningin. Nog nooit zoveel Republikeinen een taart ter ere van een koning zien eten….. Overigens negeren de media hier stelselmatig alle buitenlandse nieuws. In ieder geval Fox, waar mijn roommie Phil graag naar kijkt. Alleen CNN had een kort item over de kroning.

Tom en Hillary

Ondertussen tijdens een beklimming een gaaf gesprek gehad met Tom, de 60 jarige berggeit. Hij runt met zijn zwager een theeplantage in Rwanda. Met een scherp oog voor duurzaam en maatschappelijk verantwoord ondernemen. De plantage wordt bestierd door de lokale bevolking, die gegarandeerd fatsoenlijke lonen krijgen. Tijdens de genocide hebben ze de plantage gesloten. Indrukwekkend detail is dat het staakt-het-vuren verdrag op de tennisbanen van de plantage is getekend, omdat dit door beide strijdende partijen als neutraal terrein werd beschouwd.

In ieder geval heeft het bedrijf een prestigieuze Amerikaanse prijs voor maatschappelijk verantwoord ondernemen gekregen. Uitgereikt door niemand minder dan Hillary Clinton! Tom gaf toe ‘pretty starstruck’ te zijn geweest in haar aanwezigheid.

Overigens, neem eens een kijkje op de blog van Tom, tamelijk hilarisch!

En o ja, de eerste 1000 mijl zitten erop. Nog een kleine 2500 te gaan…….