Vier
De officiële estafetteklim, de vijfde voor het team. Deze moet ik dus simpelweg halen. Goswin, die zijn derde klim goed heeft doorstaan, overhandigt me het team-polsbandje, dat als estafettestokje fungeert. In de eerste bochten haal ik Danny Nelissen in. Toen ik die beneden zag, was hij jolig aan het praten. De jolijt lijkt er nu een beetje af. Op een soort hybride fiets –da’s al indrukwekkend zat- zwoegt hij honderd meter achter een man met een regenboogtrui aan de Alpe op. Wat een symboliek. Joop Zoetemelk draait na een paar bochten om en gaat weer naar beneden? Blijkt een warming-up te zijn.
De temperatuur loopt aardig op, maar nu ben ik daarop gekleed. Mijn maag speelt me echter nog steeds parten. Zorgt voor een soort algeheel gevoel van slapheid. Toch proberen goed te blijven eten en drinken. De flow is eruit, het is nu meer hijsen omhoog. Dan lijken de bochten ineens een stuk verder uit elkaar te liggen. Het publiek is dan des te prettiger. Bij iedere bocht waar mensen je aanmoedigen, krijg je weer een beetje impuls. Na bocht 7, een stuk waar je normaal voelt dat je de grootste ellende hebt gehad, lijkt het allemaal eindeloos te duren.
Dan maar zingen. Het mantra-achtige ‘De eerste op de wereld’, en dan dat heerlijke stuk uit Ocean Cloud van Marillion over iemand die solo de Atlantische Oceaan over roeit:
“He remembers the day he was marched to the front
By the physical knuckle head teacher of games
“Look lads” he declared, “This boy’s a cream puff
No guts and no muscles
No spine and no stuffing”
The whole schoolroom sniggered
And silently thanked God it wasn’t them..
But time is revenge. All the bullies grow weak
And must live with faithless women who despise them
I’ll be in Barbados in a couple of weeks
With a rum on the table and yarns by the yard
A story to tell and a story to save
..unless she changes her mindâ€
De oceaan en het hooggebergte. Ze hebben wel wat gemeen…….
Zo doormalend, met mijn benen en in mijn geest, kom ik steeds dichter bij de streep. In bocht 2 staat dezelfde Franse fotograaf als eergisteren. Tot mijn verbazing laat m’n Frans me niet in de steek en ik wissel wat zinnen met hem zolang de bocht duurt. Weer een paar meter verder. Uiteindelijk kom je dan toch zomaar bij de finish. Bocht 1, dan nog een steil stukkie en dan vals plat op de juichende mensen af. Meteen alle pijn weer vergeten.
Boven blijf ik niet te lang dralen, want beneden staat Lieke te wachten om haar deel van de estafette voor haar rekening te nemen. Inmiddels begint het boven wel te motten en het wegdek is nat. Dus uiteraard de raad van Coen opgevolgd en 20km per uur langzamer dalen. Beneden kom je toch wel, en het scheelt maar een minuutje of vijf. Waarom dan risico’s nemen?
Lieke staat strak als een veertje om haar beklimming te gaan doen. Ik ga maar even wat uitblazen. Inmiddels heb mijn doelstelling van 4+ op zes beklimmingen gezet. Maar die maag, dat is wel een probleem.