Twee

Na beneden nog wat gegeten te hebben met Goswin begonnen aan beklimming twee. Goswin lost, maar ik wil in die eerste bochten mijn eigen tempo even houden. De hartslag blijft mooi laag. Onderweg hou ik 30-seconden gesprekken met mensen die je voorbij rijdt, of waardoor je voorbijgereden wordt. Zo zal het de hele dag gaan. Geeft aan hoe saamhorig alles en iedereen is.

In het minder steile stuk na La Garde wacht ik even tot Goswin weer bij is. Kunnen we verder kletsen. Uiteindelijk pak ik net iets een hoger tempo dan hij. Al keuvelend met andere renners gaan we naar boven. Op een gegeven moment komen Rik en Frank, die de opengevallen plek van Harry in het team invullen, voorbijgestoven.

Ze hebben een nacht doorgereden uit Polen om alle kleding op tijd in Le Bourg d’Oisans te hebben. Na een krappe nacht slaap doen ze de Alpe, om dan weer in de auto naar Nederland te gaan. Indrukwekkend. Mooi stel ook, grappend en grollend gaan ze in een straf tempo omhoog.

Deze tweede klim gaat heel relaxed, met een hartslag die gemakkelijk rond de 150 blijft. Eindelijk wakker, en nog niet moe. Bizarre gedachte dat als ik dadelijk voor de tweede keer boven ben, de meeste collega’s nog niet op het werk zijn.

Boven weer even gegeten en een kop koffie gedronken. Goswin bleef boven om rust te pakken voor zijn officiële klim. In de afdaling is het wegdek droog, dus lekker doorgepeerd, tot ik achter een vrachtwagen terecht kom. Een geschikte bocht afgewacht om daar veilig voorbij te komen, en dan in een lekker tempo weer door naar het dal.