Dag 17: in de Missouri achtbaan

De dag begon vredig in de ochtendmist van Topeka. De hoofdstad van Kansas, een verder weinig vermeldenswaardig stadje. We werden op weg geholpen door een lokale alumnus van America by Bicycle. Hij haasde ons lekker door de eerste kilometers van de dag heen. Een dag die zou ontaarden in een equivalent van een achtbaanrit op de fiets. Links, rechts, op, neer, we hebben alle hoeken gezien. En het was leuk!

Kniewarmers

In de ochtendmist kwamen mijn nieuw verworven kniewarmers goed van pas. Ik had al een aantal dagen geen geld uitgegeven in een fietswinkel, dus het begon weer te jeuken. Maar de aanschaf rendeerde meteen. In een lekker tempo reden we door de velden van Kansas, op een werkelijk perfect wegdek. Enige minpuntje was een gefrustreerde truckchauffeur die luid toeterend rakelings langs ons scheerde. Terwijl we daar geen enkele aanleiding toe gaven.

Bij de eerste SAG stop ontdekte ik dat ik een essentieel stuk gereedschap was vergeten. Dat wil zeggen, een bordje op de deur van het benzinestation gaf duidelijk aan dat ik mijn pistool mee naar binnen mocht nemen. En laat ik dat nu net vergeten zijn!

Benen

M’n benen voelden goed vandaag. “Kalm aan jongen, kalm aan, doseren, observeren, recupereren, en vooral niet demarreren” dicht Peter Winnen in zijn prachtnummer ‘De eeuwige belofte’. Rustig aan doen dus, lekker mijn beurten op kop nemen en een gestaag tempo onderhouden. Later op de dag een moment zoeken om te spelen. “Op het moment suprême zal ik hun botten breken, als pinguïns op de pool laat ik ze staan, mummies zonder verleden.”

We reden als een geoliede machine verder. De zon brak door en verwarmde onze lijven. Kniewarmers uit, armstukken uit, windstopper uit. Ik bestudeerde de schaduwen van ons pelotonnetje op de weg. Fietsende Wajangpoppen. Een fascinerend schouwspel.

Missouri

We staken de Missouri rivier over en bereikten na een aantal dagen Kansas een nieuwe staat op onze trip. Vanzelfsprekend Missouri. De staat verwelkomde ons met een gloednieuw glad wegdek. Even later doken we van de wat grotere wegen de kleine landbouwweggetjes in. En daar begon de achtbaan.

Nu zijn achtbanen gebouwd om de wagonnetjes na de eerste lift omhoog vanzelf door te laten rollen tot het einde. Deze vorm van achtbaan vereiste iets meer arbeid van onze kant. Korte klimmetjes tot 10%, hoewel de meeste minder steil waren. Boven komen, meteen in de afdaling een aanloop nemen voor de volgende. Met zoveel mogelijk vaart naar boven en dan bijtrappen op het moment van dreigend stilvallen. Dat was soms akelig ver van de top.

Links, rechts doken we zo door het landschap heen. Prachtig. Spelen in de heuvels. Een paar honden dachten er ook zo over. Enthousiast kwamen ze achter ons aanrennen, vast op zoek naar versgeschoren fietserskuiten. Gelukkig waren die snel uit bereik, waarop ze spontaan met elkaar begonnen te vechten.

Ketting

Na een lunchstop bij het Community Center in de nietige maar rustieke vlek De Kalb -thuisbasis van de De Kalb Tigers, wie kent ze niet-  reden we voort in de lentezon door dit prachtige landschap. We passeerden een moeras wat te koop was. WTF! Nu ja, Amsterdam is de facto ook een moeras.

Een adelaar scheerde over ons heen. Wauw!

Ik ging om even de benen echt los te gooien in volle achtervolging op de renners voor ons, niet in de laatste plaats mijn kamergenoot Phil. Die had er een aardige vaart in, maar David en ik haalden hem bij.

Bij het schakelen op een van de ontelbare heuvels sloeg mijn ketting in de knoop tussen frame en binnenblad. Een Frank Schleckje. Phil maakte er als een ware Contador dankbaar gebruik van. Het vereiste enig puzzelen om ‘m los te krijgen, maar uiteindelijk lukte dat. Bij de SAG stop stelde Mike op mijn verzoek de stelschroef van mijn voorderailleur bij. Spontaan begon hij ook te werken aan mijn achterderailleur. Die volgens mij prima werkte, maar naar Mikes standaarden duidelijk niet. Enfin, het werd een wat langere SAG stop, maar David, Roger en Tom hadden geduld met me. Over liever gezegd Mike.

Gemiddelde

Het laatste stuk naar Cameron, Missouri besloten we rustig aan te doen. Want na bijna 200 kilometer met 1500 hoogtemeters verdeeld over oneindig veel klimmetjes, beginnen die heuvels je aardig uit te hollen. En morgen staat ons een nog zwaardere dag te wachten.

Toch hadden we weer een gemiddelde van boven de 30. Enorm. Voornaamste reden voor die pittige gemiddeldes -afgezien van de dag windkracht 7 tegen dan toch- is het feit dat je hier oneindig door kan fietsen zonder verkeersdrempels, stoplichten, rotondes, tramrails, spoorbomen, ophaalbruggen, kruisingen, zebrapaden en ander straatmeubilair.

Truck stop

In de avond wilde ik met Mike nog even naar mijn derailleur kijken. Maar zowel Mike als Jim raakten erg gefrustreerd over problemen aan andere fietsen. En mijn fietswijsheid luidt: laat nooit een opgefokte mecanicien aan je fiets werken. Dus dat heb ik uitgesteld tot morgen. Mijns inziens deed ie het toch prima.

Het diner hebben we genoten in een truckerscafé. Het eten was niet om over naar huis te schrijven, maar cultureel antropologisch was het een hoogte punt. Zwart-witte plavuizen. Hel TL-licht, formica tafels, gasten die door een professioneel castingbureau moeten zijn ingehuurd, James Dean posters aan de muur en door de wol geverfde serveersters. Heerlijk. Een trucker met een grijs übermatje maakte het geheel helemaal af. Amerikanen noemen zo’n kapsel “business up front, party at the back.”

Love this country………