Dag 14: Kansas Skyscrapers

Grain Elevator John-M. Chase

Vandaag was de dag van de ‘Kansas skyscrapers’. Graansilo’s die ieder dorp kenmerken. Die als kerktorens in het vlakke land boven alles uitsteken. Die je van verre kunt zien, zodat je denkt: ‘we zijn bijna bij het volgende dorp!’ Met windkracht 5-6 tegen is het effect echter dat je een half uur later nog steeds exact dezelfde gedachte hebt.

Dit was een dag die je tegenkomt als je zonodig een land als de Verenigde Staten van kust tot kust wil over fietsen. maar die je het liefste snel weer vergeet. Een kleine 140 km lang een vlagerige wind van 5-6 Beaufort schuin op kop. Met lange stroken waar geen ruimte was om naast elkaar te fietsen, zodat het moeilijk was beschutting bij elkaar te zoeken. Nog steeds een eitje vergeleken met afgelopen woensdag, maar Achilles was kennelijk nog niet van plan ons helemaal los te laten.

Motel

De start was in een motel wat bestaat uit een enorme hal met daarin een hot tub, een zwembad, basketbalbaan, dansvloer met daar omheen gedrapeerd de kamers. Vanuit je kamer liep je dus rechtstreeks de bedompte chloorlucht van het zwembad in. Apart. En in een wat afgebladderde staat.

De eindbestemming was een soortgelijk motel, wat in nog kennelijker staat verkeert. Maar goed, een douche, een bed, een naastgelegen restaurant en WIFI zijn voldoende om vermoeide fietserslijven te laven.

Halverwege

Halverwege de US

Hoogtepunt op deze verder weinig memorabele dag was dat we het punt bereikten dat halverwege New York en San Fransisco ligt. Halverwege de VS zo je wil. Nog niet halverwege onze reis overigens, want we nemen een andere route.

Het deed me beseffen dat ik nog nooit zo ver van een zee ben geweest dan nu. Ook al lijkt Kansas tamelijk veel op Nederland, of liever, oneindig veel aan elkaar gelaste Noordoostpolders, het water is ver te zoeken.

Kansa

Volgens toerleider Mike komt Kansas van het woord Kansa, dat in de indiaanse taal van de oorspronkelijke bewoners ´land van de zuidenwind´ betekent. Wikipedia kan dat niet helemaal bevestigen, maar de heersende windrichting hier is in ieder geval zuid. Zo niet vandaag. ´We zullen ze hebben´, moeten die indianen of hun goden gedacht hebben. Want we moesten opboksen tegen een straffe en frisse noordenwind.

De groep met Richard een lengte erachter, vooral niet uit de wind fietsen!

Daarbij werd onze vaste groep bijgestaan door Dan en Richard. Dan is een forsgebouwde man uit Atlanta met type II diabetes. En met kuiten die de omvang hebben van mijn dijbenen. Een bonk vermogen als het gaat om vlakke parcoursen en prettig om achter te fietsen in dit soort condities. Richard is een vijftiger uit Californië. Beresterke vent die ik vandaag heb gediagnosticeerd met fiets-ADHD. Hij kan namelijk onmogelijk één tempo aanhouden, springt in een groep van voor naar achter en van links naar rechts en heeft een onbedwingbare neiging anderen pijn te doen met plotse tempoversnellingen.

Dus het was oppassen geblazen in de waaier, die een combinatie was van stuurvaste en minder stuurvaste fietsers. Dat samengevoegd met een vlagerige wind die deels van opzij kwam, maakte het soms relatief hachelijk. In ieder geval was de mentale inspanning van de hele tijd alert zijn weer een stuk groter dan de fysieke.

4 mei

Vlieggewicht Tom uitgeput na een dag harde wind

Bij de lunch kwam het gesprek op de Amerikaanse buitenlandse politiek. De Amerikanen beweerden dat hun land goed is in invasies en dan vrede brengen. Nu ja, vooral het eerste deel, gaven ze met enige zelfspot toe. De recente geschiedenis geeft hen daarin bepaald geen ongelijk. Met het oog op 4 mei gaf ik hen wel mee dat ik hun voorvaderen toch erg dankbaar ben voor het bevrijden van ons land in WOII. Tom vertelde over een tante die Auschwitz heeft overleefd en andere familieleden die in Nederland ondergedoken waren. Jim, de mecanicien, vertelde over een indrukwekkende fietstocht die hij heeft meegemaakt van de kusten van Normandië tot aan Bastogne. Langs allerlei oorlogsmonumenten.

Indrukwekkende gesprekken over oorlog en vrede, al lunchend in een onbeduidend Amerikaans dorpje. En uiteraard heb ik ook de 2 minuten stilte in acht genomen, om 13:08u Kansas time, voor de lunch. Om precies 13:00 (20:00u in NL) wilde ik het fietsritme van de groep toch nog even niet verstoren. Wel om 13:02u zachtjes op de fiets het Wilhelmus gezongen.