Dag 2: Dream beneath a desert sky

Een bombardement van fotonen. En andere straling met nogal korte golflengtes. Dat was wat de etappe van vandaag was. Van Palm Springs naar Blythe, dwars door de woestijn. De door mij vooraf zo gevreesde dag. Enfin, ik ben in Blythe, de benen doen geen pijn, alleen met rechterenkel is verbrand door de zon -maar dat was van gisteren- en eigenlijk is alles ok. Was het makkelijk dan? Nou nee, dat dan ook weer niet.

Als tiener had ik een poster van U2’s album Joshua Tree boven m’n bed hangen. Hoe kon ik bevroeden dat ik ooit een dag door dat landschap zou rijden…..

Hoogtepunt van de dag was onmiskenbaar de klim door Box Canyon. Van het woord klim moet je je niet teveel voorstellen, zo’n 15 kilometer lang percentages van 2-3%. Meer vals plat dus. Eigenlijk erg geschikt om op het buitenblad op te rammen. Maar niet vandaag, niet op deze tocht waar de volgende dag ook weer 180km afgelegd moet worden. Ik had mezelf beloofd vandaag rustig aan te doen. Dus afgesproken met een groepje fietsers die datzelfde van plan waren, goed in een groep kunnen rijden en wel een redelijk tempo wilden onderhouden.

De weg door Box Canyon was fabuleus. Kurkdroog, roodachtig gesteente en muisstil. Nog het beste te omschrijven als maanlandschap. Genietend en discussiërend met Roger, een Zwitserse Amerikaan, over leven als homo in dit land en de algemene staat van de USA -niet goed volgens Roger- omhoog gereden.

De weg naar Box Canyon was vlak, en hield vooral in dat we ruim 30 kilometer door Palm Springs en Palm Desert reden. Dat bleek dus een enorm urbaan reservaat in de woestijn te zijn. Een reservaat voor de welgestelden vooral. Te zien aan het feit dat fietsers de ‘bike lane’ moesten delen met golfkarretjes. Die waren op het uur dat we daar reden overigens nog niet wakker,

Op weg door de buitenwijken en de vlakke velden daaromheen wederom veel kopwerk voor ons groepje gedaan. Met ondertussen een scherp oog op m’n hartslagmeter. Rustig aan doen was het toverwoord. Van het groepje was ik evenwel een van de sterkste fietsers, vandaar het kopwerk. Hetgeen me de bijnaam ‘Dutch Engine’ opleverde.

Na het genieten in Box Canyon begon het lange saaie werk op de snelweg Interstate 10. Die draaiden we op met nog 110km te rijden naar onze eindbestemming. Over die snelweg, nu ja, de vluchtstrook dan toch. In een eindeloze woestijn, met langsrazende trucks en slingerend langs alle rotzooi inclusief roadkill die je tegenkomt op zo’n vluchtstrook.

We begonnen met ruim 30 kilometer naar onze lunchstop. Die waren prima te doen. Daar ons voorbereid met het ritueel wat de rest van de dag zou kenmerken: je dichtsmeren met zonnebrand (de kankerbestrijding hoeft daarover in dit land niets meer te vertellen) bidonnen vol met water, ijs en dorstlesser en een bandana met ijs in de nek.

Zo arriveerden we bij onze volgende stop, wederom 30 kilometer verderop. Daartussen was ook werkelijk niets. De stop was een soort van café dat gesloten bleek te zijn. Top dan. Gelukkig kwam Jim onze mecanicien met z’n busje aan met daarin een ton koel water.

Toen kwam het meest rottige stuk van 40 kilometer: warm -in de zon rond 40 graden-, een wind die af en toe tegen blies en die nog warmer was, kurkdroog, een slecht samenwerkende groep, een lekke band en kilometers lang spleten in het wegdek haaks op de rijrichting waardoor het een zeer hobbelig ritje werd. Niet fijn voor onze reeds geteisterde achterwerken. Ik bespaar je de details. Dan toch de verlossende laatste SAG stop. En van daar rolden we het laatste stuk naar Blythe. Dat als enige bestaansrecht heeft dat het aan een snelweg ligt halverwege een aantal belangrijke plaatsen. Gezelligheid dus…….

Gelukkig zijn er geen close up foto’s van hoe we er tegen die tijd uitzagen: onder de zonnebrand, zout van verdampt zweet en het roet van de snelweg. Elegante sport dat fietsen.