De achtste

Tijdens het klimmen zijn de stuifregen en de lagere temperaturen wel prettig, maar bij de afdaling betekent het: kou! Tot nu toe heb ik me daar tegen kunnen wapenen. Maar na de 7e beklimming is het boven al flink koud. Bovendien is alles nu vochtig.

Gewapend met 2 windjacks, een handdoek om mijn hals en een regenbroek duik ik de afzink in. Of nou ja, duiken? Het is kalmpjes aan, vanwege het natte wegdek, en het soms zeer beperkte zicht als ik een wolk inrijd. Dat geeft spookachtige taferelen als de koplampen van tegemoetkomende auto’s opdoemen. 

Warm

Bij bocht 2 zie ik Peter en zijn peloton naar boven rijden. Ik schreeuw hem een laatste aanmoediging toe. Bikkel. Verzwakt door alle therapieën fietst hij maar mooi de Alpe op.

Beneden sta ik te trillen als een espenblaadje. De mensen van de landmacht, die de hele week al hebben geholpen met van alles, niet in de laatste plaats met de afwas van 700 mensen, hebben een huisje op de camping helemaal warmgestookt. Daar kom ik even op temperatuur en eet nog wat.

Adieu La Garde

Nog ben ik niet helemaal warm, dus ik besluit in ieder geval het 1e deel van de beklimming met een windjack aan en een bandana op te doen. Mezelf even warmstoken. Even na 19:00u, precies volgens mijn eigen schema, vang ik aan met de laatste etappe van 8800 hoogtemeters. 7700 gedaan, 1100 te gaan.

De warmstookstrategie lukt. Bij bocht 21 voel ik me weer wat aangenamer. Wederom kom ik het stuk naar La Garde goed door. Daar stop ik even om mijn jack en bandana uit te trekken. De stop in aanmerking genomen, is achteraf gezien mijn tijd van 1:16:24 weer belachelijk regelmatig, want netto moet ik laag in de 1:15 hebben gereden.

Stil

Ik kom weer in de flow. In een constant ritme rijd ik naar boven. Inmiddels is de berg aardig stil geworden. De meeste toeschouwers hebben zich naar de finish, of naar warmere oorden verplaatst. Wel staan de vlaggenisten er nog. Ik groet ze allemaal voor de laatste keer vandaag, net als de portretten van mijn collega’s aan de kant.

Uit de mist doemt een eenzame daler op. Het is Hilda, collega van het KWF Équipe de Femmes. Die gaat maar door! Als ze later na mij boven komt, blijkt ze, 21 weken zwanger en wel, 6 beklimmingen te hebben voltooid! Ik hoor dat nieuws op de massagetafel en de fysio vertelt me gelukkig dat het voor een zwangere, als je goed eet en drinkt, volkomen verantwoord is.

De dames van het équipe hebben het sowieso boven -hun eigen- verwachting gedaan. Allemaal de eigen doelstelling gehaald of overtroffen. Terwijl het voor de meesten de 1e kennismaking met een beklimming van de buitencategorie is. Alpe d’HuZes doet bijzondere dingen met mensen. En mensen doen bijzondere dingen met zichzelf.

Finale

Bij bocht 4 begint het besef tot me door te dringen! Ik ga het halen! Maanden trainingsarbeid gaan zich uitbetalen. Ondanks 2 valpartijen rond de jaarwisseling, een voedselvergiftiging kortgeleden en een zere rug gisteren (welke rug?) ga ik de doelstelling van 8x Alpe d’Huez met glans halen.

Ik schakel mijn i-pod op de laatste nummers van Marillions topalbum ‘Brave’. Ondertussen geniet ik van iedere meter, en neem afscheid van de inmiddels zo geliefde Alpe d’Huez. Tot volgend jaar! Bij bocht 2 komen de tranen achter mijn ogen. Voor de laatste keer draai ik die steile bocht 1 door. Het allerlaatste point of no return.

Finish

Een paar honderd meter voor de finish staan wat mensen van de landmacht, om de auto’s te dirigeren. Een enthousiast applaus is mijn deel. Wauw, toegejuicht worden door het leger. Dan het laatste stukje omhoog tot de allerlaatste 100 meter, die bijna vlak lopen. Ik schakel nog even bij, en in een roes zuig ik alle indrukken op.

De juichende mensen bij de finish, Lieke die langs de kant staat. Dan over de streep. Huilend van voldoening val ik in Liekes armen. Het is volbracht! Virtueel de Mount Everest opgefietst. Vol ongeloof roep ik uit: “Dit kan helemaal niet, zoveel hoogtemeters op 1 dag.” Maar dat is natuurlijk onzin, het kan wel. Als je maar wil; als je het doet voor een ander; als die hoogtemeters een nog veel hoger doel dienen.

Zoals Alpenkanjer Leo Peelen het zo mooi uitdrukt: Alleen een dwaas blaast tegen de wind in, maar met zijn allen veranderen we zijn richting.