Opgeven met het verstand

Nout Wellink (president van De Nederlandsche Bank en lid van het comité van aanbeveling van Alpe d’HuZes) heeft het prachtig verwoord: “Opgeven doe je met je verstand, doorvechten met je gevoel en met een sterk doel voor ogen. Alleen doorvechtend kan je doel binnen bereik komen.”

Vandaag heb ik opgegeven met mijn verstand. En dat was verstandig.

Limburgs mooiste

Doel van de dag was het voltooien van Limburgs Mooiste: 240 km over de Limburgse heuvelen. In de voorbereiding daarop was een kink geslopen. Of liever gezegd, een fout tartaartje dat ik dinsdagavond heb genuttigd. Woensdag heb ik als een vaatdoek doorgebracht, en kon bijna de hele dag eten noch drinken binnen houden. Ik zal u de details besparen.

Maar donderdag en vrijdag ging het weer beter, dus toch afgereisd naar het Limburgse heuvelland. Welhaast traditioneel neergestreken op Hoeve de Linde in Vaals, en vanochtend in alle vroegte (5:15u) op het fietsje gestapt naar de start van de tocht (6:00u) in Landgraaf. Da’s een mooie training voor Alpe D’HuZes, want dat start om 5:00u ’s ochtends.

De tocht naar de start was regenachtig, maar allengs werd het droger. Rustig begon ik aan de daadwerkelijke tocht met de naam ‘Limburgs Mooiste’, een hoop gedraai en gekeer over bijna iedere heuvel die Limburg rijk is. Na een kilometer of 20 merkte ik dat ik de hellingen nog wel aardig opkwam, maar dat de scherpte miste. Ondanks het nuttigen van een bidon energiedrank, voelde ik me steeds slapper. Bergop werd ik voorbijgereden door de eerste de beste toerist (sorry, ik begin het in mijn fietsbol te krijgen).

Stemmetje

Het stemmetje in mijn hoofd begon te malen. Afstappen is verstandiger. Het stemmetje van de ratio, dat bij veel sportprestaties maar beter genegeerd kan worden, omdat het altijd zeurt over pijn en stoppen. Nu besloot ik toch wat meer naar het stemmetje te luisteren. Het zou namelijk zomaar kunnen dat mijn lichaam nog niet helemaal hersteld is van een dag voedselvergiftiging.

Lieke gebeld om haar te consulteren en vooral ook voor de mentale support. Aan de voet van de legendarische Eyserbosweg heb ik ervoor gekozen geen risico te nemen met mijn lijf, zo kort voor het grote evenement op 5 juni. Dus geen grote tocht voltooien met mogelijk nog wat gammel bloed. Maar weer rustig naar de start gepedaleerd, en na cumulatief 80 i.p.v. de geplande 240 km de remmen dichtgeknepen.

Vandaag heb ik opgegeven met mijn verstand, juist vanwege een sterk doel voor ogen.