Dag 33: zeelucht, de laatste etappe

Nog slechts 180 kilometer scheidden ons van de zee. Normaal een serieuze dagafstand, na het ritme van de laatste weken een welhaast te korte fietsrit. Want in het achterhoofd groeide het besef dat de routine van slapen, eten, fietsen, eten en slapen aan het eind van de dag ten einde zou zijn. En ik ga dat ritme missen. Het is fijn dat de tocht ook een einde kent, maar dit keer geen enorm verlangen naar de finish, eerder een gevoel van naderend afscheid. Van het land, de fietstochten, bovenal mijn reisgenoten. Tegelijkertijd uitzien naar het weerzien met mijn geliefden en geliefde stad. De melancholie van de zee maakte zich nu al van me meester

Focus

Maar he, eerst nog 180 kilometer fietsen. En vooral het koppie erbij houden. Want in 180 km kan veel gebeuren wat een voltooiing van de tocht in de weg zou kunnen staan. En zeker in New England. Het verkeer in Amerika heeft qua drukte niet zo’n indruk op me gemaakt. De begeleiding is terecht kien op veiligheid, maar ik vind het allemaal wel meevallen. New England is daarop een uitzondering. Druk autoverkeer en veel minder ontzag voor fietsers dan elders in de VS. Opletten dus.

Vanuit het hotel in Keene kregen we meteen een paar heuvels voor de kiezen. Little Tom was meteen niet meer te houden. Ik gok dat hij ook de groep wilde uitdunnen, want hij haat het als anderen met ons meefietsen. Vanwege de onveiligheid van grotere groepen. Het tempo was David te gortig, de vermoeidheid begon bij hem toe te slaan, en hij besloot vandaag rustig aan te doen.

Sprinkles

En dat hebben we meteen geweten. De afwezigheid van onze meteoroloog resulteerde meteen in regenachtige omstandigheden. Met de nadruk op regenachtig, want de toch onmiskenbare neerslag die we te verwerken kregen, kan nauwelijks regen genoemd worden. Lichte motregen, meer niet. Nee, geen ‘drizzle‘, maar ‘sprinkles.’

Ondertussen beleefden we een ander, zeer bijzonder meteorologisch fenomeen. In een bos op zo’n 400m hoogte reden we door afwisselend koude en warme luchtstromen. Met afwisselend bedoel ik om de 100 meter en dan luchtstromen van 15 graden verschil. Heel apart. Volgens David, die we later om uitleg vroegen, was het koude lucht door de nachtelijke regenval in het bos die zich afwisselde met warme lucht uit de bovengelegen luchtlagen.

Patroon

Het pelotonpatroon was bijna als in de eerste dagen. Roger, Tom en ik. De Brit George, die dagen achtereen rustig aan had gedaan, verenigde zich de laatste dag weer met Richard in een van hun wilde jachten. Dan weer voor, dan weer achter ons. Ze leken een beetje met ons te willen racen. Daar hadden wij niet zo’n zin in. Hoewel Tom ze op een heuvel wel probeerde in te halen. Dat lukte niet helemaal, dus toen heb ik met een splijtende demarrage maar iedereen naar huis gereden. Dat ontnam ze de lust om nog verder de competitie op te zoeken. Richard was danig onder de indruk, hij had het er ’s avonds nog over.

De demarrage spleet overigens ook mijn benen, want ik dacht de top van de heuvel te zien toen ik ‘m inzette, maar zoals gebruikelijk bleek die toch weer een stuk verder te liggen. Dus ik was blij dat de koers daarna geneutraliseerd was.

War Child

DSCN0858De lunch was gezien de weersomstandigheden gelukkig overdekt in een hotel. Ik raakte aan de praat met een van de gasten van ‘big’ Tom Manley, die de rit voor beenmergtransplantatie reed. Hij had een patiënte, haar man en een vriendin te gast. De vriendin reageerde enthousiast op mijn Gaul! windbreker met War Child erop. Dat verbaasde me, omdat Amerikanen War Child niet kennen. Ze bleek evenwel uit Canada te komen en als verpleegkundige in Oeganda te hebben gewerkt. War Child is én vertegenwoordigd in Canada en ze had in Oeganda mensen van de organisatie ontmoet. Dus na mijn excuses dat ik haar voor Amerikaanse had aangezien hadden we een leuk gesprek

Lek

Onderweg reed Roger lek. Na een uiterst klungelige poging om de band te verwisselen -de buitenband was niet helemaal jofel- waarbij we 3 CO2 patronen hebben verspeeld, merkten we op dat niemand ons was gepasseerd, Hetgeen raar was gezien de beschamend lange tijd die we stil hadden gestaan. Een check op m’n Garmin bevestigde ons vermoeden dat we verkeerd waren gereden. Gelukkig slechts 300 meter. Zelden zo’n goed getimede lekke band meegemaakt. Vervolgens was iedereen totaal van slag omdat we ineens uit het niets wat meer achterin de groep reden.

Zelf had ik een minder goed getimede lekke band. Namelijk op 1 kilometer van het rendez-vous punt waar we verzamelden voor de gezamenlijke parade naar het strand. Dit keer verwisselden we de band in een normaler tempo. Het bracht mijn eindscore op 7 lekke banden op de hele reis.

Strand

DSCN0877Inmiddels konden we de zee ruiken. Wauw! Het einde van de reis voelbaar en ruikbaar dichtbij! Onder leiding van Mike reden we en groupe naar het strand waar familie en vrienden ons stonden op te wachten. Het Ierse regiment in bijpassende kleuren voor Shane Molloy, een jonge en buitengewoon sympathieke Ier. Een heuse doedelzak -tot ongenoegen van Engelsman George- voor Big Tom. Champagne, spandoeken, ballonnen. Ik belde mijn lief en zwaaide naar de overkant van de zee. Daarna de ceremoniële wieldoop in de Atlantische Oceaan en de fotosessie. En het legen van een fles Pacific water in de Atlantic. Die qua waterpeil iets lager schijnt te zijn, dus dat bracht de zaken iets meer in evenwicht.

Hoewel ik blij was dat de megareis gedaan was, werd ik niet overmand door emoties. Het is een heel andere ervaring dan pak ‘m beet 8x Alpe d’Huez opfietsen waarbij je fysiek en mentaal zo diep gaat dat alle ratio en controle laag voor laag wordt afgepeld, zodat je in emotie uitbarst als de missie ten einde is. Dit was het einde van een 180km lange tocht. En o ja, 30 vergelijkbare ritten daarvoor, dat is waar.

Mijn gemoedstoestand was veel meer genieten van de vriendschappen die ik heb opgedaan gedurende de reis, de verwondering om de enorme afstanden die we per fiets hebben afgelegd, de verandering van landschappen, de totaal verschillende werelden die we in 1 land per fiets hebben doorkruist. En de melancholie dat dit alles nu over was.

Afscheid

ateamBij het afsluitende banket de woorden van dank over en weer en het delen van de bijzondere ervaringen. Je moet er bij zijn geweest, zeg maar. Daarna voldaan naar bed, nog steeds vroeg in het strakke bioritme dat we hebben aangehouden. Vervolgens om 4:30u wakker worden (nog steeds dat bioritme) met onrustige benen die wilden fietsen. O nee. Niet fietsen vandaag.

Om af te kicken gelukkig nog wel ontbijt om 6:00u en om 6:45u inladen voor de shuttle naar Boston.

Deze woorden typ ik in de urbane omgeving van Cambridge, vlakbij Harvard. Eindelijk eens goede koffie in een hippe koffiebar, weer wennen aan het ritme van een stad. Nog een goede 24 uur hier en dan in het vliegtuig naar ons kleine, ingerichte en nuchtere landje.

Dank voor alle steun, mooie woorden, belangstelling en meeleven!

Gegroet,

Floris

2 Responses to “Dag 33: zeelucht, de laatste etappe

  • Beste Floris,

    Welkom terug vriend! We hebben allemaal genoten van je verslag. Om af te bouwen heb ik nog wel een suggestie voor een ritje: IJmuiden – Vladiwostok. Slechts 11.306 km, een eitje voor jou.

    Tot snel!

    Groet, Nico.

  • Ronnie Takens
    6 jaar ago

    Floris, respect zeg. Grote klasse dat je het hebt volbracht en de actie zo’n succes is geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *