Dag 26: het is koers!

Bucolisch. Dat was het woord van de dag om het landschap te beschrijven. Allereerst de Verwondering om het feit dat het landschap met iedere wielomwenteling ongemerkt verandert. Je let even niet op en zacht golvende akkers zijn ineens groene heuvels doorsneden door bergbeekjes. Groene valleien met kronkelende wegen, boerenland op de hellingen. Bucolisch, dus.

DSCN0761Ohio blijkt een wondermooie staat te zijn. De woestijnen van Californië, New Mexico en Arizona lijken ver weg. En natuurlijk zijn ze dat ook. Associaties met het Müllerthal in Luxemburg. Mijn benen worden daar spontaan enthousiast van.

603

We waren door Mike ook al een beetje lekker gemaakt over de laatste weg van de dag, highway 603. Voor zover ik het kan deduceren, een highway is geen snelweg, maar gewoon een doorgaande weg. Hij had ons een mooi golvende weg beloofd met interessante klimmetjes. Ik had daar wel weer eens zin in, want een dag vlak met wind mee is leuk, maar na een paar dagen gaat dat vervelen. Mij wel in ieder geval.

DSCN0763Ik zat al een hele dag te twijfelen. Bij het opdoemen van de 1e heuvels het gas opentrekken of lekker rustig aan doen? Nu ja, mijn benen waren zo enthousiast dat het vol gas werd. Even spelen. Zo kwamen we aan bij de lunch SAG op een idyllische plek bij een grasgebroeide stuwdam.

De Smoes

Daar vertrokken we iets na een groepje met Richard, een prestatie geobsedeerd powerhouse op de fiets. Toen wist ik het al, dit gaat koers worden. En eerlijk gezegd had ik daar ook wel zin in. Spelen, zoals gezegd.

We reden ongeveer 100 meter achter het groepje met Richard toen een lange helling opdook. Nu ging ik echt los. Mijn groepsgenoten pasten en ik stoof langs het groepje, Richard incluis. Hij kwam wel meteen achter me aan. Met z’n tweeën trokken we door. Op een volgende helling plaatste ik een harde versnelling die hij niet kon beantwoorden.

Toen kwam het: De SMOES. “Ik heb vandaag al veel kopwerk moeten doen, dus ik ben niet meer zo sterk.” Kwam het uit zijn mond. Yeah, right!

DSCN0758Ondertussen maakte ik me wel zorgen om hem, enkele dagen geleden zat hij nog in de bus met een spierblessure. Was hij zichzelf niet aan het overbelasten? Maar uiteindelijk is dat zijn eigen verantwoordelijkheid en op mijn vraag of hij dit spel wilde spelen, antwoordde hij bevestigend.

De Koers

Ik wachtte even op mijn maten David, Roger en Tom. Zo smolten de groepjes weer samen. Toen ik in een afdaling op kop reed, nam ik evenwel de verkeerde afslag. Richard, Max en Gary hadden dat door en namen de goede weg. Mijn metgezellen en ik draaiden weer naar de juiste koers. David gaf aan dat het beste er bij hem af was en dat hij het rustig aan ging doen. Tom en Roger reden nog wat achterop en kwamen maar tergend langzaam dichterbij. Ik zei tegen David dat ik ging buitenspelen en hij knikte dat het goed was.

In een gedoseerd tempo reed ik naar Richard, Gary en Max toe. Ik checkte nog of mijn matties wilden aansluiten, maar die besloten David op sleeptouw te nemen en het rustig aan te doen. Terecht. Dat werd milkshake trakteren voor mij. Ik vond aansluiting bij de 3 renners voor me. Meteen gaf Richard gas op een helling. Tja, als je erom vraagt……….

De Finale

947209_524276460942277_1562354189_nIk liet Max en Gary geparkeerd staan en sprong in het wiel van Richard. Die maakte vervolgens wielrenvergissing nummer 1: hij ging laten zien hoe sterk hij wel niet was. Prima joh, ik bleef in z’n wiel.

Een nieuwe steile heuvel doemde op. Ik was net aan het rekenen geslagen. ‘Niet te lang voor de finish proberen te ontsnappen’, ‘eerst Richard uitputten en dan aangaan op een beklimming’, ‘krachten sparen.’ Maar bij het opdoemen van de heuvel beging Richard wielrenvergissing nummer 2: hij toonde zijn zwakte, wat heet, hij sprak het hardop uit! “I don’t know if I can keep up with you.”

Dat was ongeveer een schriftelijk verzoek in drievoud aan mij om alsjeblieft te demarreren. Dus dat deed ik dan maar. Ik zette Richard op 200 meter achterstand en trok door.

Maar iedere keer als ik omkeek, bleef ik een fluorescerend geel stipje achter me zien. De terrier gaf het bepaald niet op. Hij maakte me het nog flink lastig, maar uiteindelijk wist ik met voorsprong Wooster te bereiken. Gewonnen! De kleuren van Gaul! met succes verdedigd.

Mijn hartslagen lagen het laatste uur weer op hun normale waarden. Hier ga ik morgen heel veel spijt van krijgen. Maar dat is morgen……

3 Responses to “Dag 26: het is koers!

  • Hehe, dat was even doortrekken. Ik was wat laat aangehaakt in de tocht en het tempo ligt hoog. Maar ik zit in je blog-wiel en ben vastbesloten me niet meer af te laten schudden. Ook niet door je laatste tempoversnellingen! Wat een facsinerend verhaal Floris! Mooi mix van sport, cultuur en psychologie. Na het lezen van je laatste blog heb ik me wat verwonderd zitten realiseren dat je geen verslag doet van een “rondje Ronde Hoep” maar van een tocht van 168,5 kilometer. En dat met al die andere ‘tochtjes’ nog in de benen. Au! een barst in mijn fiets-ego.
    Zet m op en ik blijf zeker in je wiel tot op de finish!!!
    Roel

  • Mooi verhaal Floris!

    Floris de ‘underdog’ 😉
    dat heb je mij ook al eens goed voorgedaan MVTC2012

  • Hup Hup Hup Floris! Fantastisch verhaal, ongelooflijk.
    Toi toi toi voor de laatste 3 dagen!!
    Groet, Judith van War Child

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *