Dag 7: the Great Divide

“Nothing beats the feeling of putting your sore ass on a saddle in the morning.” Met deze legendarische woorden van David, waar ik het op alle mogelijke manieren mee eens was, vertrokken we uit Gallup, New Mexico. Het was bloedkoud, maar net boven het vriespunt. We bivakkeerden dan ook op een goede 2000 meter hoogte. Gelukkig was kou nu net datgene waarin ik goed ben getraind.

De briefing in de morgen maakte me weer niet echt vrolijk. Voelde me een beetje moe en het vooruitzicht van 220 kilometer met weer stukken snelweg deed me niet overlopen van enthousiasme. Toerleider Mike wreef nog wat zout in de wonden door te melden dat we het meest rottige stuk vluchtstrook van de reis voor de boeg hadden. En gezien wat we al aan asfaltruines hadden bereden, dwaalden mijn gedachten af naar het Bos van Wallers.

Vermoeden van asfalt

DSCN0561In de koude morgenzon werd ik langzaam wakker op de fiets. De ochtendoverpeinzingen werden verstoord door een lekke band van Roger, maar met de hulp van Mike, die met z’n busje vlakbij was, was dit euvel snel verholpen. Na 15 kilometer draaiden we de snelweg met de beruchte vluchtstrook op. En dat was inderdaad een verzameling putten, spleten, gravel en bobbels met hier en daar een vermoeden van asfalt. Overigens nog wel een biljartlaken vergeleken met het Bos van Wallers hoor, laat ik niet overdrijven.

Ik schoot meteen in mijn ‘let’s get this over and done with’ modus. Rammend op kop met een relatief grote versnelling, dansend van berijdbaar stuk asfalt naar berijdbaar stuk asfalt. David zat in mijn wiel. Roger en Tom lagen er snel af. Het chagrijn om het slechte wegdek sloeg bij mij spontaan om in kracht en behendigheid om er snel overheen te dansen.

The Great Divide

Op het moment dat het asfalt beter werd, begon de geleidelijke klim naar The Great Divide. De waterscheiding tussen de Pacific en de Atlantische Oceaan. Of zoals Mike het Amerikaans plastisch uitdrukte: “if you pee up there you don’t know whether it’s going to flow to the Pacific or the Atlantic.”

Ik bleef in mijn adrenaline rush zitten en nadat ik Tom bij had laten komen ramde ik hard door bergop. Dit zou ik vast later vandaag moeten bekopen, maar all work and no play makes me a dull boy. Dus even genieten van op het buitenblad bergop rijden en alle andere Fast America Ride fietsers voorbijrazen. Achter me riepen Tom en David om hun moeder maar ze bleven eraan hangen. Roger bleek lek te hebben gereden op het rotte stuk weg,

DSCN0562Zo kwamen we boven op The Great Divide en het was prachtig. Een geweldig uitzicht op rode bergen en de eindeloze vlakten aan weerszijden. Na de traditionele groepsfoto weer snel op weg, dit keer gelukkig op een ventweg in plaats van de Interstate. Puur geluk op een fiets. Rijden in een heerlijk zonnetje, graadje of 20, lichte rugwind, tussen lavavelden door. Dit alles afgewisseld door plaatsjes met Spaanse namen die feitelijk verzamelingen stacaravans waren. Dat zijn hier dus plaatsjes.

Lek

Op weg naar de laatste SAG stop van de dag weer een stuk Interstate voor de boeg. Dus weer alert zijn, continu het wegdek en je medefietsers in de gaten houden. Het tempo in de groep lag hoog, we hebben de dag afgesloten met 32,2 km/h gemiddeld over 220 km. Op een gegeven moment wees Tom iets aan, maar voor dat ik er erg in had, reed ik over dat iets.

Het bleek een stuk staal te zijn dat mijn achterband meteen leksloeg. Mijn buitenband was ook beschadigd, dus die hebben we opgelapt met een stuk tape. Bij poging 1 bleek ik mijn binnenband niet helemaal goed gemonteerd te hebben, hetgeen een klapband bij het oppompen opleverde. O.K. Zen! Rustig blijven. Even alle snelweg stress wegblokken en rustig de 2e band monteren.

De laatste SAG was niet ver weg. Ik durfde niet op een beschadigde buitenband het laatste stuk met fikse afdaling verder te rijden, dus ik kreeg een thuiskomertje. Terwijl ik de verwisselde band oppompte klapte die weer. Nu ja, kan ik geen band meer verwisselen? Een lach met enige ironische zelfspot streed om voorrang met groeiend chagrijn. Ik had het even helemaal gehad. Poging 2: de binnenband klapte weer! Nu werd het echt te zot. Bij nadere inspectie bleek het thuiskomertje volkomen verrot te zijn. Het lag dus niet aan mijn bandenwisselvaardigheden.

Lost Horizon

DSCN0565Een nieuw thuiskomertje deed het uiteindelijk wel. En intussen was alles zo absurd, dat ik de humor er van begon in te zien. Matties Tom en David waren ondertussen vertrokken, Roger wachtte me op om samen het laatste stuk naar Albuquerque te rijden. Dat was eerst nog een klim over een kaarsrechte weg, waarop je het einde van de klim kon zien, dat toch iedere keer leek op te schuiven. De beloning was een schitterend zicht over de vallei van Albuquerque bij een meer dan toepasselijk bord Lost Horizon. Van daaruit was het louter omlaag naar Albuquerque, de plaats van de eerste rustdag, 7 dagen, 1350 km en 9000 hoogtemeters dichterbij het doel van de reis.

2 reacties to “Dag 7: the Great Divide

  • sinds wanneer zijdegij zen??

    Enne……fijne rustdag.
    Jouw lief vertrekt naar Portugal om te wandelen ,
    Maar dat wist je natuurlijk al.

    warme groet, Mam

  • ik ik hoor inmiddels tot je dagelijkse lezersschare. Ik krijg dankzij je blog inmiddels een fraai beeld van VS: veel wegen met vluchtstroken waar van alles op ligt. Rust lekker uit, geniet.
    Vera

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *