Dag 6: mijlen malen

Ik neem de dagen zo’n beetje stuk voor stuk. Waar ik vaak nogal gewend ben vooruit te plannen en precies te weten wat er de komende dagen aan kilometers, hoogtemeters en weer op ons afkomt, hoor ik dat nu gemiddeld gesproken pas bij de dagelijkse briefing. Dat heeft zo z’n voordelen, want vooruit plannen betekent ook dat ik me vooraf wel eens zorgen maak over hoe ik een volgende dag door moet komen. Volkomen zinloos en het lukt me tot nu toe verdomde aardig om dat los te laten.De briefing van vandaag gaf niet direct een aantrekkelijk parcours te zien. Eerst 160 kilometer over de snelweg Interstate 40, nog steeds Route 66 en dan nog 40 kilometer over een rustiger weg parallel daar aan. De weersverwachting was prettiger. Niet te warm, niet te veel wind en de windrichting in de rug.

Ontbijt

De dag begon met een ontbijt in een naast het hotel gelegen McDonalds. In mijn fietskleding daar heen lopend bekroop me de gedachte: ‘hoe leg je uit dat je een hobby hebt waarin je in lycra gekleed in the middle of friggin’ nowhere om 6 uur ’s ochtends naar een McDonalds loopt om daarna 200 km te gaan fietsen?’ Gelukkig deel ik die afwijking hier met nog 22 anderen.

Het gevreesde stuk over de snelweg viel mee. Het wegdek was grotendeels goed, bijna geen wind, lekker temperatuurtje en een goed samenwerkende groep. De mijlen vlogen voorbij. De pijn in m’n achterwerk lijkt door een ingewikkelde behandeling met allerlei zalfjes ook minder te worden.

Systeem

Sowieso moet het lichaam wennen aan de continue en herhaalde inspanning. Afgezien van zadelpijn heb ik gelukkig weinig last van andere pijntjes. Ook begin ik een eet ritme te vinden, want je moet nogal wat naar binnen werken. En de restaurants waar we ’s avonds eten, serveren niet direct vitamine rijk eten. Koolhydraten en eiwitten zijn in voldoende mate te verkrijgen, maar groenvoer is ver te zoeken. Gelukkig hebben we dat wel bij de dagelijkse lunch SAG stop.

Drinken is ook een issue. Zeker de eerste dagen toen we door een warm, ultradroog klimaat reden. Ik vermoed dat ik toen zomaar 10 liter op een dag wegwerkte, als het niet meer is. De Amerikaanse porties helpen daar gelukkig wel bij. Het lichamelijke systeem staat dus flink onder druk, maar vooralsnog gaat dat aardig.

Mentaal

De 160 kilometer over de snelweg waren vooral mentaal zwaar. We hadden even een afwisseling omdat we wegens wegwerkzaamheden een aantal kilometers door de organisatie geshutteld moesten worden. Maar ondanks dat waren de 160 resterende kilometers lang zat. De mentale belasting was vooral groot omdat je voortdurend alert moest zijn op rotzooi die langs de weg ligt. Dus als je voorop rijdt anderen daar voor waarschuwen en als je in de groep rijdt bedacht zijn op bewegingen en signalen van degenen voor je.

Dat is ook het punt waarop je -ik althans- dreigt jezelf te gaan ergeren aan groepsgenoten die niet stabiel op een fiets zitten, een onregelmatig tempo rijden en slecht aangeven wat er op je af komt aan gevaren. Zo misten we met 3 man ternauwernood een houtblok op de vluchtstrook omdat er voor ons niets werd aangegeven. Zonder iets tegen elkaar te hoeven zeggen hebben we toen de groep gesplitst zodat we weer met de 4 metgezellen van gisteren, Tom, Roger, David en ik kwamen te zitten. Dat is een groep die elkaar verstaat.

New Mexico

Een ander nadeel van het rijden op de vluchtstrook, en precies de reden waarom je zo alert moet zijn op rotzooi, is de grote kans op lekke banden. De weg ligt bezaaid met onzichtbare draadjes uit vrachtwagenbanden, die zich heerlijk in je band boren. Ik heb het er goed vanaf gebracht met slechts 1 lekke band, die ik ontdekte tijdens een SAG stop, dus toen ook rustig kon oplossen.

Ondertussen was het landschap wel fascinerend. In die zin dat we over een eindeloze hoogvlakte reden, continu op 1500 meter boven zeeniveau en hoger. De vlakte werd afgezien van de snelweg slechts onderbroken door even eindeloze vrachttreinen. En toch verandert ondertussen onmerkbaar het landschap, totdat je je ineens realiseert dat je ten midden van rode bergen fietst, waarop de wigwams verspreid staan, er zijn hier namelijk nogal wat indianen reservaten. Van de Hopis en Navajos.

Al bij al was ik blij dat we de snelweg mochten verlaten op de grens met New Mexico, de 3e staat die de we aandoen. Ondanks de tegenwind was het laatste stuk naar Gallup weliswaar wat zwaarder voor de spieren, maar een stuk ontspannener voor de geest. Ons anker is nu uitgegooid in wederom een plaatsje in het midden van nergens. Het lijkt vooral te bestaan uit een 15 kilometer lange strook van al dan niet vervallen motels en benzinestations. Dat zal wel te maken hebben met de zo legendarische Route 66. Maar als je hier rondkijkt heeft die legende danig een nieuw verfje nodig.