Dag 5: Red Rocks en Route 66

Een mens kan zich nietig voelen. Bijvoorbeeld op een oneindige vlakte in Arizona. Voor zover je kunt kijken niets dan geel gras en struikgewas, in de verte een horizon onderbroken door bergen, daarboven wolkenmassieven die continu van vorm veranderen, omgeven door wind, zandstormen en regenbuien.

Dat was het beeld de laatste 80 kilometer vandaag. Die we overigens in een recordtempo hebben afgelegd, ik denk met een ruime 40 km/h gemiddeld  vanwege een stevige rugwind en een gestaag omlaag lopend parcours. De kick van zo snel over Gods wegen razen vermengde zich met een gevoel van ontzag voor m’n omgeving. Dit was een plek waar de mens gedoogd wordt, niets meer.

Groepspsychologie

Ik had al de tip meegekregen om selectief te zijn in het kiezen van de metgezellen op de fiets. Als je 5500 kilometer met elkaar aflegt, is het fijn als het qua persoonlijkheid klikt, maar ook qua fietsniveau en behendigheid. Die subgroepen vormen zich op een soort van spontane manier. Beklimmingen zijn daar voor een mooi selectief middel.

Zo zat ik vandaag weer snel met mijn metgezellen van de dag ervoor, Tom (Pantomi), Roger en David, die ik nog niet geïntroduceerd heb. David is een gepensioneerde luchtverkeersleider uit Minnesota. Naar eigen zeggen een gematigd Republikein, die bestaan dus! Sympathieke gast, en een geblokt bonk fietsspieren. ‘Crit-guy’ het dat hier, sterk in rondjes om het blok dus.

Samen vormden we gisteren en vandaag een mooi team. Qua humor, kopwerk en solidariteit. Goud waard op zo’n tocht.

Sedona

Het begin van de toch was fabuleus mooi. Een uitzicht op de rode rotsen van Sedona, een allerschattigst bergplaatsje. Van daar uit een lange geleidelijke klim tussen rode rotsen door Oak Tree Canyon, met als toetje een haarspeldbeklimming naar de hoogvlakte waarin de canyon is uitgesleten. Genieten pur sang.

Vandaar uit was het op en af naar Flagstaff, een andere bergplaats niet ver van de Grand Canyon, die we helaas oversloegen. Ik begon me licht in m’n hoofd te voelen. Een tekort aan brandstof of een teveel aan hoogte, want we reden vrolijk rond op 2100 meter. Mijn metgezellen bleken hetzelfde te hebben, dus we hebben het op de hoogte gehouden. In Flagstaff genoten van een heerlijke lunch.

Standing on a corner in Winslow, Arizona

En toen begon het stuk waar ik erg tegen op zag, namelijk 80 kilometer snelweg. Maar een pittige rugwind, een voor de verandering eens zalig glad geasfalteerde vluchtstrook en een goed draaiend team maakten die tot een stukje koek. Nog nooit 80 km zo snel afgelegd! En dat nog wel over een stuk weg dat tot de legendarische Route 66 hoort! Het teamwerk betaalde zich dubbel uit, want de fietsers na ons bleken door de later veranderende wind 15 km tegenwind voor de kiezen te hebben gehad.

Om te eindigen in een nietszeggend plaatsje -behalve dan dat de Eagles daar een stokje voor hebben gestoken- in het midden van nog veel meer niets: Winslow. Een door de wind geteisterde vlek op een 1500 meter hoge schier eindeloze hoogvlakte. Met een vijfsterren restaurant, dat dan weer wel.

Eerst begreep ik dat niet, maar aan de andere kant: op zo’n plek kent iedereen in 1000km omtrek jouw restaurant, dus dat is dan weer ideale marketing. In ieder geval was het een ietwat dure, maar wel fijne en lekkere afwisseling op de Mexicaanse tenten van de laatste dagen. Ik heb een heerlijk stuk elk op. En dan heb ik het over zo’n beest met een gewei.