Pieken en dalen

Weer thuis kunnen we terugblikken op een meervoudig indrukwekkende koersweek in de Alpen. Ik zal eerst de laatste voorbereidingen schetsen in dit artikeltje. Vervolgens volgt er de komende dagen een terugblik per klim. Voorzover ik ze nog uit elkaar kan houden, want bij 8x Alpe d’Huez opfietsen overvalt je soms een gevoel van deja vu.

Thuiskomen

Bij het inrijden van het dal van de Romanche kreeg ik meteen weer het Alpe-gevoel. We waren weer thuis. Zeker de aanblik van de eerste bochten van de beklimming tot aan La Garde, deed mijn bloed, hoe afschrikwekkend ze ook blijven, sneller stromen.

Training

Als training op zondag de Col d’Ornon opgefietst, samen met Boukje Vogel en een vriendin van haar: Elly Jagersma. De Ornon is een niet zo steile, lekker lopende col. Licht verzet gepakt, op reserve en souplesse naar boven gereden.

Op maandag begon de regen gestaag neer te dalen. De hele ochtend lezend doorgebracht, maar ’s middags werd het ineens stralend weer. Dan maar de Alpe d’Huez op, om ‘m weer te voelen.

Betrekkelijk rustig aan gedaan, en mijn tijd was dezelfde als vorig jaar in de training: 1:07 tot ‘de waterbak’ een ijkpunt voor veel fietsers. Vorig jaar echter was ik met het gas open omhoog gegaan. Dat ik nu kalm aan dezelfde tijd reed, gaf dus veel vertrouwen. Ik had nu echt het gevoel er klaar voor te zijn.

Spoken uit het verleden

Daarna geen meter meer geklommen, alleen vlak wat uitgefietst, massages gepakt, goed gegeten en koolhydraten ‘gestapeld’. Op woensdag, de dag voor De Dag, was ik bezig met de laatste voorbereidingen toen ik uit de tent opstond en het in mijn rug schoot.

Meteen spookten jaren dubbele hernia ellende, kruipen naar de douche en veel pijn me door het hoofd. Het zou toch niet zo zijn dat maanden voorbereiding een dag van te voren door een onwillige rug teniet worden gedaan?

Mijn hoofd stond op onweer. Gelukkig is de medische begeleiding bij Alpe d’HuZes zoals veel goed geregeld. Dus meteen langs bij sportarts Goof Schep. Die keek er serieus naar, en gaf niet meteen een startverbod. Daarna meteen geholpen door een sportfysiotherapeut. Die heeft mijn rug losgemaakt. Als recept kreeg ik een stapel oefeningen mee.

Alpe d’HuZus

De donderwolken in mijn hoofd werden iets lichter. Zeg een zware regenbui, want ik was er bepaald nog niet gerust op. Maar er waren andere dingen te doen. Want inmiddels was Alpe d’HuZus gestart. Een initiatief van Alpe d’HuZes kanjer Esther van Winden, waarbij alle partners, familie of vrienden van deelnemers zelf eens de Alpe op gingen fietsen.

Of lopen, want ‘mijn’ Lieke was de Alpe al eens opgefietst, en vond het wel een uitdaging om ‘m lopend te doen. Samen met Boukje, die 3 vrouwen had die voor haar omhoog pedaleerden, ging ik hen supporteren. Dat was voor mij meteen de 1e keer in mijn leven dat ik de Alpe d’Huez niet per fiets, maar per auto opreed.

De dames fietsten gestaag, al kletsend omhoog. Ondertussen liep Lieke het asfalt van de berg. Veel fietsers achter zich latend liep ze in 1:29 omhoog! Dat is een tijd die veel fietsers niet halen! Wauw!

3 miljoen

Met deze inspiratie werd mijn gemoed weer iets minder zwaar. Toen de fotosessie, en de laatste maaltijd. De briefing liet ik tegen mijn principes in schieten. Het was me door de fysio ontraden om lang op 1 vierkante meter te staan in verband met mijn rug. Dus in de tent gaan liggen, oefeningen gedaan en me per SMS op de hoogte gehouden. Vooral van de opbrengst die bekend werd gemaakt: meer dan 3 miljoen euro! Ongehoord.

Zo’n indrukwekkend en ongelofelijk bedrag vraagt om een dito prestatie…………