Gaul! Mont Ventoux Challenge dag 2

Grenoble – Mens

Na een regenachtige nacht breekt bij ons ontwaken in Grenoble ook de zon door. Op de parkeerplaats van het hotel formeren we weer de groepen. Ik mag groep 3 begeleiden:  Marit, Jakob, Barry, Christiaan, Ello, Jeroen H, Martijn P en Wijnand.

We verlaten Grenoble door niet te verzinnen maar toch gebouwde lelijke betonblokken. Raar begin van een dag door woest Alpen natuurschoon.

Luitel

We warmen op met een lange aanloop van een procentje of 2 a 3 –vals plat dus- naar Uriage-les-Bains. Daar draaien we de klim van de Col de Luitel op. Vandaag gaan we omhoog naar die col en ook niet hoger dan de 1280 meter die deze pas telt. We vormen snel een bus (wielerjargon voor groepje bergop) en fietsen kletsend de Col op. Mistflarden komen ons tegemoet. Het is vochtig, maar het regent niet.

Boven komen we groep 2 tegen. Groep 1, onder leiding van Ewold, is spoorloos. Die blijken achteraf de schilderachtige buitenwijken van Grenoble aan een uitgebreide inspectie te hebben onderworpen. Een half uur lang.

Alpe d’Huez links laten liggen

We beginnen aan de afdaling van de Luitel. Geen genoegen. Slecht wegdek, hobbelig, smal, veel grind, vochtig en steil naar beneden. Meer dan 10% op lange stukken. Rustig aan dus. Met de handen aan de remgrepen kom ik beneden, waar we weer hergroeperen. Dan de weg die ik zo vaak met de auto heb gereden, op weg naar de voet van Alpe d’Huez. Weer een lang stuk vals plat omhoog. Martijn P. schiet in een dip, maar Barry en ik blijven bij hem en houden ‘m uit de wind. Samen uit, samen thuis.

Dan de bekende splitsing bij Allemont, om vervolgens de Alpe d’Huez letterlijk links te laten liggen en de Col d’Ornon op te draaien. Herinneringen aan 3x Alpe d’HuZes gaan door mijn hoofd. Ik heb die berg 29 keer beklommen, raar om er nu langs te rijden.

Ornon

De Ornon is ook een oude bekende, als ‘warmrijd’ beklimming voor de Alpe. Het begint te regenen, maar ik vind dat niet

onaangenaam, lekker veel zuurstof in de lucht. Ik pak een hoog tempo, laat de snelle jongens Jakob en Jeroen gaan, maar raap vervolgens veel mensen op, ook van de voor ons rijdende groep 2. Het voelt sterk en machtig. Ook omdat de Ornon, klimmend door een soort kloof, landschappelijk prachtig is.

Bijna boven raap ik tot mijn verbazing Ello op. Die klom tot nu toe sneller. Ik roep ‘m toe dat ie in m’n wiel moet blijven, want er staat een straffe wind op kop boven. Helaas kan hij dat ook niet houden. Boven laten we de snelleren gauw dalen, omdat het koud is. Ik wacht op de achterblijvers, en daal dan met hen de zon tegemoet. En de lunch, want de bus staat beneden in het dal.

Parquetout

 

We lunchen en drogen op in het zonnetje. Nog nietsvermoedend over wat ons te wachten staat. Dat is de Col de Parquetout, niet eens opgenomen in de officiële beschrijving. Een kort doorsteekje naar Corps. En korte doorstreekjes, daar moet je in de bergen mee oppassen.

De Parquetout neemt snel een stijgingspercentage aan van 14% plus. Beuken dus. Ik laat de groep snel achter me, behoudens superklimmer Jakob. We worstelen ons allemaal naar boven. Ik reken uit dat de col nooit zo lang zo steil door kan lopen, maar maak een wiskundige vergissing. Ik schat de hoogte van de col in op 1200 meter, maar dat blijkt 1400 meter te zijn. En die 200 hoogtemeters maken op 7 kilometer lengte nogal uit. De col loopt dus wel door op meer dan 10%, alle 7 kilometer lang. Niet rekenen dus, maar rammen!

Dit is geen fietsen meer, dit is naar boven worstelen. Ik begin nu serieus twijfels te krijgen over het gevoel voor humor van routeplanner Ewold. Boven grapt iemand dat Parquetout betekent “iedereen staat geparkeerd.” Ook merken mensen terecht op dat je klimmetjes met een kerkhof aan de voet –zoals deze- diep moet wantrouwen…..

Sautet

We hergroeperen weer en beginnen aan de afdaling. Na een paar kilometer zijn we Martijn P. kwijt. Even lichte paniek, hij voelde zich eerder op de dag al niet goed, hoewel hij de Ornon en Parquetout goed had gereden. Uiteindelijk blijkt hij een klapband te hebben gehad. Ook niet ongevaarlijk, maar het was verder ‘zonder erg’ en na een bandenwissel sluit hij weer aan. We duiken naar beneden naar Corps. Daar heb ik ooit als 16 jarige een fietstocht gereden, maar heel erg kan ik me de weg niet meer herinneren. We kruisen het stuwmeer Lac du Sautet en klimmen langs de oevers weer omhoog. Nu beginnen de mensen zich te onderscheiden die de afstand goed verteren en die beter zijn op de kortere klimmetjes, Wijnand voorop.

We komen op een prachtige hoogvlakte tussen de Alpenreuzen. Weer even pure gelukzaligheid op de fiets. Groep 1 van Ewold sluit aan, ze hebben de achterstand weer goedgemaakt. We besluiten als 1 grote groep samen verder te rijden. Over de laatste col van de dag, maar dat is een beklimming die die naam niet mag dragen. We snellen als zwart-gele Gaul trein over de glooiende Franse wegen. Tot een ietwat ongeorganiseerd peloton koeien ons de weg verspert. Nu ja, even geduld, veel hilariteit totdat ze de volgende wei bereiken. En we maken studie van de hond die de koeien in het gelid houdt, waarbij zich wat vergelijkingen met sommige groepsgenoten opdringen.

Mens

We komen voldaan aan na weer 135 kilometer met ruim 3000 hoogtemeters in Mens, een dorpje op de grens van de hoge Alpen en de Alpes-Maritimes, waar de Provence al voelbaar is. Al is het alleen maar vanwege de krekels die ons in slaap zingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *