Gaul! on ice

Gaulisten op het Nuldernauw

In een tijd van het jaar waarin mijn Brabantse bloed normaal in carnavalsstand gaat, slaat nu de schaatskoorts toe.   Een schaatskoorts die extra hevig is, want ik ben ingeloot voor de Elfstedentocht. Drie jaar op rij ben ik uitgeloot voor de Dolomietenmarathon -voor de leken, dat is 140km met een fiets over de Dolomieten rossen- wat een statistiche prestatie van formaat is. Maar voor de Tocht der Tochten ben ik zomaar ingeloot dit seizoen. IJsstress dus!

“Life is what happens to you, while you’re busy making other plans”

Ik vermoed dat John Lennon geen groot schaatser was, en evenmin een fervent wielrenner. Maar zijn profetische woorden “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans” zouden zomaar uit een sportboek gegrepen kunnen zijn.

Met kerst fietste ik rond in de Limburgse heuvels, iets wat normaal is in april. Op 2 januari fietste ik een rondje Langeveldse Slag door de duinen onder Zandvoort. Dat ben ik gewend te doen in het vroege voorjaar als de knoppen op springen staan en ik echt zwaar genoeg heb van geestdodende uren op de hometrainer. Met het Gaul! trainingsclubje ook al een rondje van ruim 100km gefietst, een grens die ik doorgaans in een seizoen niet voor maart doorbreek. Bij thuiskomst bewonderde ik de krokussen in de tuin.

Niets, maar dan ook niets, wees voor mij op een natuurijs winter. Ik had de Elfstedentocht al lang op mijn buik geschreven. Het was al lente, de watermassa’s waren door de aanhoudend zachte temperaturen nog te warm, kortom, Milaan-Sanremo was mentaal dichterbij dan Bartlehiem.

 IJsuren

En dan mag na een paar nachten pittige vorst het schema helemaal om! De focus is ineens niet meer de Ventoux Challenge in mei, maar de Tocht der Tochten, of ie er nu komt of niet. Er zal geschaatst worden! Want mijn basisconditie is in orde, de kunstijsuren waren er door een drukke werkagenda bij ingeschoten. Los daarvan is tientallen kilometers schaatsen over natuurijs iets wat niet te oefenen valt, behalve dan op natuurijs.

Nu ben ik een schijtluis als het op natuurijs aankomt. Mij zie je alleen op stevig, goedgekeurd ijs. En de sneeuwbuien van vrijdag 3 februari waren niet bevorderlijk voor de ijskwaliteit.

Dus eerst het natuurijsbaantje van Oostzaan opgezocht. Anderhalf uur rondjes draaien op een baan die iets langer is dan een 400m baan. Goed om de natuurijsslag weer op te pakken. Stap 2 is het Nuldernauw met 2 mede Gaulisten voorafgaand aan de Gaul! ALV in Zeist.

De lokale ijsvereniging uit Nijkerk heeft een baan van 1 kilometer uitgezet. Perfect om de wat langere stukken doorschaatsen een beetje te oefenen. En het rijden langs scheuren, want die zijn talrijk, net als andere, iets minder snelle schaatsers. Dat maakt de 1,5 uur op het Nuldernauw tot een goede behendigheidsoefening.

Au!

Eentje die niet helemaal vlekkeloos gaat. Mijn linkerschaats komt iets te diep in een scheur en ik klap tegen het ijs.  Ik weet mijn val gelukkig te breken, maar mijn knie is toch wat pijnlijk. Erger is de gekwetste trots. Mijn eerste val sinds een paar seizoenen schaatsen. Harkerig voltooi ik de rest van het rondje. Dan schiet er ook nog eens een schaatser pal voor mijn neus ineens naar links, ik moet vol in de rem en weet mijn evenwicht ternauwernood te bewaren. Gelukkig kan ik nog wat rondjes aan mijn slag en zelfvertrouwen werken.

Skating for Warchild

Nu op weg naar de echte tochten! En wie weet wel die Ene. Dat is nu even aan de weergoden; hoe dan ook even verschrikkelijk genieten van natuurijs. Mocht de Tocht doorgaan, dan kun je zeker een mail van me verwachten. Want dan gaat deze Gaulist schaatsen voor Warchild.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *