NK Wielrennen voor burgemeesters

Het NK Wielrennen voor burgemeesters werd een groot succes voor Gaul! Dankzij de gastvrijheid van clubgenoot en burgemeester van Borger-Odoorn Marco Out, de vrijgevigheid van een aantal collega burgemeesters en de sponsoren, mocht bevlogen Gaul! voorzitter Christiaan Warger 1000 euro ontvangen voor Warchild! Fantastisch. Maar voor het zover was, werd er natuurlijk gekoerst.

Gaulisten Christiaan, Max en ik zijn ingegaan op de uitnodiging van clubgenoot en organiserend burgemeester Marco Out om mee te rijden met het NK wielrennen voor burgemeesters. Als vertegenwoordigers van Gaul! en als ‘pelotonvulling’. Bij die wat oneervolle benaming hoort een eervolle taak: kopwerk doen voor burgemeesters die het even niet kunnen volgen, ze aanwijzingen geven bij het fietsen en ons verder niet teveel met de koers bemoeien. We zijn in goed gezelschap, want oud-prof Gert Jacobs, afgelopen zomer de revelatie van RTL7s Tour du Jour, fietst ook mee. Dat worden vast leuke verhalen onderweg!

Start

Een 5-voudig oud winnaar van het NK lost het startschot en het bescheiden peloton trekt zich in gang. Omgeven door motoren, een jurywagen van de KNWU en een materiaalwagen is het allemaal net echt. Er rijdt zelfs een speaker mee, die vanaf de motor het publiek bij de finish op de hoogte houdt van het koersverloop. Afstand: 29 km. Kort uurtje vlammen dus. Max neemt snel de kop en gaat zich warmrijden. Met dat ‘warmrijden’ trekt hij meteen het peloton op een lint. Ik ga hem waarschuwen dat hij wat meer ontzag moet hebben voor ’s lands gezagsdragers. Als ik in een bocht hang, komt er ineens een flits buitenom. Gert Jacobs. Misschien wat aan snelheid ingeboet, aan techniek zeker niet!

Als we aan het einde van de 1e lus terugdraaien naar start/finishplaats Exloo, muist Christiaan er vanonder. Tegen alle ploegwetten in, zet ik me op kop van het peloton om de groep naar hem toe te rijden. Achter je eigen voorzitter aankoersen, als me dat maar niet op een royement komt te staan………. We halen Christiaan terug, en de groep gunt me de eer om even wat langer op kop te rijden. Marco Out, die zich wil sparen voor de eindsprint, blijft lekker in mijn wiel hangen.

Stenen

Op een gegeven moment vind ik het genoeg, en geef de kop over. Marco demarreert meteen, maar wordt teruggehaald. Dan een scherpe bocht naar rechts, en we rijden de inmiddels nat liggende Drentse kasseien op. Ai! Ik sta veel te groot geschakeld, en mijn banden zijn keihard opgepompt. Ik glibber over de licht bemoste stenen. Mijn achterwiel gaat alle kanten op, behalve de kant die ik wil. Ik durf mijn handen niet te verplaatsen om lichter te schakelen. Op een gegeven moment lukt het me in een weinig elegante beweging toch. Maar iedere vaart is eruit en ik zie een groot deel van de groep steeds verder weg rijden.

Gert Jacobs zegt bij zijn terugblik ’s avonds dat wat er daar gebeurde, weinig meer met fietsen te maken had. Dat geldt voor mij driedubbel. Voor mij is het een soort bouldering, met hamer en pikhouweel van kassei naar kassei. Uit de jurywagen krijg ik de aanwijzing het midden op te zoeken. Ultieme vernedering. Ik had al gezworen Parijs-Roubaix nooit te zullen rijden, ik weet nu zeker dat ik die eed gestand zal doen.

Dan het einde. Vlak voor me Max en 2 burgemeesters die er ook een spastische glijpartij van hadden gemaakt. Gelukkig kan ik nu mijn taak uitvoeren en geloste burgemeesters gaan begeleiden. Kan ik altijd later volhouden dat ik me bewust heb laten afzakken………..

Terugkeer

Max en ik trekken de burgemeesters van Baarle-Nassau en Sint-Oedenrode weer op gang. Voor ons lijkt nog iemand te rijden. Ik zeg tegen Max dat ik me wel over deze burgemeesters zal ontfermen. Als geboren en getogen Brabander moet ik natuurlijk de eer van die wielerminnende provincie hooghouden en haar burgemeesters bijstaan. Ik leg me over mijn stuur en ga tempo draaien. Ondertussen begint het wat harder te regenen. Het peloton verdwijnt aan de einder. Vlak voordat we Exloo weer binnenrijden, gaat het gemeen vals plat omhoog. Ik merk dat ik de Brabantse helden uit het wiel rij, dus ik neem wat gas terug.

Als ze weer in mijn wiel hangen, geef ik toch weer flink gas. Af en toe hou ik in de gaten of ze bijblijven, maar ze kunnen een tempo van 37-38 km/h prima volgen. Op een lange provinciale weg zie ik in de verte de wagens achter het peloton opdoemen. We lopen in! Nog maar even wat extra gas. Niet al te rap de bochten door, en dan weer langzaam het tempo opschroeven. We bereiken de achterste motoren, en komen ’tussen de wagens’. Wauw! Hergroepering! Ik mijn enthousiasme blijk ik een burgemeester toch in de laatste meters te hebben losgereden. Max laat zich afzakken om ook hem te halen.

Finish

Zo houden we het peloton bijeen in de laatste kilometers naar Exloo. Met de schermutselingen voorin bemoeien we ons niet. Vind ik niet heel erg, want de eindsprint is op natte klinkers en dat lijkt me geen genoegen als je daar volle bak moet. Ik hoor de speaker de winnaar noemen: Joost van Oostrum uit Rhenen. ‘Onze’  Marco Out wordt derde. Een van de burgemeesters die ik heb teruggebracht, bemoeit zich zelfs nog met de eindsprint.

Het was geweldig eervol om mee te mogen rijden! Niet in de laatste plaats vanwege de geweldige opbrengst voor Warchild. Samen met een aantal burgemeesters en sponsoren, hebben we op een regenachtige Drentse middag toch weer een beetje oorlog uit een kind gehaald.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.