Groot rondje Sella

Dolomieten, 2 juli 2008

De grote vraag is hoe mijn benen de dag van gisteren hebben verteerd. Ze voelen nog wat aan de zware kant. Dat moeten we er dus uitfietsen. Ik verander sowieso de tactiek. Gisteren heb ik met een tamelijk hoge hartslag gereden. Vandaag probeer ik de bergen wat rustiger op te fietsen, temeer omdat ik er vandaag 5 voor mijn kiezen krijg. In totaal ruim 3400 hoogtemeters op 120km. Da’s serieus werk.

De eerste afspraak is met de Passo di Gardena. Een wat langere -10 km- maar niet al te steile klim. Het lukt me goed om rustig aan te doen. Dat geeft meteen de gelegenheid om de wonderbaarlijk mooie omgeving in me op te zuigen. De voor de Dolomieten zo kenmerkende ongenaakbare rotsformaties die ineens oprijzen uit liefelijk groene hellingen.

Sella

Na een korte afdaling meteen afspraak nummer 2. De Passo di Sella. Kort, 5 kilometer klimmen, en evenmin al te steil. Kort na het begin wordt ik ingehaald door een klein Italiaantje. In tegenstelling tot gisteren zet ik mijn competitiedrang opzij. Daarvoor is het parcours me vandaag te heftig.

De route die ik vandaag volg leidt me in een ruime bocht om het Sella massief. Een stel ruige pieken die in een soort ronde formatie liggen. De hele dag is het uitzicht genieten geblazen. Vanaf de Sella een heerlijk lange afdaling, waarbij ik soms af moet rekenen met mutsig in de weg rijdende automobilisten. Wachten totdat je zicht hebt, en dan er voorbij.

Marmolada

Dan een oude bekende, de Passo di Fedaia, die langs de Marmolada gletsjer voert. Die heb ik een aantal jaar geleden ook met Lieke gefietst. Toen was het bloedjeheet, en ik kan me met name nog een oneindig lijkend steil stuk herinneren. Nu gewapend met hoogteprofielen, en dus parcourskennis op pad gegaan. En veel zonnebrand. Het eerste komt van pas. Het tweede niet.

Want donkere wolken pakken zich samen in het taps toelopende dal, en beginnen hun lading te lozen. Tijdens de klim vind ik dat prettiger dan een schroeiende zon, maar ik maak me wel zorgen over de afdaling. Het steile stuk is goed te verteren, met minder lichaamsgewicht en een veel betere conditie dan enkele jaren geleden. Ondanks de regen is er gelukkig nog steeds een prachtig uitzicht op de Marmolada gletsjer. Wat kan een mens toch gelukkig zijn.

Koud

Boven even goed geluncht, met een kop soep, en 2 broodjes kaas die ik in mijn overmoed had besteld. Want het blijken halve broden met gesmolten kaas te zijn. Die krijg ik niet allebei weg, temeer omdat ik onderweg continu bijvul met energiedrank, bananen en repen.

Dan de afdaling. Een stuk waar ik ooit 80 km/h heb gehaald. Dat is nu niet aan de orde, want hoewel de regen is opgehouden, ligt het wegdek nog nat. Evengoed haal ik flinke snelheden en gecombineerd met het opspattende vocht maakt het dat het ijskoud wordt. Bibberend als een rietje kom ik beneden.

Dal

Daar kan ik mezelf meten warmfietsen. In een diep en stijl dal bij Selva di Cadore, dat ik stroomopwaarts volg. En die stroom gaat hard, dat betekent dus dat stroomopwaarts ook flink bergopwaarts fietsen is. Het dal is stil, smal, dichtbegroeid en mistig. Dat maakt het heel unheimisch. Bovendien zitten er twee lange, donkere tunnels in. Alsof je door de slokdarm van een heel groot beest rijdt.

Ineens om een bocht begint weer de beschaving. Het dorpje Selva die Cadore, dat tegen een bergwand aangeplakt ligt. Dat betekent ook het begin van het piece de resistence van vandaag: de Passo di Giau.

Gi-au!

Die Giau is een soort muur. Een berghelling waar je eigenlijk niet tegenaan kunt, en waar ze toch een weg tegen aan hebben geplakt. De berg heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 9%, en geeft je geen moment rust. Extreem steile stukken worden afgewisseld met steile stukken. In een ingespannen mantra rijdt ik er tegenaan, alle 10 kilometer lang. Deze berg doet l’Alpe d’Huez bijna verbleken. Komt natuurlijk ook omdat ik vandaag al wat in de benen heb.

De Giau speelt zich grotendeels in een bos af. Waar de regen weer gestaag neerdaalt. Het laatste stuk is echter in de open vlakte, en met de wind die op 2000 meter vrij spel heeft, maakt het dat flink koud. In de gite boven snel wat water getapt en snel naar beneden, om de warmte van de beklimming nog even in mijn lijf te houden.

Valparola

Tijdens de afdaling is het gelukkig droog, en ook het wegdek ligt er droog bij. Kan dus weer even lekker doordalen. Dan linksaf naar de laatste klus van de dag, de Valparola. Die ben ik een paar jaar geleden een paar keer opgefietst, dus die ken ik nog wel. Daardoor treedt echter een lichte onderschatting op, ook omdat ik er even geen rekening mee hou dat ik al bijna 100 niet al te vlakke kilometers in de benen heb.

Na een wat overmoedig begin probeer ik dus weer een gestaag tempo te vinden, dat ik goed vol kan houden. Dat lukt, maar na deze afstand niet van harte. Toch weet ik nog wel van het landschap te genieten. Op de top van de Passo di Falzarego rechtsaf naar de eigenlijke bestemming, de Passo di Valparola. Das nog even 1500 meter aan de bak. Op de top zit Frans in de lokale stube. Met hem drink ik een welverdiend kopje koffie en eet een dito strudel.

Dan wegens de opzettende bewolking als een speer naar beneden. Helaas hou ik het niet helemaal droog, maar de regen begint ‘gelukkig’ pas vlakbij het dal. Voldaan en doorweekt kom ik bij het hotel aan. De koninginne-etappe is voltooid!