De Cricq

Met een mengeling van ontspanning en spanning sta ik aan de start in La Roche. Gebroederlijk naast Casper, die ik na lange tijd weer eens tegenkom. De spanning hoort bij de laatste uren voor een groot fietsevenement. Gek eigenlijk. Het enige dat je gaat doen is 170km fietsen. OK, onderweg misschien wat afzien, maar waar is die spanning nou eenmaal goed voor, dat afzien komt vanzelf.

De ontspanning komt door het feit dat ik mijn grote doel voor dit jaar al lang en breed binnen heb: het van kust naar kust fietsen door de Verenigde Staten. Alles wat er na komt is bonus. Zo ook deze cyclosportief, de Claudy Cricquelion. Eindelijk doe ik deze wedstrijd eens. 

Ardennen

sportograf-42014134_lowres

In 2008 stond ik ingeschreven, maar toen gooide een hernia roet in het eten. Daarna iedere keer een ander programma. Maar nu eindelijk aan de start in de Ardennen. Het worden gek genoeg ook mijn eerste Ardense meters van het seizoen. Normaal, ook dit jaar, plan ik daar een aantal weekenden training. Maar door het barre voorjaar heb ik die dit keer allemaal gecanceld.

Op papier ben ik goed in vorm. Verschrikkelijk veel kilometers in de benen, de laatste tijd lekker op intensiteit getraind en weer een kilootje of wat lichter dan voorgaande jaren. Maar papier is geduldig. We gaan het zien.

Pech

Het startschot klinkt en we dringen ons naar voren. Vanuit La Roche meteen een klim op. Dat kan ook niet anders, iedere weg vanuit dit dorpje loopt omhoog. Ik pak een fijn tempo, hoge trapfrequentie en jaag m’n hartslag moeiteloos naar het omslagpunt. Dat is fijn. M’n voornemen was om me niet te forceren en evenmin als een toerist van start te gaan. Ik geloof dat ik dat evenwicht gevonden heb.

Het peloton slingert zich naar boven. Na luttele kilometers zie ik Gaulist Kjell met panne langs de kant staan. Even later weer een Gaul! tenue in de berm. Ronnie is de pechvogel. We zijn toch niet behekst als ploeg? Dat blijkt gelukkig mee te vallen. Hoewel Casper ergens onderweg nog een bidonhouder moet vastschroeven en Jakob een Schleckje doet met een op-een-strategisch-rot-moment-aflopende-ketting.

Cultuur

sportograf-42000880_lowresDe dag blijkt een reis te worden langs de culturele hoogtepunten van de Ardennen. In een van de eerste beklimmingen staat een draaiorgeltje langs de kant dat nota bene ‘Tulpen uit Amsterdam’ over de heuvels doet schallen. Of ben ik nu al aan het hallucineren? Op de Haussire staan 4 heren in vol tenue op jachthoorns te blazen. En in verschillende dorpen staan lokale beroemdheden begeleid door synthesizers onder partytenten hun vocale talenten ten toon te spreiden. Voor hen hun moment of fame. Voor de gemiddelde deelnemer een aansporing om vooral snel verder te fietsen……

In een dorpje staat een fanclub van een lokale held genaamd Eddy. Althans 3 vrouwen hebben T-shirts aan die de naam spellen. De middelste vrouw neemt de middelste 2 letters van de naam voor haar rekening. Dapper in zo’n mannenwereld die een cyclosportief nog steeds is. Ik laat het inkoppen van de grap aan jou zelf over……

Koers

We draaien in lussen rond La Roche. Bij kilometer 50 kondigt zich het eerste pièce de resistance aan: de Mur de Velomediane. Een steile rotberg met percentages die in de dubbele cijfers lopen. Ik kom ‘m goed op.

De koers verloopt voor mij in een wat wonderlijk patroon. In de afdalingen ben ik bovengemiddeld snel. Daar rij ik regelmatig los van de groep waarin ik zit om aan te sluiten bij een volgende groep. Op de bijzonder schaarse vlakke stroken is het meedraaien in de groep waarin ik me op dat moment bevind. En op de beklimmingen is in het begin iedereen om me heen vaak sneller. Dan gaandeweg de klim rij ik ze voorbij om een soort forcing door te voeren in de groep waarin ik zit.

sportograf-42002057_lowresZo verandert het gezelschap renners om me heen continu van samenstelling. Er is geen lijn in te trekken.

Haussire

Na een nieuwe lus door La Roche volgt het hoogtepunt van de dag. De beklimming van de Haussire in 3 trappen, waarvan de eerste trede kuitenbijterig stijl is. Op die trede staan Mieke en Martijn met verse bidons klaar. Het tempo ligt zo laag dat we rustig bidons en woorden kunnen uitwisselen, al is dat laatste met een hijgende ademhaling wat lastig. Heel erg fijn om van die begeleiding te hebben!

Lint

Een lange lus volgt, waarin de beklimmingen zich iets minder snel opvolgen dan in het eerste gedeelte. Gaulist Alef komt langsgereden. Zo rijd je in een waaier op de Ronde Hoep, zo samen in de Ardennen. Hij is sterker en zet zich op kop van de groep. Een lange, vals platte afdaling volgt. Het tempo daalt op het moment dat Alef de kop afgeeft. Zonde van de afdaling! Ik herinner me de lessen in efficiënt rijden van mijn Amerikaanse mattie Dave.

Ik rij langs de groep om het tempo aan te geven. Alef doet met me mee. Een lang lint zwijgende renners kronkelt zich door de Ardennen. Als ik op kop rijd hoor ik een zacht suizende slang achter me aan glijden.

Mindfulness

Het parcours pak ik volgens de wetten van mindfulness aan. In het moment. Iedere beklimming de hartslag naar het omslagpunt brengen en niet bezig zijn met wat nog komen gaat. Naar mijn idee hebben we de zware beklimmingen van de dag, de Mur de Velomediane en de Haussire, gehad. Dan na wat draaien en keren ineens bekend terrein. De Roche a Frene. Dat is even een verrassing, want evenmin een katje om zonder fietshandschoenen aan te pakken.

Ik ken deze beklimming tamelijk goed en weet dus hoe te doseren. Alef is goed en rijdt van ons groepje weg. Dat groepje is zoals de hele dag boven weer van andere samenstelling dan onderaan de klim.

Regen

sportograf-42011431_lowresOp de Roche a Frene veranderen enkele druppels die ons wat bespatten in serieuze regen. We zijn in de Ardennen. In de klim niet zo’n ramp. In de afdaling een stuk minder. Het zicht wordt slecht en het wegdek glibberig. Hier en daar ligt een verdwaasde fietser langs de kant van de weg. De modder spat in het gezicht. Belgian toothpaste.

Helemaal top is het als we een afdaling voor de kiezen krijgen met vers gestort grind. Door de regen zie je niet precies waar dat grind ligt en het geheel is een slipperige combinatie. Ik bibber er sneller doorheen dan de meeste renners om me heen. En zo ontstaat er weer een nieuw groepje.

Stille omgang

De benen beginnen wat afgedraaid te raken. Toch kan ik iedere beklimming nog een aardig tempo hanteren. Ik zit nu wel in een gedeelte van het peloton waar een aantal jongens bergop echt sterker zijn dan ik. Een aantal rijdt bergop van me weg. Met de rest het vandaag gebruikelijke patroon: na mijn rustige aanvang van de beklimmingen eindig ik iedere keer het tempo bepalend op kop van een groep die aan de achterkant uitdunt.

Zwijgend pakken we de hellingen. Een stille omgang van fietsers in de Ardense heuvels.

Parcours

sportograf-42023056_lowresMijn mindfulness begint te slijten. Ik tel de kilometers af en ben erg aan het rekenen of ik het binnen de 6:00u ga halen. In de -naar mijn idee- voorlaatste beklimming moet ik mijn groepje laten gaan. We blijven met 3 man over. In de lange afdaling naar La Roche ga ik met een tanige Belg hard naar beneden.

We draaien La Roche binnen en bedanken elkaar voor het werk. Ik maak me op voor een lus van nog 10 km. Die komt er niet. Om de bocht doemt ineens de finish op. De tocht blijkt geen ruim 170, maar ruim 160km lang. Parcourskennis is soms toch wel handig. Het is een beetje een anticlimax.

Hoewel. Ik heb het in 5:30u voltooid, met een gemiddelde van 29,7 km/h. Voor mijn doen ongekend hard. De papieren vorm heeft zich dus toch uitbetaald.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *