Lees verder »]]> Sponsor mij voor de Mont Ventoux Challenge en help Warchild de oorlog uit een kind te halen!

Van 17 tot 20 mei ga ik de Mont Ventoux Challenge aan met mijn wielerclub Gaul! Omdat we van uitdagingen houden, gaan we eerst in 3 dagen van 150-180km per dag dwars door de Alpen naar Bedoin fietsen. Op de 4e dag fietsen we vervolgens zo hard mogelijk de Mont Ventoux op. Dat doe ik omdat ik een beetje gek ben, omdat ik van bergop fietsen hou en vooral omdat ik daarmee Warchild wil steunen in haar hoognodige werk.

En daar kun jij bij helpen! Ik lever de inspanning, lever jij het geld om Warchild te helpen de oorlog uit een kind te halen?

Sponsor me per kilometer (500), hoogtemeter (10.000), dag (4), of gewoon met een bedrag. Dat kun je doen met een I-Deal betaling op www.gaul.nl Vul bij ‘Actie’ in ‘Mont Ventoux’ en bij ‘Ik sponsor’  mijn naam.

Bekijk dit indrukwekkende filmpje waarom het werk van WarChild nodig was en is!

Alvast enorm bedankt voor je steun!

Lees verder »]]> Sommige lessen in je leven moet je meer dan eens leren voordat ze doordringen. En sommige leermomenten blijven zich van tijd tot tijd opdringen, ook al dacht je dat je het trucje doorhad. Zo heb ik deze week een pittige mentale confrontatie met mezelf gehad. Ofwel, de andere kant van Elfstedenkoorts en de kunst van het ZIJN.

Ingeloot

Want ja, ik ben dit jaar in het gelukkige bezit van een startbewijs voor de Elfstedentocht. Ik ben ingeloot, mocht de Tocht der Tochten verreden worden. Hetgeen op dit moment onwaarschijnlijk is. Dat betekende dat met de dalende temperaturen en aangroeiend ijs, het basaal adrenalinepeil in mijn bloed danig steeg. Gek werd ik van de onzekere langetermijnverwachtingen, en de vraag of de Tocht door zou gaan.

Maar goed, er lag natuurijs, dus ik kon a. lekker gaan genieten en b. de nodige natuurijskilometers maken om me voor te bereiden op 200km schaatsen door Friesland. Maar tijdens het schaatsen, wat me zeker momenten van absolute gelukzaligheid opleverde, was er continu een stemmetje in mijn hoofd.

Twijfels

“Als je nu al koude vingers hebt, hoe moet dat bij een Elfstedentocht?”, “Je hebt maar 50k geschaatst, da’s nog lang geen 200, hoe komt dat ooit goed?”, dat soort demotiverende gedachten gingen door mijn hoofd. Daarbij was  er 1 ding dominant, of beter, 2 dingen, want het betrof mijn voeten.

De knobbels op mijn enkels had ik namelijk in een paar relatief korte schaatstochten flink kapot gereden. Na 55 km schaatsen stond het bloed letterlijk in mijn schaatsschoen. Ik heb heerlijke nauwsluitende schoenen. Thermoplastisch, die in een oven verwarmd worden en als gegoten om je voeten sluiten. Dat wil in mijn geval zeggen, als gegoten als het mooi glad kunstijs betreft. Maar het hobbelige natuurijs met een scheur hier en daar zorgde voor zoveel beweging in mijn voeten dat het teveel wrijving gaf tussen enkel en schoen.

Langeraarse Plassen

Dus naar de schaatsdealer, een rij van 1 uur getrotseerd -half NL ging immers nieuwe schaatsen kopen- en de schoenen wat bij laten vormen zodat ze meer ruimte gaven. Die waren klaar voor de Tocht der Tochten! Ik ging ze meteen uitproberen op de nabijgelegen Langeraarse Plassen.

En daar zakte de moed me in de schaatsen. Mijn voeten deden nog steeds pijn, logisch, want de huid lag al open, dan helpt bijvormen even niet. Ik raakte geen slag, ging onzeker over het ijs, maalde over een beetje wind tegen en een beetje water op het ijs. Had het kortom, totaal niet naar mijn zin. En begon me daar weer mateloos over op te winden. Ik vind schaatsen toch immers leuk! Nou, dan moest ik ook maar van het natuurijs genieten.

It giet net oan

Niet dus. Na 2 rondjes van 6,5k op de Langeraarse Plassen hield ik het voor gezien. Totaal geen moraal, in wielertermen gesproken. Dan maar lekker naar huis.

Maar op weg naar Amsterdam begon ik te bedenken dat de kans dat de Elfstedentocht zou doorgaan, nihil was. De weerberichten, informatie van Friezen en het Radio 1 journaal gaven alle informatie waaruit ik concludeerde hetgeen de Elfstedenvereniging die avond zou bevestigen: vooralsnog gaat die tocht niet door. Voorspelde dooi, te dun ijs, te weinig strenge vorst voor de dooiaanval. Dat wordt ‘m niet, bedacht ik.

Waterland

Dan maken zere voeten niet uit, bedacht ik er meteen achteraan, en ga ik zolang het kan lekker op natuurijs rijden.  Dus meteen door naar het Waterland ten noorden van Amsterdam. Bij Zunderdorp het ijs op. En daar begon het Grote Genieten. Ik genoot van de straffe noordoosten wind, het zicht op de kerktoren van Ransdorp, schaatsen over de dieën tussen Ransdorp en Uitdam, Zuiderwoude, Overleek, de lage witte lucht met een doorbrekende zon. Kortom, van schaatsen zoals schaatsen bedoeld is.

Totaal ontspannen, met ineens een stuk minder pijn in mijn voeten en een stuk zekerder en prettiger schaatsritme dan een uur daarvoor op de Langeraarse Plassen. Waarom? Ik had het heilige moeten losgelaten.

Het gaat om het ZIJN

En ik liet vooral los dat ik tijdens het schaatsen op de Langeraarse Plassen niet bezig was met de tocht op dat moment, maar met een hypothetische Elfstedentocht. Ieder pijntje, ongemakje of mentaal dipje vergrootte ik 200km uit. Hoe zou ik dat ooit kunnen volbrengen. Mijn hoofd was niet waar mijn lijf was, niet bij het moment, maar bij een mogelijke toekomst. Ik was bij voorbaat aan het afzien. “Suffering is optional”; wel ik had die optie al gelicht!

Terwijl ik in 2000 bij de Marathon van Rotterdam al van mijn toenmalige trainer had geleerd: “Het gaat om het ZIJN! Denk niet aan de finish, maar aan het hier en nu, en geniet van je prestatie.” Ik weet nog goed hoe ik in die mindset vlak na de halve marathon in totale gelukzaligheid de Erasmusbrug voor de 2e keer overrende. Daarna kwam het afzien, maar ik was wel aan het genieten!

Platzerwasel

Het klinkt misschien überspiritueel, maar het is mijns inziens wel waar. Bij sporten gaat het om het hier en nu, genieten van de beweging. Jochem Uytdehaage gaf al aan dat als je heel snel wilt schaatsen, je vooral bezig moet zijn met schaatsen. En vooral niet met zo hard mogelijk schaatsen. Ik leerde weer dat je niet bezig moet zijn met het doel, en al zeker niet met een volgende inspanning, waarbij je ook een voorschot neemt op een volgend afzien. Een vorm van wat ik ‘Platzerwaselen’ noem.

En daar in het Waterland, waar ik de gedachten aan een Elfstedentocht had losgelaten, was ik ineens weer intens aan het genieten van schaatsen. In het hier en nu. Weer een les herleerd. “Het gaat om het zijn”, dat klinkt gemakkelijker dan het is.

Lees verder »]]> HSS Bimetaal van 62/63 graden Rockwell C. Kevlar, kangoeroe leer, 100% polyester, polyamide micro vezel, polysester fleece. Zomaar wat high-tech materialen -ok, vergeet even de kangoeroe- die ik gebruik om me op schaatsen voor te bewegen. Wat ik kan doen omdat moleculen in de grenslaag van ijs en lucht zich als vloeistof gedragen.

Ons Genoegen

Een realiteit die ver weg lijkt van de koektrommel en Anton Pieck taferelen waarin ons land wordt omgetoverd na een aantal nachten stevige vorst. Maar het is een en dezelfde wereld. De wereld van ijsclubs met klinkende namen als ‘De Volharding’, ‘Onderling Genoegen’, ‘Hard Gaat Ie’ en ‘Ons Genoegen’  uit Sint Jansklooster, waar ik voor mijn eerste serieuze schaatstocht neerstreek.

Sint Jansklooster? Kennen we dat niet ergens van? Jazeker, dat is Evert van Benthem-land. Zijn voormalige achtertuin kende ik alleen van met de auto doorheen rijden. En ik was al onder de indruk van prachtige watermassa’s als de Belterwijde en de Beulakerwijde. Dat moest een waar schaatsparadijs zijn, en dat was het!

Geluk

Inschrijven bij de lokale kroeg, schaatsen aantrekken op een walkant, daar je tas achterlaten die er uren later nog ligt, en dan los. Na 100m werkijs wordt het een prachtige zwartglanzende vloer. Tussen rietkragen door. En dan een rondje rond de vlakte van de Belterwijde vergezeld door een laagstaande februarizon.

Met de wind in de rug zeilen over het ijs. Dansend van been naar been, in een niet te stoppen ritme. Momenten van pure gelukzaligheid.

Waterland

Zo ook daags nadien in het ‘eigen’ Waterland ten noorden van Amsterdam. Bekend gebied van talloze fietstochten. En dan ineens over de sloten, dieën (zo heet dat daar) langs Ransdorp, Uitdam, Zuiderwoude, Monnickendam en zo meer. Bukken onder bruggen, klunen over dijken, laaghangende luchten boven het polderland, een doorbrekende zon. Weer pure gelukzaligheid in het Hollandse laagland. Tocht of geen Tocht, schaatsen is genieten.

Lees verder »]]>

Gaulisten op het Nuldernauw

In een tijd van het jaar waarin mijn Brabantse bloed normaal in carnavalsstand gaat, slaat nu de schaatskoorts toe.   Een schaatskoorts die extra hevig is, want ik ben ingeloot voor de Elfstedentocht. Drie jaar op rij ben ik uitgeloot voor de Dolomietenmarathon -voor de leken, dat is 140km met een fiets over de Dolomieten rossen- wat een statistiche prestatie van formaat is. Maar voor de Tocht der Tochten ben ik zomaar ingeloot dit seizoen. IJsstress dus!

“Life is what happens to you, while you’re busy making other plans”

Ik vermoed dat John Lennon geen groot schaatser was, en evenmin een fervent wielrenner. Maar zijn profetische woorden “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans” zouden zomaar uit een sportboek gegrepen kunnen zijn.

Met kerst fietste ik rond in de Limburgse heuvels, iets wat normaal is in april. Op 2 januari fietste ik een rondje Langeveldse Slag door de duinen onder Zandvoort. Dat ben ik gewend te doen in het vroege voorjaar als de knoppen op springen staan en ik echt zwaar genoeg heb van geestdodende uren op de hometrainer. Met het Gaul! trainingsclubje ook al een rondje van ruim 100km gefietst, een grens die ik doorgaans in een seizoen niet voor maart doorbreek. Bij thuiskomst bewonderde ik de krokussen in de tuin.

Niets, maar dan ook niets, wees voor mij op een natuurijs winter. Ik had de Elfstedentocht al lang op mijn buik geschreven. Het was al lente, de watermassa’s waren door de aanhoudend zachte temperaturen nog te warm, kortom, Milaan-Sanremo was mentaal dichterbij dan Bartlehiem.

 IJsuren

En dan mag na een paar nachten pittige vorst het schema helemaal om! De focus is ineens niet meer de Ventoux Challenge in mei, maar de Tocht der Tochten, of ie er nu komt of niet. Er zal geschaatst worden! Want mijn basisconditie is in orde, de kunstijsuren waren er door een drukke werkagenda bij ingeschoten. Los daarvan is tientallen kilometers schaatsen over natuurijs iets wat niet te oefenen valt, behalve dan op natuurijs.

Nu ben ik een schijtluis als het op natuurijs aankomt. Mij zie je alleen op stevig, goedgekeurd ijs. En de sneeuwbuien van vrijdag 3 februari waren niet bevorderlijk voor de ijskwaliteit.

Dus eerst het natuurijsbaantje van Oostzaan opgezocht. Anderhalf uur rondjes draaien op een baan die iets langer is dan een 400m baan. Goed om de natuurijsslag weer op te pakken. Stap 2 is het Nuldernauw met 2 mede Gaulisten voorafgaand aan de Gaul! ALV in Zeist.

De lokale ijsvereniging uit Nijkerk heeft een baan van 1 kilometer uitgezet. Perfect om de wat langere stukken doorschaatsen een beetje te oefenen. En het rijden langs scheuren, want die zijn talrijk, net als andere, iets minder snelle schaatsers. Dat maakt de 1,5 uur op het Nuldernauw tot een goede behendigheidsoefening.

Au!

Eentje die niet helemaal vlekkeloos gaat. Mijn linkerschaats komt iets te diep in een scheur en ik klap tegen het ijs.  Ik weet mijn val gelukkig te breken, maar mijn knie is toch wat pijnlijk. Erger is de gekwetste trots. Mijn eerste val sinds een paar seizoenen schaatsen. Harkerig voltooi ik de rest van het rondje. Dan schiet er ook nog eens een schaatser pal voor mijn neus ineens naar links, ik moet vol in de rem en weet mijn evenwicht ternauwernood te bewaren. Gelukkig kan ik nog wat rondjes aan mijn slag en zelfvertrouwen werken.

Skating for Warchild

Nu op weg naar de echte tochten! En wie weet wel die Ene. Dat is nu even aan de weergoden; hoe dan ook even verschrikkelijk genieten van natuurijs. Mocht de Tocht doorgaan, dan kun je zeker een mail van me verwachten. Want dan gaat deze Gaulist schaatsen voor Warchild.

Lees verder »]]> Dit citaat zegt alles. Dit is FIETSEN:

The bicycle saves my life every day. If you’ve ever experienced a moment of awe or freedom on a bicycle; if you’ve ever taken flight from sadness to the rhythm of two spinning wheels, or felt the resurgence of hope pedalling to the top of a hill with the dew of effort on your forehead; if you’ve ever wondered, swooping bird-like downhill on a bicycle, if the world was standing still; if you have ever, just once, sat on a bicycle with a singing heart and felt like an ordinary human touching the gods, then we share something fundamental. We know it’s all about the bike.

Uit
“It’s All About the Bike: The Pursuit of Happiness on Two Wheels”
by Robert Penn
208 pp., Penguin Books, 2010
ISBN 978-1-846-14262-8

Lees verder »]]> Het NK Wielrennen voor burgemeesters werd een groot succes voor Gaul! Dankzij de gastvrijheid van clubgenoot en burgemeester van Borger-Odoorn Marco Out, de vrijgevigheid van een aantal collega burgemeesters en de sponsoren, mocht bevlogen Gaul! voorzitter Christiaan Warger 1000 euro ontvangen voor Warchild! Fantastisch. Maar voor het zover was, werd er natuurlijk gekoerst.

Gaulisten Christiaan, Max en ik zijn ingegaan op de uitnodiging van clubgenoot en organiserend burgemeester Marco Out om mee te rijden met het NK wielrennen voor burgemeesters. Als vertegenwoordigers van Gaul! en als ‘pelotonvulling’. Bij die wat oneervolle benaming hoort een eervolle taak: kopwerk doen voor burgemeesters die het even niet kunnen volgen, ze aanwijzingen geven bij het fietsen en ons verder niet teveel met de koers bemoeien. We zijn in goed gezelschap, want oud-prof Gert Jacobs, afgelopen zomer de revelatie van RTL7s Tour du Jour, fietst ook mee. Dat worden vast leuke verhalen onderweg!

Start

Een 5-voudig oud winnaar van het NK lost het startschot en het bescheiden peloton trekt zich in gang. Omgeven door motoren, een jurywagen van de KNWU en een materiaalwagen is het allemaal net echt. Er rijdt zelfs een speaker mee, die vanaf de motor het publiek bij de finish op de hoogte houdt van het koersverloop. Afstand: 29 km. Kort uurtje vlammen dus. Max neemt snel de kop en gaat zich warmrijden. Met dat ‘warmrijden’ trekt hij meteen het peloton op een lint. Ik ga hem waarschuwen dat hij wat meer ontzag moet hebben voor ‘s lands gezagsdragers. Als ik in een bocht hang, komt er ineens een flits buitenom. Gert Jacobs. Misschien wat aan snelheid ingeboet, aan techniek zeker niet!

Als we aan het einde van de 1e lus terugdraaien naar start/finishplaats Exloo, muist Christiaan er vanonder. Tegen alle ploegwetten in, zet ik me op kop van het peloton om de groep naar hem toe te rijden. Achter je eigen voorzitter aankoersen, als me dat maar niet op een royement komt te staan………. We halen Christiaan terug, en de groep gunt me de eer om even wat langer op kop te rijden. Marco Out, die zich wil sparen voor de eindsprint, blijft lekker in mijn wiel hangen.

Stenen

Op een gegeven moment vind ik het genoeg, en geef de kop over. Marco demarreert meteen, maar wordt teruggehaald. Dan een scherpe bocht naar rechts, en we rijden de inmiddels nat liggende Drentse kasseien op. Ai! Ik sta veel te groot geschakeld, en mijn banden zijn keihard opgepompt. Ik glibber over de licht bemoste stenen. Mijn achterwiel gaat alle kanten op, behalve de kant die ik wil. Ik durf mijn handen niet te verplaatsen om lichter te schakelen. Op een gegeven moment lukt het me in een weinig elegante beweging toch. Maar iedere vaart is eruit en ik zie een groot deel van de groep steeds verder weg rijden.

Gert Jacobs zegt bij zijn terugblik ‘s avonds dat wat er daar gebeurde, weinig meer met fietsen te maken had. Dat geldt voor mij driedubbel. Voor mij is het een soort bouldering, met hamer en pikhouweel van kassei naar kassei. Uit de jurywagen krijg ik de aanwijzing het midden op te zoeken. Ultieme vernedering. Ik had al gezworen Parijs-Roubaix nooit te zullen rijden, ik weet nu zeker dat ik die eed gestand zal doen.

Dan het einde. Vlak voor me Max en 2 burgemeesters die er ook een spastische glijpartij van hadden gemaakt. Gelukkig kan ik nu mijn taak uitvoeren en geloste burgemeesters gaan begeleiden. Kan ik altijd later volhouden dat ik me bewust heb laten afzakken………..

Terugkeer

Max en ik trekken de burgemeesters van Baarle-Nassau en Sint-Oedenrode weer op gang. Voor ons lijkt nog iemand te rijden. Ik zeg tegen Max dat ik me wel over deze burgemeesters zal ontfermen. Als geboren en getogen Brabander moet ik natuurlijk de eer van die wielerminnende provincie hooghouden en haar burgemeesters bijstaan. Ik leg me over mijn stuur en ga tempo draaien. Ondertussen begint het wat harder te regenen. Het peloton verdwijnt aan de einder. Vlak voordat we Exloo weer binnenrijden, gaat het gemeen vals plat omhoog. Ik merk dat ik de Brabantse helden uit het wiel rij, dus ik neem wat gas terug.

Als ze weer in mijn wiel hangen, geef ik toch weer flink gas. Af en toe hou ik in de gaten of ze bijblijven, maar ze kunnen een tempo van 37-38 km/h prima volgen. Op een lange provinciale weg zie ik in de verte de wagens achter het peloton opdoemen. We lopen in! Nog maar even wat extra gas. Niet al te rap de bochten door, en dan weer langzaam het tempo opschroeven. We bereiken de achterste motoren, en komen ‘tussen de wagens’. Wauw! Hergroepering! Ik mijn enthousiasme blijk ik een burgemeester toch in de laatste meters te hebben losgereden. Max laat zich afzakken om ook hem te halen.

Finish

Zo houden we het peloton bijeen in de laatste kilometers naar Exloo. Met de schermutselingen voorin bemoeien we ons niet. Vind ik niet heel erg, want de eindsprint is op natte klinkers en dat lijkt me geen genoegen als je daar volle bak moet. Ik hoor de speaker de winnaar noemen: Joost van Oostrum uit Rhenen. ‘Onze’  Marco Out wordt derde. Een van de burgemeesters die ik heb teruggebracht, bemoeit zich zelfs nog met de eindsprint.

Het was geweldig eervol om mee te mogen rijden! Niet in de laatste plaats vanwege de geweldige opbrengst voor Warchild. Samen met een aantal burgemeesters en sponsoren, hebben we op een regenachtige Drentse middag toch weer een beetje oorlog uit een kind gehaald.

Lees verder »]]> In iedere fietser schuilt een nomade. Het mobiele bestaan kan niet treffender weergegeven worden dan op de parkeerplaatsen van Echternach op zondagochtend 4 september. Honderden fietsers halen het toebehoren voor hun hobby uit de kofferbak. Fietsen worden in elkaar gezet, gecheckt. Het proviand voor de dag wordt in het truitje gestopt. De laatste afwegingen worden gemaakt: wel/geen overschoenen, wel/geen mouwstukken, dat soort existentiële vraagstukken worden ter plekke aangevlogen.

Daartussen wij, Gaulisten. Op weg naar de start van La Charly Gaul, de Luxemburgse cyclosportief die naar onze naamgever is vernoemd. Samen met Martijn, Casper, Reinder, Christiaan en Reinier stel ik me op in het startvak. Helemaal voorin staan de wat fanatieker clubgenoten, die voor een topklassering gaan. Het is een gezellige boel in Echternach. Een speaker warmt in een schier eindeloze, onverstaanbare woordenvloed zijn stembanden op. Luxemburgse marsmuziek schalt uit de boxen. Wanneer mogen we?

Start

Het peloton zet zich op een wat onduidelijk startsein in beweging. We draaien Echternach uit op weg naar het noorden. Meteen gaat het tempo naar 40 km/h, wat in zo’n massaal peloton een relaxed tempo is. Je wordt gewoon meegezogen. Soms wat nerveuzigheid bij wegversmallingen. Een hoop piepende remmen, oerkreten en dan de boel weer op gang trekken. Dan is het tempo even minder relaxed en is het flink aanzetten. We blijven als Gaulisten enigszins bij elkaar, ondanks alle volstrekt willekeurig lijkende bewegingen van het peloton. Een liefhebber van statistische thermodynamica zou daar een mooie studie van kunnen maken.

De eerste 30 kilometer verlopen zo nagenoeg vlak. Mijn fietscomputer geeft een schandalig hoog gemiddelde aan. Geen nood, dat gaat nog wel zakken. We draaien Diekirch binnen en dan is het meteen rechtsaf de eerste beklimming van zeven op. Het peloton, tot dan toe één gebroederlijk geheel, breekt in stukken. Ik pak, mede dankzij 3 weken training in Alpen en Pyreneeën, een lekker klimtempo. Daarbij raap ik een aantal mensen op en al spoedig vormt zich een soort van groepje. Op de top krijgen we een aardig windje op kop. Gelukkig ben ik nog zo slim om niet alleen op kop te blijven beuken, maar af en toe ook anderen het werk te laten doen.

Cote de Bourscheid

Als eerste van mijn groep, de echte klasbakken zijn dan natuurlijk al lang voorbij, draai ik de afdaling in. Dat is wel tamelijk spannend, omdat het wegdek nog nat ligt, en ik niet heel goed kan inschatten hoe hard de bochten zonder slippartijen te nemen zijn. Maar ik ga niet onderuit en ik word evenmin ingehaald, dus ik vermoed dat ik wel zo ongeveer het juiste tempo te pakken heb. In de euforie van de afdaling maakt zich een lichte overmoed van mij meester. Ik laat enkele anderen ook wel wat kopwerk doen, maar in mijn enthousiasme neem ik het leeuwendeel voor mijn rekening. Dan neemt na een aantal kilometers het verstand toch weer de overhand en laat ik me enigszins terugzakken in de luwte van de groep. Dan kom ik Casper, Martijn en Reinder weer tegen, die mee waren in dit pelotonnetje.

Dan de 2e beklimming, de Cote de Bourscheid en piece de resistance van vandaag. Met een begin van 10% een pittige jongen. Ik pak weer een goed klimptempo en ga met de voorsten van de groep mee omhoog. Daarbij Reinier, Gaulist die de eerste groep niet helemaal had kunnen volgen en die we vlak voor de beklimming hebben ingehaald. Op dat moment ben ik me nog niet bewust van het feit dat ik snel twee belangrijke lessen ga leren in het rijden van een cyclosportief, waar anders dan bij een toertocht toch een wedstrijdelement inzit.

Mongolenwaaier

Les 1: kort voor de top van de beklimming laat ik de voorste klimmers net even lopen. Ik wil me nog een beetje sparen voor de rest van de dag, en ik vermoed dat ik ze in de afdaling wel inhaal. Niet dus. Er is geen afdaling, maar er volgt een hoogvlakte (parcourskennis!) waarbij we de wind flink op de kop krijgen. Niet iets waarin je in je eentje naar een groep toerijdt.

Les 2: ik wacht tot een paar mensen me hebben bijgehaald, om samen naar de groep voor ons te rijden. Maar in die groep wordt slecht samengewerkt. Lees: ik mag zo’n beetje in mijn eentje al het kopwerk doen. Uit oplopende irritatie daarover laat ik me op een gegeven moment afzakken. Een paar renners laten een gat vallen, omdat ze willen dat ik daar inpik en weer mee kopwerk ga doen. De mazzel! Punt is, als ik ook hen voorbij heb laten gaan, is het gat dat ze hebben laten vallen zo groot geworden, dat we ook niet meer bij het groepje komen waar ik net nog in zat. Ik zit in de mongolenwaaier, zoals dat in subtiel wielerjargon heet.

Ik schik me in mijn lot en ga maar weer mee op kop rijden. Op een vervelende, glooiende, winderige hoogvlakte. Daarbij loopt mijn hartslag vaak dermate op, dat ik me ernstig begin af te vragen hoe lang ik dit ga volhouden. In gedachten verzonken rijd ik aan kop van een groep een rotonde op, waarbij ik vervolgens vrolijk de verkeerde afslag neem. Te laat zie ik de aanwijzingen van een vriendelijke Luxemburgse politieman. Ik rijd een blokje om en sluit weer aan in de groep, om te ontdekken dat mijn metgezellen Martijn, Casper en Reinder ook daar in terecht zijn gekomen. Mede na een wijze tip van Casper hou ik even mijn gemak in de groep en ga wat meer in staart hangen. Ook geen onverdeeld genoegen, want daar wordt onrustig gefietst, en wordt de boel op de kant gezet. Voor niet wielerliefhebbers: zoek dat maar even op

Beklimmingen

Een mooie afdaling kondigt het einde van de hoogvlakte aan. Ik duik in Caspers wiel, en neem het op een gegeven moment van ‘m over. Dan meteen een beklimming, die niet zo heel veel voorstelt. Inmiddels zijn we zo’n beetje halverwege. Bij de ravitaillering vullen we onze bidonnen en werken we in zo hoog mogelijk tempo zoveel mogelijk verschillend voedsel naar binnen.

Op de Cote de Schumanseck, de vierde beklimming van de dag, krijgt Martijn het te zwaar. Casper, Reinder en ik blijven over. Samen met onder andere een Fransman met een onbegrijpelijk roze tenue en nog onbegrijpelijker roze bekabeling op z’n fiets. Op de top staat clubgenoot Jeroen die ons meedeelt dat we maar 20 minuten achter de kop van de wedstrijd liggen. Kijk, dat geeft de burger weer wat moed. Zo voelen we ons toch weer een beetje echt wielrenner. We komen weer op een soort van hoogvlakte, en Casper en ik krijgen zoveel vertrouwen van de medefietsers, dat we alle kopwerk mogen opknappen. Op slinkse wijze proberen we ervoor te zorgen dat anderen ook hun aandeel in het werk nemen, maar dat vinden ze kennelijk teveel eer.

Dan doemt bekend terrein voor me op. De Cote de Hoscheid. Die ben ik eerder tegengekomen op een trainingsrit in het voorjaar. Ik pak weer een gestaag klimptempo. Ondanks de afstand en de hoge intensiteit waarmee ik gefietst heb, gaat dat klimmen me nog goed af. Tegen de top zie ik dat ik weliswaar enige voorsprong heb op Casper en Reinder, maar dat die verwaarloosbaar is. Dus ik temporiseer wat om ze bij te laten komen. Vervolgens een korte afdaling en meteen weer een beklimming. Ook die zit nog in mijn geheugen en ik weet dat ie kort is. Dus ik pak wel mijn eigen tempo, maar rijd bewust niet te ver weg van mijn clubgenoten. Na deze beklimming volgt een lange afdaling en een vlak stuk, en dan heb je elkaar nodig.

Naar beklimming 7

Zo denken er meer over. Want snel vormt zich in de afdaling en het daarop volgende vals-plat-omlaag naar Brandenbourg een groep. Casper en ik hebben kennelijk een status opgebouwd als locomotief, want weer mogen we het grootste deel van het kopwerk opknappen. Reinder, en een man van het Utrechtse Ledig Erf doen zo nu en dan ook mee. De rest muist of in de staart van de groep mee, of trekt allerlei grimassen waarmee ze willen aanduiden dat ze te moe zijn om nog maar iets voor een ander te betekenen.

Solidair als Gaulisten zijn, doen Casper en ik dan ook maar trouw wat er van ons verwacht wordt. We malen de kilometers lekker weg. Dan ineens komt een groepje voorbij geschoven dat het werk van ons over gaat nemen. Ik vraag Casper wat hij ze daarvoor betaald heeft, maar de wielerwetten schrijven nu eenmaal voor dat hij daarover in alle toonaarden zwijgt. Dan ineens, sneller dan ik verwachtte, doemt de zevende en laatste beklimming van de dag op.

Cote de Beaufort, de finale

Casper geeft aan dat bij hem het beste ervan af is. Reinder is ook wat leeg. Ik pak een stevig tempo en zet me op kop van de groep. Dan komt een man voorbijgestoven die in het dal nog bekken zat te trekken om maar geen kopwerk te hoeven doen. Ja zeg, u gaat niet met mijn voeten spelen! Ik spring naar zijn wiel en besluit dat niet los te laten. Hij laat het tempo iets zakken en ik neem de kop van hem over. Dan probeert hij weer te demarreren, kennelijk onwetend van mijn besluit om zijn wiel niet los te laten. Dat gaat zo een paar keer heen en weer. Ondertussen herinner ik me gelukkig nog wel van een paar jaar geleden dat deze beklimming best lang doorloopt.

Mijn tegenstander weet dat kennelijk niet, in ieder geval kan hij mijn tempo niet volgen. Dat zal hem leren! Ik zet nog wat aan en ram zo door naar boven. Ondertussen rijd ik wat nog wat mensen voorbij. De groep waaruit ik ben weggesprongen is helemaal niet meer in zicht. Wow, dit is net echt! Solo wegrijden! Alleen bereik ik de top van de beklimming en trek meteen hard door. Eens kijken of ik ook solo de finish in Echternach kan bereiken.

In de afdaling zit een enkele strook die lichtjes bergop loop. Maar die kan ik nemen zonder mijn ketting van het buitenblad te halen. Er zit dus nog wat macht in de benen! Voordat ik er erg in heb, draai ik de laatste vlakke 8 kilometer naar Echternach op. Ik kijk achterom: nog steeds geen spoor van achtervolgers. Vol gas dan maar! Met een hartslag van 170 (zo voelt het niet) en een snelheid van tegen de 40 km/h (zo voelt het gelukkig wel) stuif ik op Echternach af. In mijn idiote hoofd begin ik zelfs berekeningen te maken hoeveel minuten me dat gaat kosten met deze snelheid en wat dus ongeveer mijn eindtijd gaat zijn.

Een plensbui daalt op me neer. Gelukkig de enige van de verder droge dag. In de verte doemen gele stipjes op, maar als ik dichterbij kom, blijken het geen Gaulisten, maar leden van een Deens gezelschap te zijn. Af en toe kijk ik om, maar nog steeds geen achtervolgers te zien.

Dan de grens van Echternach. Fietspad op, bonkerdebonk over boomwortels, dan een bocht naar rechts. Ik hoor de speaker. Dan nog even alles uit de kast. In net iets meer dan 5 uur binnen! Na de finish ontwaar ik het zwart en geel van eerder aangekomen mede Gaulisten. Ik zet me ter hoogte van hen tegen de dranghekken om op adem te komen. Vriendelijk voegen ze me nog toe dat het voor mijn plezier is dat ik dit doe. O ja.

Trots

Het is allemaal erg relatief. Er zijn honderden, 161 om precies te zijn, fietsers voor mij over de streep gekomen, maar toch ben ik apetrots. Op toertochtgebied en andere fietsuitdagingen heb ik al aardig wat achter de rug. Ik twijfelde ook niet aan het uitrijden van La Charly Gaul. Maar ik had geen idee wat ik kon op wedstrijdtempo. Ik had gedacht aan een gemiddelde rond de 28 km/h en gehoopt op een gemiddelde van 30 km/h. Maar er blijkt 32,6 km/h op mijn teller te staan. Ongelooflijk! Weer iets nieuws in mijn fiets-zelf ontdekt.

Met dank aan Lieke, die door haar ongenadige klimtempo tijdens onze vakantie me heeft uitgedaagd om op hoge intensiteit te trainen. Met dank aan mijn clubgenoten, Casper en Martijn voorop, die me met hun aanwijzingen en humor veel inzicht en plezier hebben gegeven tijdens La Charly Gaul 2011.

Lees verder »]]> Op 4 september fiets ik met mijn club Gaul! de Charly Gaul cyclosportief in Luxemburg. Hoe kan het ook anders. De tocht behelst 160km door de Luxemburgse heuvelen. Mijn streven is om deze binnen de 6 uur te volbrengen, dus met een gemiddelde van ruim 26,5 km/h. Je kunt me sponsoren en zo Warchild helpen de oorlog uit een kind te halen.

Hoe sponsoren?

Je kunt je sponsorbijdrage overmaken op bankrekening 711459 t.n.v. Gaul! o.v.v. van mijn naam. Je kunt me ook aangeven per mail of je me wil sponsoren per kilometer (160), beklimming (7), of minuten die ik onder de 6 uur finish (tja?), en dan rekenen we na 4 september af.

Over Gaul!

Sinds 2011 ben ik een Gaulist. Wat is dat? Gaul! is een club Nederlandse wielrenners die fietsen voor Warchild. Van afgetrainde klasbakken die wedstrijden rijden tot bescheidener fietsers zoals ik, die vooral de strijd met zichzelf en bij voorkeur de bergen aangaan. Allemaal fietsers in kekke zwart-gele outfits die hun sportieve inspanningen ten dienste van een betere wereld, in ons geval via Warchild. De club is uiteraard genoemd naar de Luxemburger Charly Gaul, De Engel van het Gebergte, die de Tour de France op zijn naam schreef in 1958.